Mensen met een (onofficiële) psychiatrische hulphond?

[bouvierpoedel]

en het is wel flauw veel mensen weten echt niet hoe ze daarmee om moeten gaan.

ik vind daar niks flauws aan, de hoofdreden dat mensen niet weten hoe ermee om te gaan is dat iedereen er zich zeer van bewust is dat er niet zoiets bestaat als 'de manier' om goed te kunnen doen voor mensen met dit soort problemen. als iemand met een fysiek probleem in het ziekenhuis ligt heeft weet je doorsnee wel waar je die een plezier kan mee doen : even langsgaan, even wat kwaliteitsaandacht, een presentje of kaartje, ze even hun hart laten luchten over hun problemen.

maar bij iemand met een psychisch probleem heb je er 200% het raden naar waar je diegene een plezier zou kunnen mee doen : wel praten, niet praten, wel bezoek, geen bezoek, wel bellen, niet bellen : het kan per persoon en zelfs per uur enorm verschillen.

je zou voor minder onzeker worden over wat je mag en kan doen - hoezo flauw.

Kort door de bocht begrijpen zij zichzelf geen eens en gaan dan wel verwachten dat een ander hun begrijpt met hun wispelturige gedrag en emotie.

[Hilly45]

en het is wel flauw veel mensen weten echt niet hoe ze daarmee om moeten gaan.

ik vind daar niks flauws aan, de hoofdreden dat mensen niet weten hoe ermee om te gaan is dat iedereen er zich zeer van bewust is dat er niet zoiets bestaat als 'de manier' om goed te kunnen doen voor mensen met dit soort problemen. als iemand met een fysiek probleem in het ziekenhuis ligt heeft weet je doorsnee wel waar je die een plezier kan mee doen : even langsgaan, even wat kwaliteitsaandacht, een presentje of kaartje, ze even hun hart laten luchten over hun problemen.

maar bij iemand met een psychisch probleem heb je er 200% het raden naar waar je diegene een plezier zou kunnen mee doen : wel praten, niet praten, wel bezoek, geen bezoek, wel bellen, niet bellen : het kan per persoon en zelfs per uur enorm verschillen.

je zou voor minder onzeker worden over wat je mag en kan doen - hoezo flauw.

Je hoeft ook niet zelf te weten waar je iemand dan mee kunt plezieren. Je kunt het 'gewoon' vragen, wat ze fijn vinden.

[Jacq]

@gyanti: dat ik alleen bezoek hoef van mensen die van me houden zegt niks over mijn relatie met mensen om me heen.
Ik denk dat iedereen alleen mensen op bezoek willen die van hen houden. en ik heb genoeg mensen die van me houden,
maar als sommige dan niks laten horen dan vind ik dat vervelend. mag het? Ik heb hen daar ook op aangesproken hoor,
gevraagd naar het waarom en inderdaad is het antwoord dan dat ze niet goed wisten hoe er mee om te gaan.
Vervolgens kreeg ik thuis alsnog een kaartje of een telefoontje wat ik zeer waardeer.
en inderdaad corneliana, een kaartje is altijd erg leuk!

[Ariane]

en het is wel flauw veel mensen weten echt niet hoe ze daarmee om moeten gaan.

ik vind daar niks flauws aan, de hoofdreden dat mensen niet weten hoe ermee om te gaan is dat iedereen er zich zeer van bewust is dat er niet zoiets bestaat als 'de manier' om goed te kunnen doen voor mensen met dit soort problemen. als iemand met een fysiek probleem in het ziekenhuis ligt heeft weet je doorsnee wel waar je die een plezier kan mee doen : even langsgaan, even wat kwaliteitsaandacht, een presentje of kaartje, ze even hun hart laten luchten over hun problemen.

maar bij iemand met een psychisch probleem heb je er 200% het raden naar waar je diegene een plezier zou kunnen mee doen : wel praten, niet praten, wel bezoek, geen bezoek, wel bellen, niet bellen : het kan per persoon en zelfs per uur enorm verschillen.

je zou voor minder onzeker worden over wat je mag en kan doen - hoezo flauw.

Je hoeft ook niet zelf te weten waar je iemand dan mee kunt plezieren. Je kunt het 'gewoon' vragen, wat ze fijn vinden.

[Hilly45]

en het is wel flauw veel mensen weten echt niet hoe ze daarmee om moeten gaan.

ik vind daar niks flauws aan, de hoofdreden dat mensen niet weten hoe ermee om te gaan is dat iedereen er zich zeer van bewust is dat er niet zoiets bestaat als 'de manier' om goed te kunnen doen voor mensen met dit soort problemen. als iemand met een fysiek probleem in het ziekenhuis ligt heeft weet je doorsnee wel waar je die een plezier kan mee doen : even langsgaan, even wat kwaliteitsaandacht, een presentje of kaartje, ze even hun hart laten luchten over hun problemen.

maar bij iemand met een psychisch probleem heb je er 200% het raden naar waar je diegene een plezier zou kunnen mee doen : wel praten, niet praten, wel bezoek, geen bezoek, wel bellen, niet bellen : het kan per persoon en zelfs per uur enorm verschillen.

je zou voor minder onzeker worden over wat je mag en kan doen - hoezo flauw.

Je hoeft ook niet zelf te weten waar je iemand dan mee kunt plezieren. Je kunt het 'gewoon' vragen, wat ze fijn vinden.

ja, op dat antwoord zat ik al te wachten maar daarmee red je het ook niet want dat verschilt van uur tot uur. en je kan gewoon niet verwachten van mensen dat ze het kunnen blijven opbrengen om telkens weer het deksel op de neus te krijgen bij het tonen van interesse of het willen geven van aandacht.

Dat bedoel ik ook niet, w.s. miscommunicatie. Ik reageer puur even op het stukje, dat je schrijft, dat het soms 200% raden is naar waar je diegene een plezier mee zou kunnen doen......

En verder verschilt het natuurlijk van mens tot mens met psychische problemen, of iemand dan verschilt van uur tot uur.

[Hilly45]

Dat bedoel ik ook niet, w.s. miscommunicatie. Ik reageer puur even op het stukje, dat je schrijft, dat het soms 200% raden is naar waar je diegene een plezier mee zou kunnen doen......

En verder verschilt het natuurlijk van mens tot mens met psychische problemen, of iemand dan verschilt van uur tot uur.

ik had het dan anders moeten zeggen : het is soms 200% ernaar raden vóór je de stap neemt om ernaar te vragen en zo'n stap is in theorie makkelijker dan in de praktijk want ik noem maar iets : heeft diegene zin in bezoek of niet? dat weet je niet dus, misschien eerst even bellen.

maar, heeft diegene er wel zin in om gebeld te worden? door hoeveel mensen is die die dag al gebeld? hoe vaak heeft hij al hetzelfde moeten uitleggen? heeft hij misschien meer zin om de hoorn op de haak te gooien dan wat anders enz. enz.

kortom, je wéét het echt niet wat je moet doen, ook niet als je vreselijk hard je best doet kan je net het verkeerde doen.

Aha, duidelijk en ja, dat is ook wel zo. Maar soms verlamd dat dan ook mensen door 'niets' te doen en dan heb ik, puur voor mezelf altijd de regel, dat ik het maar vraag en check.

[gyanty]

@gyanti: dat ik alleen bezoek hoef van mensen die van me houden zegt niks over mijn relatie met mensen om me heen.
Ik denk dat iedereen alleen mensen op bezoek willen die van hen houden. en ik heb genoeg mensen die van me houden,
maar als sommige dan niks laten horen dan vind ik dat vervelend. mag het? Ik heb hen daar ook op aangesproken hoor,
gevraagd naar het waarom en inderdaad is het antwoord dan dat ze niet goed wisten hoe er mee om te gaan.
Vervolgens kreeg ik thuis alsnog een kaartje of een telefoontje wat ik zeer waardeer.
en inderdaad corneliana, een kaartje is altijd erg leuk!

Jij concludeert iets anders uit mijn conclusie op jou reactie over dat je alleen maar mensen op bezoek wilt die van jou houden. Zegt wederom meer over jou dan over mij. Ik heb ook nooit gezegd dat er niet genoeg mensen van jou houden (Wat is genoeg? 1 is ook genoeg toch? Gaat niet om kwartetten toch? Kwaliteit boven kwantiteit wat mij betreft)

[Ikkke]

Mijn ene hond is geen officiële psychiatrische hulphond. Maar hij heeft er wel voor gezorgd dat ik meer durf, geeft me inzicht in mijn eigen gedrag en weet me soms weer in het hier en nu te halen als ik dreig weg te raken. Ik heb hem dit niet aangeleerd, hij doet het uit zichzelf en dat vind ik er ook zo bijzonder aan. Hij is voor mij wel een soort therapiehond.
Mijn tweede hond gaat een paar taken van een psychiatrische hulphond aanleren en zal wel officieel voor me werken (niet enkel als psychiatrische hulphond). Het zijn maar een paar taken die me een gevoel van veiligheid moeten geven.

[Jacq]

super