Ik had zo'n kindonvriendelijke hond toen mijn kinderen geboren werden.
Ik was ook zo iemand trouwens die riep dat ik noooit geen kinderen wilde, toen ik mijn ouders vertelde dat ik zwanger was rolde mijn moeder bijna van de stoel en sprak de legendarische woorden; "Ik dacht dat ik van jouw alleen "klein"puppy's zou krijgen."
De hond had ik al toen ik nog alleen woonde, ik had zelf eigenlijk best een hekel aan kinderen en een hond kindvriendelijk maken was dus voor mij geen issue. Maar toen kwam mijn man in beeld en uiteindelijk toch kinderen. Mijn hond was niet aggressief, maar absoluut gesteld op zijn eigen persoonlijke vrijheid. Als kinderen aan hem gingen hangen of hem tegen wilden houden dan gromde hij en gaf duidelijk aan daar geen prijs op te stellen.
Mijn oplossing was uiteindelijk, de kinderen nooit alleen laten met de hond, echt nooit dus. Kinderen hebben tot heel lang in de box gezeten, dus vanaf dat ze gingen kruipen tot een jaar of 3(uiteraard niet de hele dag, maar als ik ze niet de volle aandacht kon geven, dus bv. tijdens het stofzuigen etc). Met als achterliggende gedachte dat de hond niet agressief was in de zin van dat ie naar de box zou lopen en een kind er uit zou trekken, maar gewoon niet lastig gevallen wilde worden door kinderen.
Dit bleek uit het feit dat toen mijn oudste begon te lopen hij in eerste instantie langs de muur liep voor steun. Toen de muur ophield lag Bill daar en wilde hij steun nemen aan Bill. Die accepteerde dit niet en gaf een hele lange diepe overtuigende grom.
De kinderen mochten 's ochtends nooit alleen naar beneden en deden dat dus ook niet, als ze wakker werden kwamen ze netjes naar ons bed toe en mochten daar tv kijken.
Als ik even naar boven moest voor de was of iets anders, gingen de kinderen mee. Als ik naar de wc moest gingen of de kinderen, of de honden mee :N: . Kortom de kinderen liepen nooit "vrij"rond met de hond of andersom. Dit heb ik 7 jaar vol gehouden tot ik die goeie ouwe Bill op 12.5 jarige leeftijd in moest laten slapen.
Dit alles is geen beperking geweest in het leven van de kinderen óf van de hond (wel in mijn leven overigens
maar dat was mijn eigen keuze) En kinderen kun je prima leren wat écht niet mag, als het belang maar groot genoeg is
Ironisch genoeg kregen we na Bill een bijzonder kindvriendelijke super hond. De kinderen konden echt alles met deze hond. Hij was hun grootste vriend en andersom. En juist deze hond beet op een verkeerde dag mijn jongste zoon in zijn gezicht. Dusdanig dat hij nu, 5 jaar later, de littekens nog zichtbaar in zijn gezicht heeft. Niemands schuld,(ik zat ernaast en zag wat er gebeurde) de hond schrok plotseling heel erg wakker en vond het kind vlak naast zich, zoals wij van schik een duw zouden geven hapte hij hem midden in het gezcht. dat het ,in mijn ogen althans, geen daad van agressie was, maar pure schrik bleek uit het feit dat de hond zichtbaar schrok en zich onmiddellijk terugtrok én dat hij mijn zoontje niet gruwelijk had verminkt maar dat hij er "slechts" 4 littekens aan over hield, terwijl het een hond was met een enorme kop en 60 kilo zwaar, tov van het kleine koppie van mijn 6 jarige zoontje.
edit= typefoutje.
én ik zag dat er tussendoor weer een hele discussie was opgelaaid (had een beetje lang over mijn bijdrage gedaan
)
maar de hond "her"opvoeden kwam niet eens in mij op, ik vond eigenlijk dat ie gewoon gelijk had. Ik spreek nu uiteraard over de eerste, dus kindónvriendelijke hond. Hij hield er niet van als er aan hem getrokken werd, ik zadelde hem met kinderen op, dus was ík er verantwoordelijk voor dat zegeen last van elkaar hadden.
Al die groepen spelen namelijk een grote rol in mijn leven.
