Leiderschapsprobleem verergerd met geboorte baby

[Esther12]

Ik denk dat je dat plezier met je hond wel weer terug gaat vinden als je er weer tijd en aandacht aan gaat geven. Ik zie dat je daartoe wel bereid bent dus dat is het probleem niet. Als een hond niet meer luistert dan betekent dat vaak dat ie het niet (meer) snapt dus dan moet je een (of meerdere) stapjes terug doen in de training. En wat Inge O ook al zei, je moet het belonen op een gegeven moment weer in kleine stapjes afbouwen en dan alleen nog maar af en toe belonen.

Maar trainen is voor de hond toch ook leuk zonder per se een wedstrijd te hoeven doen, of mag dat bij Gehoorzaamheid misschien niet (ik ken de reglementen niet)? Ik zie eigenlijk vooral een heleboel wederzijds onbegrip. En jij bent degene die dat kan doorbreken, niet je hond. Goede stap om hier om tips te vragen. Clickertraining is naar mijn mening een goede manier om je hond te helpen. Niets of weinig meer doen met je hond is geen optie, gaat gegarandeerd niet werken.

[billy]

Ze laten vaak heel goed zien, wat er aan de baas schort.
Als straf ben je gestopt met alles omdat je niks terug kreeg, ergens doe JIJ het fout, niet de hond, effe nadenken waar de knelpunten zitten en gewoon je hond in elk geval de beweging geven die hij nodig heeft, ze doen dingen niet om je te pesten.

[xAmberx]

Ik zou nu allereerst gewoon even afwachten wat de gedragskundige maandag te zeggen heeft, voor je je nu heel erg op gaat lopen fokken en nog bozer en geïrriteerder wordt van de reacties die je hier krijgt van mensen die de hond en de situatie nog nooit van dichtbij gezien hebben. Maandag komt er iemand kijken, die gaat je adviezen geven waar je hopelijk wat mee kunt. Je kunt dan nog even hier komen posten om te vragen wat de forumgangers ervan vinden, zoveel mensen zoveel meningen namelijk en ook niet elke gedragskundige is even kundig.

[Maylala]

Hey

Ik heb hier al verschillende keren geschreven over mijn labrador teefje van 3 jaar oud en ik doe gehoorzaamheidswedstrijden met haar. Maar haar probleem was snuffelen en geen aandacht voor mij, enorm zenuwachtig blaffen, janken en piepen op plein en op momenten ziet ze mij niet staan als ik geen snoep of balletje vastheb... dus er werd gezegd jachthond niks aan te doen.

Nu sinds de geboorte van mijn zoontje nu 11mnd werd alles nog erger, de wedstrijden slechter, thuis luisteren helemaal niet meer. Ik was ten einde raad en gestopt met alles want ja wat 3x per week trainen nog zin op momenten dat ze moest deed ze haar eigen zin.

Ook met mijn zoontje was ze erg ruw, lekte hem overal in zijn gezicht en beet (om te spelen) in zijn handen en voeten en deed daarna zeker 5min aan een stuk een seksbeweging (vond wel raar) maja ik ken er niks van dus ja ik dacht das om te spelen... NIET WAAR dus
Ook deed ze die beweging als ze mij zag en naar haar riem toe ging, weeral raar vond ik maja...

Nu ben ik bij iemand op consultatie geweest om te zien hoe haar karakter was, zeer sociaal, opdringerig, dominant. Dus mijn verhaal verteld, en het komt op 1 dingen neer: ik ben mijn leiderschap in mijn roedel (gezin) kwijt, mijn hond heeft zijn eigen regels opgesteld omdat de leider ontbreekt zowel thuis als op plein en dit is erger geworden na de geboorte.
Met gevolg dat ik thuis tegen haar 4x iets moet roepen eerdat ze luisterd en dan nog moet dreigen haar een tik te verkopen eerdat ze bv in haar mand gaat als bv volk binnenkomt.

Met snoep of balletje kan ik haar wel laten luisteren maar dat wijst er alleen op dat ze het voor MIJ niet doet.

Graag had ik raad, hoe ik de rangorde terug op plaats krijg? en zeker met mijn zoontje erbij want hij is een grote dierenvriend.


Enkele dingen die ik nu doe is
- haar eten geven na ons
- geur van mij in haar eten doen
- wij eerst door de deur
- als ze opdringig word, negeren
maar zoals ik thuis kom duwt ze constant met haar neus in mijn benen waardoor ik meot zeggen NEE en haar toch weer aandacht geef.
- haar riem nemen en terug ophangen zodra ze begint nerveus te worden
maar ze luisterd gewoon niet als ik haar naar haar mand stuur ik moet ze echt vastpakken en erin doen...

iemand tips?

Voor de zekerheid maar ff.

[gyanty]

Nog een aantal dingen: Een zwangerschap heeft grote invloed op jezelf. Emotioneel ben je heel anders en honden hebben dat heel goed door en ja er zijn honden die daar goed mee om kunnen gaan, andere gaan helemaal los. Schijnbaar is de aanloop van dit probleem dus al veel eerder begonnen en niet pas in december, maar was dat het moment dat het voor jou te erg werd. Door de zwangerschap en nu het moederschap ben je anders geworden en de hond heeft daar sterk op gereageerd.

Daarbij heb je een labrador. Ik vind het vaak niet de gemakkelijkste honden hoor. Ze zijn ontzettend lief, vaak te lief. Maar ze zijn ook lomp en druk en weten soms niet hoe ze het moeten uiten. Ik vind het niet hele gemakkelijke leerlingen. Ondanks dat ze inderdaad vaak goed met voer te sturen zijn, vind ik dat de meeste labradors behoorlijk lang doen over voor ze echt goed een commando echt op bevel kunnen uitvoeren. Je trainer of hondenschool, moet dus ook goed leren hoe je dat afbouwt, anders ben je inderdaad een lopende voer of balmachine.

De zwangerschap zal zeker gezorgd hebben dat je minder kon werken met de hond. Niet alleen trainingmatig, maar dus ook fysiek. Een zwangerschap is behoorlijk energievretend en het is echt neit raar dat de hond dan wat minder beweging heeft gehad. Ook nadat je bevallen bent, zul je niet meteen weer de marathon hebben kunnen lopen. Lijkt me heel normaal. Alleen dat het uitwerkingen heeft op je hond lijkt me duidelijk. Dus probeer daar toch weer de eerste uitlaatklep te vinden. Desnoods dat iemand anders het doet, ik heb ook een behoorlijk tijd een boxer van iemand uitgelaten tijdens de zwangerschap en nog aantal maanden daarna. Beweging is vaak wel het makkelijkste middel om een stukje frustratie bij je hond weg te halen en op die manier al een ingang te maken voor al je andere werk en weer terug naar hoge gehoorzaamheid.

[ranetje]

ik ben na de laatste wedstrijd gestopt met alles
zoveel gedaan en veel tijd in gestoken voor niks
want op training heb ik een bal of snoepje vast en heb ik alle aandacht
maar op wedstrijd sta ik daar voor lul (sorry)

ze hebben jou op training (zoals zo vaak) wel geleerd om via beloning te werken maar niet hoe je het tonen van de beloning moet afbouwen.

als je je hond steeds blijft tonen dat er iets te verdienen valt dan krijg je logischerwijs snel geen reactie meer als je eens niks te tonen hébt.

je moet bij het trainen van de oefeningen (en ook tijdens de opvoeding thuis) helemaal niks meer tonen maar het wel te voorschijn halen nadat ze iets goed heeft gedaan.

ik denk dat je dit probleem al zou kunnen oplossen met clickertraining (onder begeleiding van een kenner).

Hoer ben ik het mee eens.
En met de opmerkingen van Tara

[Femmel]

Beweging is vaak wel het makkelijkste middel om een stukje frustratie bij je hond weg te halen en op die manier al een ingang te maken voor al je andere werk en weer terug naar hoge gehoorzaamheid.

En geef haar naast de beweging nog een stukje "hersenwerk" te doen zodat ze ook geestelijke uitdaging krijgt. Heel simpel is een leeg eierdoosje met een snoepje er in. Een handdoek met een snoepje er onder etc.

Zelf speuren wij met onze Flatcoat en iedereen zei altijd "daar worden ze zo lekker moe van" en ik had echt zoiets van "Ja, zal wel!". Want speuren is een wachtsport, je loopt een spoor, wacht een half uur en vervolgens loop je met je hond in 10 minuten het spoor en dat dan 2x. Maar het is echt waar. Als ik zie hoe ontspannen, vermoeid en voldaan Ginger is na een speurtraining, dat is gewoon super!

Persoonlijk vind ik het speuren erg leuk omdat je je hond beter leert lezen, je gaat zien wanneer ze het spoor te pakken heeft en wanneer ze helemaal fout zit. Want uiteindelijk kan de hond het maar amper verkeerd doen met speuren, als het fout gaat ligt het heel vaak aan het baasje (zoals bij veel dingen).

Wat mij betreft is speuren het ultieme hersenwerk voor honden.

Voor nu is je labje gewoon een batterij die constant opgeladen is en zodra ze ook maar enigszins de kans krijgt om de druk van de ketel te halen dan zal ze het niet laten. Niet zo gek dat ze je niet meer ziet staan op zulke momenten.

Ik hoop dat het snel beter zal gaan tussen jullie. Want het hebben van een hond moet iets geweldigs zijn, een vriendschap voor een hondenleven. En nee, geen enkele hond is perfect, ze hebben allemaal hun kuren en streken, maar het is de kunst om de situatie zo om te buigen dat die kuren en streken niet meer voorkomen of dat ze geen kwaad kunnen en misschien zelfs wel een positieve lading kunnen krijgen.

Succes!