Ja bij ons is het anders, want wij weten zeker dat wij nooit meer 'maar 1 hond' willen.
Wij willen altijd minimaal 2 honden. Dus voor ons ligt het dan iets 'makkelijker'.
Als er altijd 1 sociale bij is, kan ik daarmee lekker samen naar het park en lekker met andere mensen en hun honden wandelen en spelen, en leuk op de hondenschool meedoen aan allerlei trainingen en sporten. Dat vind ik erg leuk en gezellig.
Maar ik geniet ook van de speciale tijd samen met Julia (nu is zij gelukkig niet al te moeilijk), en ik genoot ontiegelijk veel van het samen fietsen en de tijd die ik speciaal met Romeo doorbracht. Het was dan echt 'hij en ik' samen tegen de hele wereld. Dat gevoel.
En dat gevoel heb ik eigenlijk alleen maar bij Stafs.
Als ik samen met Julia op pad ben (zonder de anderen) geniet ik daar ook extra van. Wat het is weet ik niet, maar die stomme Staffords hebben iets heel speciaals en ik kan het niet uitleggen. Maar ze zijn 'het' voor mij.
Er woont hier in de buurt een jongen, en hij heeft een Stafford reu, zelfde kleur en tekening als Julia.
Hij is altijd samen met zijn hond, als ik hem zie, zie ik zijn hond. Hij wandelt ermee, fietst ermee etc. Ik zie dan mezelf met Romeo, datzelfde plaatje. Prachtig hoe die band is tussen hem en zijn hond. Het zijn gewoon superhonden.
En toch zijn het rotzakken
