Er is wel een karaktertrek natuurlijk, en dat is zelfstandigheid.
Ik persoonlijk heb de schurft aan het woordje eigenwijs; dat zijn stabijs niet. Ze zijn zelfstandig. Dat mag, daar zijn ze op gefokt, maar dat zijn ze dus wel.
En ze zijn fel als dat zo uitkomt, wat ook de bedoeling was voor een erfhond en ongediertevanger.
En dat moet je dus in banen leiden, anders worden het verdraaid vervelende honden als je pech hebt.
Ja, mijn honden luisteren uitstekend. Zo zijn ze niet geboren, zo zijn ze getraind. En ja, daar is heel wat werk in gaan zitten.
Nu heb ik het voordeel dat ik het ras goed ken, maar het gaat makkelijk fout als mensen het lachend afdoen als "een beetje eigenwijs".
Dat geldt voor hun eigen plan trekken, maar ook voor de oplossingsgerichtheid (groot maar niet op de omgeving gericht), hun zelfstandigheid in wat ze wel en niet accepteren (oftewel: wie ze niet moeten willen ze best in elkaar meppen) en nog zo wat dingen.
Hoe hard lach je nog als ze de A6 overgaan omdat er een konijn was?
Hoe hard lach je nog als ze tot hun nek in het water staan en er niet meer uit kunnen, en jij er niet bij kan?
Hoe hard lach je nog als ze het buurmeisje afsnauwen omdat ze het na 23 keer toch écht zat zijn?
Stabijs hebben volledig vertrouwen in de baas, realiseer je dus ook dat ze ervan uitgaan dat jij ze uit de problemen haalt waar ze inkomen.
Want die ontlopen ze niet en willen ze af en toe ook best opzoeken.
Je moet ze dus opvoeden. Leren dat ze veel mogen maar wel áltijd moeten komen als jij het zegt.
Dat ze best mogen zwemmen maar niet overal. Dat ze iedereen mogen dag zeggen maar alleen als jij dat goed vindt.
En je moet zorgen dat ze weg kunnen uit situaties die ze als bedreigend zien, of zorgen dat ze er niet in komen.
Verder zijn het erg leuke honden hoor

Alleen niet geschikt voor iedereen.