Mensen met een (onofficiële) psychiatrische hulphond?

[bouvierpoedel]

natuurlijk krijg je onbegrip als je jezelf een diagnose geeft via wikipedia

Eerlijk gezegt vind ik het heel vaak een boel aanstellerij en aandachttrekkerij .En te pas en onpas die hond uit de kast word getrokken als het zo uitkomt .

[Ashena]

Goh, wist niet dat dit zoveel zou losmaken haha. Wel herken ik heel veel in verhalen van anderen. Het dichtslaan van angst enzo. Vroeger had ik ook paarden als uitlaatklep, helaas door een ongeluk moest ik daarmee stoppen en heb ik jaren geen nieuw uitlaatklep kunnen vinden. Sinds ik Bella heb en met haar train heb ik dat weer gevonden, ik kijk nu elke week enorm uit naar de training. Helaas voor mij vind Bella dat swinters niet te doen dus komt er begin Dec een pup bij voor de sport. Bella gaat overigens overal mee naar toe. In de supermarkt wel in de tas vanwege hygiëne. Gisteren had ik een heel moeilijk gesprek bij de psycholoog en toen is ze ook meegeweest voor steun. Ik weet echt niet hoe ik het zonder haar moest doen en dat is wel eens dubbel en angstig want Tsja ze leeft niet zo lang als ik... Daar kan ik mij wel zorgen om maken.

[johanna68]

Sam is geen psychiatrische hulphond, maar zonder Sam zou ik me geen raad weten.

Hier net zo...Wanda kwam in ons gezin omdat ze gewoon voor ons geboren was (zoiets)...gevoel ..die hoort een plek in mijn gezin te hebben.. Later tijdens mijn ziekte heb ik zoveel steun gehad aan Wanda...Weet niet eens hoe dat is gegaan maar Wanda merkte het. Als ik goed in mn vel zat ging ze met lange wandelingen vrolijk voor me aan huppelen en snuffelen en gek doen...Was ik een wandeling nodig om even alles van me af te zetten enz dan bleef ze dichter bij me en af en toe even in de gaten houden . Vooral de lange nachten van slapeloosheid...was wanda daar..gezellig...een troost en kon dan met duffe slaperige ogen kijken...zo van " kun je ook niet slapen? Ik ook niet"!! Gewoon de kleine momentjes van even verdrietig zijn....zomaar ineens een natte wandaneus onder mn hand...en ging ik automatisch me richten op (afgedwongen ) aaien en knuffelen wat dan weer zo goed deed. Psychiatrisch hulphond was ze niet maar wel een hele fijne altijd daar voor me zijn vriendin...die enorm veel steun gaf

[M@scha]

Een hond kan door aanwezigheid zorgen dat kinderen (in mijn geval) of volwassenen meer zelfvertrouwen krijgen en zich daardoor beter gaan ontwikkelen in bijv. lezen en rekenen. Het is een vorm van stimulatietherapie door aanmaak van bepaalde stoffen in de hersenen.

waarom moet die stimulatie meteen 'stimulatietherapie' heten?

doen onze honden niet allemaal vanalles voor ons, hebben ze niet allemaal een leuke, positieve en stimulerende invloed op ons? is dat niet de hoofdreden waarom we ze hebben en zijn we daarom allemaal 'in therapie'?

eens. de huisarts heeft 100 jaar geleden mijn vader een hond aangeraden zodat hij er eens uit kwam (hij was overspannen) dus er kwam een hond. niks therapie, gewoon een hond zodat pa naar buiten ging om het beest uit te laten (hij was de enige die overdag thuis was dus moest wel)

[Corneliana]

Mijn kinderen hebben ook veel geleerd door een hond in huis.
mijn dochter is over haar hondenangst heen.
en dus ook over een stukje faalangst dat zijn dingen die hand in hand gaan.
mijn zoon kon lekker stoeien en enorm wild doen samen met Sky wat ze allebei leuk vonden hij heeft adhd maar of dat er wat mee te maken heeft moet je mij niet vragen eigenlijk, in elk geval wisten ze allebei niet van ophouden, een hond zegt zelden: nou vind ik het grapje niet leuk meer, tenminste Sky vond het altijd leuk, elke keer weer die pretbek.
ik was s'ochtends op tijd m'n nest uit omdat ik eerst een uitlaatronde moest doen.
peuter vond het vooral heel geweldig om te knuffelen.
man vond het ook heerlijk om te stoeien en lekker af te reageren na een drukke werkdag.
maar therapiehond? nee, dat denk ik niet. lekker veelzijdig wel.

[Manu]

Inderdaad, waarom moet alles meteen een etiketje krijgen?
Ik lees hier vooral van mensen die wat over-empathisch zijn, die gevoelig zijn voor de stemmingen en energieën van anderen, en die onzeker worden door wat ze minder goed kunnen.
Voorts moet er dan een etiketje gegeven worden aan wat een hond voor zulke mensen betekent.
Zullen we dat nou voor de aardigheid eens gewoon steun noemen bij onzekerheden? Dat dekt de lading volgens mij ook aardig, en dan wordt het ook niet meteen zo belangrijk gemaakt.
Want we zijn over het algemeen veel normaler dan we denken, met al onze onzekerheden, onhebbelijkheden en gebreken.

Ik begrijp wat je bedoelt maar helaas is het niet altijd zo simpel. Ik had overigens nog niet gelezen over hypersensitiviteit in het topic.
En dit topic ging geloof ik júist om het feit dat er geen etiketje op je hond zit, maar dat het zo vreselijk fijn is dat er uberhaupt een hond is op het moment dat jij het liefst door de grond wil zakken. Een onofficiële hulphond.
Ik vind het een mooi topic. Dan moet er weer veroordeeld en afgegeven worden.

En met je laatste zin ben ik het ergens wel eens, want het is zeker waar. Maar het is soms ook fijn om dat etiketje voor jezelf te hebben want jezelf totaal niet begrijpen en je ook los voelen van de rest van de wereld die je óók niet begrijpt is heel naar. Als je dan weet hoe het komt en waar vandaan is soms ook prettig voor je eigen bewustwording.

Iedereen heeft zijn eigen zwakheden, de een gaat er anders mee om dan de ander. En een dier kun je niet bedonderen met een acteerspelletje, want die reageert nu eenmaal op energie. En daarom hebben we in die momenten zoveel aan ze.

[Manu]

natuurlijk krijg je onbegrip als je jezelf een diagnose geeft via wikipedia

Eerlijk gezegt vind ik het heel vaak een boel aanstellerij en aandachttrekkerij .En te pas en onpas die hond uit de kast word getrokken als het zo uitkomt .

Doel je met deze opmerking op de reacties in het topic of bedoel je in algemeen? Heb je niemand in je omgeving met een angststoornis? Want ik dacht er net zo over als jij, als je ziet hoe iemand over de rooie gaat of juist in de put raakt over een voor jou klein en normaal ding, maar het is best heftig.
Zo zijn er vast ook dingen waar jij onzeker over bent die voor een ander weer heel normaal zullen zijn.

Er zijn een hoop mensen die ook wel graag etiketjes plakken. Zodra ze iets moeten hebben ze hier last van of daarvan. Net als een puber die niet mee wil doen met de gymles omdat zijn duim zeer doet bijvoorbeeld. Maar er zijn ook veel mensen die echt beperkt worden. En geloof me, die willen dat echt niet. Door veel onbegrip raakt men alleen maar meer in de put, voelt zich nog stommer en nuttelozer en dan ben je helemaal ver van huis. Als mensen zich nou een klein beetje meer openstellen voor wat ze niet kennen... Daar zal de maatschappij ook een stuk van opknappen.

[Laura84]

Ik ben momenteel in onderzoek om uiteindelijk "een diagnose" te krijgen. Neemt niet weg dat de dames hier thuis wel een hele hoop doen. Steun, regelmaat, onderwerp om over te praten, ze zorgen voor sociale contacten dankzij het uitlaten en andere dingen die ik onderneem.

Ik denk dat het niet uitmaakt wat je hebt of niet hebt, een huisdier kan ongeacht of het officieel is of niet, een hele hoop doen voor iemand.
Een oudere die het huis niet uitkomt maar dankzij een hondje wel weer een blokje om gaat is dan wel geen hulphond maar wel van onschatbare waarde

[bouvierpoedel]

natuurlijk krijg je onbegrip als je jezelf een diagnose geeft via wikipedia

Eerlijk gezegt vind ik het heel vaak een boel aanstellerij en aandachttrekkerij .En te pas en onpas die hond uit de kast word getrokken als het zo uitkomt .

Doel je met deze opmerking op de reacties in het topic of bedoel je in algemeen? Heb je niemand in je omgeving met een angststoornis? Want ik dacht er net zo over als jij, als je ziet hoe iemand over de rooie gaat of juist in de put raakt over een voor jou klein en normaal ding, maar het is best heftig.
Zo zijn er vast ook dingen waar jij onzeker over bent die voor een ander weer heel normaal zullen zijn.

Er zijn een hoop mensen die ook wel graag etiketjes plakken. Zodra ze iets moeten hebben ze hier last van of daarvan. Net als een puber die niet mee wil doen met de gymles omdat zijn duim zeer doet bijvoorbeeld. Maar er zijn ook veel mensen die echt beperkt worden. En geloof me, die willen dat echt niet. Door veel onbegrip raakt men alleen maar meer in de put, voelt zich nog stommer en nuttelozer en dan ben je helemaal ver van huis. Als mensen zich nou een klein beetje meer openstellen voor wat ze niet kennen... Daar zal de maatschappij ook een stuk van opknappen.

Heel kort door de bocht wel ,als je nog geen eens jezelf staande kan houden psychiesch gezien en van allerlei mensen je moeten vertellen wat en hoe je het moet doen dan vind ik een hond niet op zijn plek.
En ja ik ken er ook wat waarbij het ook 1 grote aandachttrekkerij is en heel veel ondernemen en doen maar puntje bij paaltje zogenaamd een hond nodig hebben om te kunnen functioneren.

Even voor de duidelijkheid , er zijn er ook die ik graag een hond gun.Kijk mijn eerdere post ,anders had ik ze ook niet geleverd.

[Manu]

Wat ik al zei is dat iedereen zijn/haar onzekerheden heeft en iedereen gaat daar weer anders mee om. En dat moeten we respecteren.
Wel of geen etiketje, de een vindt het prettig te weten hoe het in elkaar steekt en de ander lost het liever zelf op. Of nog beter, kán het zelf oplossen want die keuze heb je ook niet altijd

[Manu]

natuurlijk krijg je onbegrip als je jezelf een diagnose geeft via wikipedia

Eerlijk gezegt vind ik het heel vaak een boel aanstellerij en aandachttrekkerij .En te pas en onpas die hond uit de kast word getrokken als het zo uitkomt .

Doel je met deze opmerking op de reacties in het topic of bedoel je in algemeen? Heb je niemand in je omgeving met een angststoornis? Want ik dacht er net zo over als jij, als je ziet hoe iemand over de rooie gaat of juist in de put raakt over een voor jou klein en normaal ding, maar het is best heftig.
Zo zijn er vast ook dingen waar jij onzeker over bent die voor een ander weer heel normaal zullen zijn.

Er zijn een hoop mensen die ook wel graag etiketjes plakken. Zodra ze iets moeten hebben ze hier last van of daarvan. Net als een puber die niet mee wil doen met de gymles omdat zijn duim zeer doet bijvoorbeeld. Maar er zijn ook veel mensen die echt beperkt worden. En geloof me, die willen dat echt niet. Door veel onbegrip raakt men alleen maar meer in de put, voelt zich nog stommer en nuttelozer en dan ben je helemaal ver van huis. Als mensen zich nou een klein beetje meer openstellen voor wat ze niet kennen... Daar zal de maatschappij ook een stuk van opknappen.

Heel kort door de bocht wel ,als je nog geen eens jezelf staande kan houden psychiesch gezien en van allerlei mensen je moeten vertellen wat en hoe je het moet doen dan vind ik een hond niet op zijn plek.
En ja ik ken er ook wat waarbij het ook 1 grote aandachttrekkerij is en heel veel ondernemen en doen maar puntje bij paaltje zogenaamd een hond nodig hebben om te kunnen functioneren.

Even voor de duidelijkheid , er zijn er ook die ik graag een hond gun.Kijk mijn eerdere post ,anders had ik ze ook niet geleverd.

Ik heb je eerdere post gezien.

Ik ben even benieuwd, wanneer houd je jezelf psychisch niet staande volgens jou?
En wat bedoel je met de vetgedrukte zin?

[bouvierpoedel]

Inderdaad, waarom moet alles meteen een etiketje krijgen?
Ik lees hier vooral van mensen die wat over-empathisch zijn, die gevoelig zijn voor de stemmingen en energieën van anderen, en die onzeker worden door wat ze minder goed kunnen.
Voorts moet er dan een etiketje gegeven worden aan wat een hond voor zulke mensen betekent.
Zullen we dat nou voor de aardigheid eens gewoon steun noemen bij onzekerheden? Dat dekt de lading volgens mij ook aardig, en dan wordt het ook niet meteen zo belangrijk gemaakt.
Want we zijn over het algemeen veel normaler dan we denken, met al onze onzekerheden, onhebbelijkheden en gebreken.

Ik begrijp wat je bedoelt maar helaas is het niet altijd zo simpel. Ik had overigens nog niet gelezen over hypersensitiviteit in het topic.
En dit topic ging geloof ik júist om het feit dat er geen etiketje op je hond zit, maar dat het zo vreselijk fijn is dat er uberhaupt een hond is op het moment dat jij het liefst door de grond wil zakken. Een onofficiële hulphond.
Ik vind het een mooi topic. Dan moet er weer veroordeeld en afgegeven worden.

Geloof me meid, ik weet echt wel wat ik zeg hoor.
Ik zou bijna willen dat ik het niet wist, maar zo is het helaas niet.
Dat ik geen etiketjes op mezelf plak, of geplakt laat worden zegt niets over mijn complexen, angsten, onzekerheden, talenten of juist het gebrek daar aan.
Ik ben ook maar gewoon mens net als jij.

Jezus al dat verdelen en onderverdelen in hokjes , nog even en er lijven een handje vol mensen over als norm en die gaan we dan maar van schrik omschrijven als mens met een etiketje en de rest die we al hadden geetiketteerd zetten we dan maar snel op normaal.

[Manu]

Ik zie dat ik daar verkeerd begrepen ben, het laatste wat ik zou willen is onderverdelen
Wat ik wilde bereiken met mijn antwoord: oordeel niet te snel over het willen hebben van een zogenaamd "etiketje", want het kan voor iemand juist zo'n opluchting zijn en zijn/haar gedachtengang en acties te helpen begrijpen.
Ik word er zo moe van dat het zo moeilijk is begrip op te brengen voor het onbekende.

[Ashena]

Imo bestaan normale mensen niet en zouden die wel bestaan dan zijn ze vast heel saai. Ik heb meerdere etiketjes en niet allemaal even leuk, maar sommige helpen mij wel begrijpen waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.
Dit topic maakt veel los merk ik en ik weet niet goed of ik daar blij mee moet zijn. Immers het enige wat ik wilde is met mensen in contact komen voor wie een hond zoveel meer betekend en doet dan het normale gezelschap zijn wat het voor de meeste mensen is. Bella is enorm belangrijk voor mijn functioneren. Waarom er dan gediscussieerd moet worden of mensen etiketjes moeten gaan plakken?

[Corneliana]

Ik zie dat ik daar verkeerd begrepen ben, het laatste wat ik zou willen is onderverdelen
Wat ik wilde bereiken met mijn antwoord: oordeel niet te snel over het willen hebben van een zogenaamd "etiketje", want het kan voor iemand juist zo'n opluchting zijn en zijn/haar gedachtengang en acties te helpen begrijpen.
Ik word er zo moe van dat het zo moeilijk is begrip op te brengen voor het onbekende.

voor sommigen is een etiketje inderdaad heel nuttig.
zo heeft mijn man het etiketje ADHD gekregen op zijn 13e en voor het eerst begonnen met wat te leren op school want geen leraar kon met hem overweg en andersom. mijn zoon heeft hetzelfde etiketje + autisme want die was op het randje na depressief en kan enerzijds zichzelf zijn en anderzijds zijn medicijnen nemen. maar daar horen geen speciale behandelingen verder bij dan dat wij de opvoeding aangepast hebben aan hem. en dan lees je op fb een klaagverhaal over iemand wiens kind even oud is en exact dezelfde diagnose heeft. hoe zwaar het is. hoe moeilijk. hoe verschrikkelijk. kind gaat naar een logeerhuis om de ouders te ontlasten... daar heb ik gewoon geen begrip voor. ontzettend lullig misschien maar die mensen hebben maar 1 kind, dus je hebt al 2 op 1 begeleiding en dat lees ik nadat ik me ingeschreven heb als vrijwilliger om af en toe als logeerhuis te dienen. omdat hier nog best een stuiterballetje bij kan. in het kader van: gezelligheid kent geen tijd. het is echt maar gewoon hoe je er mee om gaat.

[bouvierpoedel]

Ik zie dat ik daar verkeerd begrepen ben, het laatste wat ik zou willen is onderverdelen
Wat ik wilde bereiken met mijn antwoord: oordeel niet te snel over het willen hebben van een zogenaamd "etiketje", want het kan voor iemand juist zo'n opluchting zijn en zijn/haar gedachtengang en acties te helpen begrijpen.
Ik word er zo moe van dat het zo moeilijk is begrip op te brengen voor het onbekende.

D'r is nniets onbekends zoals Tara ook al probeerde uit te leggen.
Je mot helemaal niet het accent op je "beperking" leggen. Laat gewoon je karakter zien wie je als mens ent ,de rest komt wel .

Oh wat verlang ik naar de tijd toen iemand gewoon een bange poepert was of vreemd, een druktemakert of een slome , een simpele of een niet al te snuggere, of gewoon die gek.
En gewoon meedrraaaiden en niemand er voor de restt een probleem van maakten.

[Manu]

Imo bestaan normale mensen niet en zouden die wel bestaan dan zijn ze vast heel saai. Ik heb meerdere etiketjes en niet allemaal even leuk, maar sommige helpen mij wel begrijpen waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.
Dit topic maakt veel los merk ik en ik weet niet goed of ik daar blij mee moet zijn. Immers het enige wat ik wilde is met mensen in contact komen voor wie een hond zoveel meer betekend en doet dan het normale gezelschap zijn wat het voor de meeste mensen is. Bella is enorm belangrijk voor mijn functioneren. Waarom er dan gediscussieerd moet worden of mensen etiketjes moeten gaan plakken?

Je hebt helemaal gelijk
Ik raak lichtelijk geïrriteerd als er geoordeeld wordt over hoe mensen ervoor kiezen om te gaan met hun stoornis, door mijn ervaringen en ik als grote zus zoveel bewondering heb voor mijn dappere zusje.
Excuus!

Mijn hond is in ieder geval veel meer voor mij dan een leuk speeltje en wandelmaatje.

[Manu]

En ook jij hebt helemaal gelijk Bouvierpoedel! Ik liet me wat mee sleuren.
Deze gek gaat met haar stuiterbalgekkenhondje lekker even naar het bos!

[Corneliana]

Ik zie dat ik daar verkeerd begrepen ben, het laatste wat ik zou willen is onderverdelen
Wat ik wilde bereiken met mijn antwoord: oordeel niet te snel over het willen hebben van een zogenaamd "etiketje", want het kan voor iemand juist zo'n opluchting zijn en zijn/haar gedachtengang en acties te helpen begrijpen.
Ik word er zo moe van dat het zo moeilijk is begrip op te brengen voor het onbekende.

D'r is nniets onbekends zoals Tara ook al probeerde uit te leggen.
Je mot helemaal niet het accent op je "beperking" leggen. Laat gewoon je karakter zien wie je als mens ent ,de rest komt wel .

Oh wat verlang ik naar de tijd toen iemand gewoon een bange poepert was of vreemd, een druktemakert of een slome , een simpele of een niet al te snuggere, of gewoon die gek.
En gewoon meedrraaaiden en niemand er voor de restt een probleem van maakten.

ja maar tegenwoordig mag er ook niks meer he?
wij zaten in amsterdam met z'n allen.
in een soort gezamenlijk eetgebeuren. zaten mijn kinderen wel 2 minuten met hun bestek op tafel te tikken uit gekkigheid. nou nou nou wat een zure koppen echt waar. en dat is onderdeel van het probleem. "vroeger" mocht dat gewoon, dat was normaal, dat zijn kinderen die maken drukte.

[Corneliana]

ja maar tegenwoordig mag er ook niks meer he?
wij zaten in amsterdam met z'n allen.
in een soort gezamenlijk eetgebeuren. zaten mijn kinderen wel 2 minuten met hun bestek op tafel te tikken uit gekkigheid. nou nou nou wat een zure koppen echt waar. en dat is onderdeel van het probleem. "vroeger" mocht dat gewoon, dat was normaal, dat zijn kinderen die maken drukte.

Nee, maar voor de mensen die aan misofonie lijden, en dat zijn er nogal wat, is dat heel ergerlijk.
Voor mensen die er niet aan lijden trouwens ook.

jammer dan. ik kan me ook kapot ergeren aan kakkers dan houd ik ook beleefd mijn snater tegen.
twas verdulleme in een kinderziekenhuis.

[bouvierpoedel]

Imo bestaan normale mensen niet en zouden die wel bestaan dan zijn ze vast heel saai. Ik heb meerdere etiketjes en niet allemaal even leuk, maar sommige helpen mij wel begrijpen waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.
Dit topic maakt veel los merk ik en ik weet niet goed of ik daar blij mee moet zijn. Immers het enige wat ik wilde is met mensen in contact komen voor wie een hond zoveel meer betekend en doet dan het normale gezelschap zijn wat het voor de meeste mensen is. Bella is enorm belangrijk voor mijn functioneren. Waarom er dan gediscussieerd moet worden of mensen etiketjes moeten gaan plakken?

Je hebt helemaal gelijk
Ik raak lichtelijk geïrriteerd als er geoordeeld wordt over hoe mensen ervoor kiezen om te gaan met hun stoornis, door mijn ervaringen en ik als grote zus zoveel bewondering heb voor mijn dappere zusje.
Excuus!

Mijn hond is in ieder geval veel meer voor mij dan een leuk speeltje en wandelmaatje.

Dat is een hond voor iedereen lieverd anders namen ze hem niet.
Je kunt ook denken dat mensen je serieus nemen als mens en je graag willen zien als gewoon jij en niet als je beperking.
Beperking heb je en dann ben je niet.
Je legt daar teveel belang bij.

Zegt er ook 1 dat ze niet meer had geleeft als ze die hond niet had.
Hoe triest kun je zijn.
Nee je leeft nog omdatt je zelf die kracht hebt en niet omdat je hond je gered heeft.
Geloof in jezelf en niet in je beperking.

[bouvierpoedel]

ja maar tegenwoordig mag er ook niks meer he?
wij zaten in amsterdam met z'n allen.
in een soort gezamenlijk eetgebeuren. zaten mijn kinderen wel 2 minuten met hun bestek op tafel te tikken uit gekkigheid. nou nou nou wat een zure koppen echt waar. en dat is onderdeel van het probleem. "vroeger" mocht dat gewoon, dat was normaal, dat zijn kinderen die maken drukte.

Nee, maar voor de mensen die aan misofonie lijden, en dat zijn er nogal wat, is dat heel ergerlijk.
Voor mensen die er niet aan lijden trouwens ook.

jammer dan. ik kan me ook kapot ergeren aan kakkers dan houd ik ook beleefd mijn snater tegen.
twas verdulleme in een kinderziekenhuis.

je hebt een strontfobie.

[Manu]

Ik word er zo moe van dat het zo moeilijk is begrip op te brengen voor het onbekende.

en hoe weet jij hoeveel of hoe weinig begrip 'wij' daarvoor hebben? misschien zijn ze we er wel evengoed mee bekend als jij maar voelen we niet de behoefte dat continu rond te strooien?

Die zin klopt inderdaad niet.
Begrip op te brengen voor de keuze van een ander dan?
Ieder mens is verschillend, je kan dezelfde stoornis hebben als een ander maar er meer of minder last van hebben. Gewoonweg omdat je karakter verschilt.
Niemand strooit hier rond, TS opent een topic om ervaringen te delen. Dat mensen daar dan bij zetten waar zij psychisch tegen aan lopen en hoe hun hond daarbij van waarde is, vind ik geen rondstrooien. Vandaar dat ik niet snap waarom er zo gereageerd moet worden als gedaan is.

[Corneliana]

ja maar tegenwoordig mag er ook niks meer he?
wij zaten in amsterdam met z'n allen.
in een soort gezamenlijk eetgebeuren. zaten mijn kinderen wel 2 minuten met hun bestek op tafel te tikken uit gekkigheid. nou nou nou wat een zure koppen echt waar. en dat is onderdeel van het probleem. "vroeger" mocht dat gewoon, dat was normaal, dat zijn kinderen die maken drukte.

Nee, maar voor de mensen die aan misofonie lijden, en dat zijn er nogal wat, is dat heel ergerlijk.
Voor mensen die er niet aan lijden trouwens ook.

jammer dan. ik kan me ook kapot ergeren aan kakkers dan houd ik ook beleefd mijn snater tegen.
twas verdulleme in een kinderziekenhuis.

oh, dus als het een etiketje is waar je zelf iets aan hebt moeten anderen er maar rekening mee houden maar etiketjes waar je zélf rekening moet mee houden en voor jou lastig zijn worden weggehoond?

waar je dat nou vandaan haalt mag joost weten.
niemand hoeft ergens rekening mee te houden en ik ga ook niet speciaal aan iedereen vragen of die misschien een etiketje heeft waar ik rekening mee zou moeten houden. zo wel dan hoor ik dat wel en dan wil ik best een beetje aanpassen hoor.

[bouvierpoedel]

Ik word er zo moe van dat het zo moeilijk is begrip op te brengen voor het onbekende.

en hoe weet jij hoeveel of hoe weinig begrip 'wij' daarvoor hebben? misschien zijn ze we er wel evengoed mee bekend als jij maar voelen we niet de behoefte dat continu rond te strooien?

Die zin klopt inderdaad niet.
Begrip op te brengen voor de keuze van een ander dan?
Ieder mens is verschillend, je kan dezelfde stoornis hebben als een ander maar er meer of minder last van hebben. Gewoonweg omdat je karakter verschilt.
Niemand strooit hier rond, TS opent een topic om ervaringen te delen. Dat mensen daar dan bij zetten waar zij psychisch tegen aan lopen en hoe hun hond daarbij van waarde is, vind ik geen rondstrooien. Vandaar dat ik niet snap waarom er zo gereageerd moet worden als gedaan is.

Waarom heb je dan geen begrip voor mijn beperking.?

[Corneliana]

ja maar tegenwoordig mag er ook niks meer he?
wij zaten in amsterdam met z'n allen.
in een soort gezamenlijk eetgebeuren. zaten mijn kinderen wel 2 minuten met hun bestek op tafel te tikken uit gekkigheid. nou nou nou wat een zure koppen echt waar. en dat is onderdeel van het probleem. "vroeger" mocht dat gewoon, dat was normaal, dat zijn kinderen die maken drukte.

Nee, maar voor de mensen die aan misofonie lijden, en dat zijn er nogal wat, is dat heel ergerlijk.
Voor mensen die er niet aan lijden trouwens ook.

jammer dan. ik kan me ook kapot ergeren aan kakkers dan houd ik ook beleefd mijn snater tegen.
twas verdulleme in een kinderziekenhuis.

je hebt een strontfobie.

dat zal het zijn.

[Manu]

Oké misschien moeten we toch etiketjes plakken Veel handiger. Ook etiketjes onder de username, kan ik gelijk meer begrip hebben voor je beperking Bouvierpoedel.

[bouvierpoedel]

Oké misschien moeten we toch etiketjes plakken Veel handiger. Ook etiketjes onder de username, kan ik gelijk meer begrip hebben voor je beperking Bouvierpoedel.

Waar het op neerkomt is dat je gewoon mot genieten van je hond ,die heeft niets met beperkingen net als de rst van de mensheid .Die kijken hoe jij bent als mens en niet naar je beperking zolang je die maar niet steeds naar voren schuift als een soort schild om jezelf achter te verschuilen.
En heel eerlijk interesseert het mij ook helemaal geen kut , gaat om jouw als persoon en of je nu een hersencel of been mist of iets extra's boeit mij ook niet.

[Manu]

Hmm nee ik denk wel dat het elkaar beïnvloedt maar ik vind stoornis en karakter niet hetzelfde.
Al is het inderdaad wel zo dat een stoornis vrijwel nooit geneest maar je ermee moet leren leven. Dus ergens zit er toch wel wat in

[bouvierpoedel]

Ik kan natuurlijk wel stickertjes op mijn borst plakken, zodat iedereen meteen kan zien wat ze moeten laten in mijn bijzijn.

"Ik heb de volgende aandoeningen, zou u daar in mijn bijzijn ernstig rekening mee willen houden?"

*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

Maar goed dat ik een aardige voorgevel heb.

Gelukkig heb ik alleen je tieten gezien ,mijn zus heeft een beperking die heeft er geen.