Het HondenForum

Leuk detail toen Elco het probeerde met alleen een lip optrekken: Isa keek niet naar hem, maar Elco bleef stil. Zodra ze keek, sprong ze dus ook achteruit. Elco had dus door dat ze zijn signaal nog niet kon zien. Had Elco gegromd, had Isa waarschijnlijk eerder gereageerd.
Ik heb ook de indruk dat Elco een beetje aan het uittesten is elke signalen voor hem werken en goed voelen. Nog maar een week geleden heeft hij voor het eerst actief een grens aangegeven aan een volwassen hond. Een paar weken eerder aan pups van rond een half jaar.
Vandaag heeft hij ook nog naar mij gegromd en gehapt, maar daar schrok hij zelf van. Was ook geen overtuigend grommen en happen, zoals hij vlak ervoor wel naar Isa deed, wat hij op dat moment niet mocht van mij. Ik bepaal wie bij mij mag zitten, niet hij (probeerde dat vanochtend), niet Isa (die probeerde dat gisteravond). Uiteraard kreeg hij meteen een berisping voor het disrespect dat hij toonde en liet hij daarop een scala aan kalmerende signalen zien.
Het was een leerzaam dagje, met onze logee. Voor beide jonge honden én voor mij

uhm....ja wat zal ik eens zeggen...

" onclick="window.open(this.href);return false;

hier wordt in huis echt heel wat afgegromt op een dag...

Dalí gromde vanochtend nog toen we een stukje over de vrijmarkt liepen (die begint aan het einde van mijn straat). Hij vertrouwde de drukte en rotzooi en rennende kinderen voor geen meter. Hij gromt soms ook naar grote andere honden en als hij rare dingen aan het huis hoort. Dalí is een erg onzeker hondje.

Zorro begint meestal gewoon direct te blaffen als hij iets rondom het huis hoort (maar als we dat verbieden wil hij nog wel eens wat pruttelend brommen ter vervanging) en gromt verder werkelijk nooit. Zorro laat zich de pis niet lauw maken. Ik herken dus wel wat van wat Cleva zegt.

Ja Sissy....ze word bijna 5 en heb haar nog nooit echt nog nooit horen grommen...lipje trekken kan ze wel maar ook dat zie ik zelden of nooit.
Zo'n vriendelijk meisje, loopt overal voor weg als ze "lelijk" tegen haar doen of iets doen wat ze niet wil/geen zin in heeft

Vita gromt ook eigenlijk nooit tegen andere honden.
Wel tegen mensen, als ze ze niet vertrouwt. En dat klinkt best overtuigend voor een klein middelmaatje.

Als een hond haar grens overschrijdt (lomp b.v., geeft haar niet genoeg ruimte) dan verstart ze eerst, daarna lip optrekken, en als dat niet genoeg is vliegt ze er met ontblote tanden achteraan (en een hele boel kabaal - afhankelijk van de ernst van de overtreding ) . Probleem is dat sommige honden dat soms als een spelletje zien (alleen die met een plaat voor de kop...).
Staren naar honden doet ze niet echt, volgens mij. Ze blijft gewoon stoïcijns (verstard) ergens heen kijken.
Als haar repertoire niet voldoende is, is het dus aan mij om haar uit de situatie te halen, want meer doet/kan ze niet.

Ik vind het leuk te zien hoe ze het oplost bij honden die ze wél leuk vindt en die een grens overschrijden.
Bijvoorbeeld als er één wat te lang aan haar kont hangt. Dan maakt ze een 160 graden draai in de lucht, maakt een speelbuiging, en gaat dan spelen met de hond als hij wilt. En als hij niet wilt, is het ook goed, want dan loopt hij weg "want hij wilt niet spelen", maar bij haar kont zijn ze sowieso weg.

Charlie gromt niet, trekt geen lip op, laat geen tanden zien en blaft alleen eenmalig als hij bv in zijn slaap ergens van schrikt. Als hij iets niet wil in het contact met andere honden dan gaat hij ze uit de weg. Hij gaat geen confrontaties aan en zal zeker niet van zich af sneppen of bijten. Hij is bijna twee, misschien komt het nog. Maar ik vind het wel prima zo. Ik kan hem volledig vertrouwen met alles en iedereen. Het is een heerlijk watje

Schotse Collie zijn idd niet zo ontwikkeld in het grommen in alle dag, alhoewel ze wel heel vocaal zijn: blaffen, zingen, joelen etc etc. Maar grommen? Nee ik heb ze het zelden horen doen. Niet tijdens spel, niet tijdens waaksheids, niet als waarschuwing. Winnie niet, Monty nauwelijks, Ringo niet (oke die was doof), Hecate niet (was ook doof), Santos nauwelijks (alleen een keer bij dogtrail in de bench tijdens eetmoment), Tassia niet, Masha niet.

De borders gebruiken het wel weer veel meer. Tijdens spel, als waarschuwing, maar ook als waaksheid. Norah zelf tijdens haar aanval om extra kracht bij te zetten (dus hoezo onzekerheid, dat kan ook prima daadkrachtig gebruikt worden volgens Norah)
En tja Terrier Bas: die kon hele verhalen vertellen al grommende haha.

Grommen kan in veel verschillende scenario's. Onzekerheid is een optie, maar dat hoor je direct aan de soort grom inclusief houding. Maar grommen is wel degelijk hele duidelijke taal en niet alleen maar even zuchten waar de vergelijk gemaakt wordt. De meeste honden zijn wel degelijk conflictvermijdend, maar dat betekend geen onzekerheid. Het kan prima heel duidelijk zijn van het aangeven van de grens. Tot hier en niet verder. Niet elke hond wil een andere hond meteen fysiek faliekant op zijn flikker geven, maar ook niet over zich heen laten lopen. Het is wel degelijk een heel dreigend gebaar. Ik grom, je hebt mijn grens bereikt dus kappen met wat je nu doet. Gaat de ander door, ja dan krijgt die op zijn flikker lichamelijk. Een moeder die een kind waarschuwt is toch even normaal. We zijn niet allemaal ons hele leven zonder waarschuwing over de knie gegaan. Dat gebeurd een keer, zodat je de volgende keer bij een waarschuwing weet hoe laat het is. Dan bind je wel in bij een waarschuwing. Dat is bij honden (gewoon leerprincipes) niet anders. Je krijgt dus wel degelijk op je flikker zodat je de volgende keer al inbind als ik lip optrek of grom......

Honden zijn niet destructief. Een ander verwonden, betekend mogelijk ook zelf verwonden. Tja waarom zou je dat keer op keer willen riskeren, honden zijn ook niet dom. Een soort zelfbehoud en ook iets wat juist zelfverzekerde honden met veel overtuiging kunnen. Die hoeven niet te lichamelijk te reageren om hun punt duidelijk te maken. Mogelijk zelfs een soort luihei: hoe je het maar noemen wilt....

ranetje schreef:

Cleva schreef:

ranetje schreef:

Cleva schreef: Oke. Bij Hein zou dat absoluut niet werken. Die staat na een dag krijsend op tafel. Dat vind ik onrustig koffie drinken.
Hij is ook veel gelukkiger met een baas die hem de wacht aanzegt als hij begint te ijlen.

Bezoek is heilig. Je mag meedoen, je mag in een hoek een rotkop gaan zitten trekken of je mag naar boven. Uiteindelijk doet hij altijd mee.
Hein mag altijd op de stoelen als het bezoek dat ook mag want hij is niets minder maar hij is ook zeker niet meer.

Dat is lastig.
Haren in je koffie en in de cake dat kan niet
Dan los je het anders op

Dat heeft voor mij dan nog niet direct te maken met onzekerheid als Hein zou grommen.
Niet dat ik hem ken, maar het argument op zich begrijp ik nog niet.

Laten we even een ander woord voor onzekerheid verzinnen want dat s kennelijk nogal een beladen termpje.
Het is een stukje communicatie dat niet tot uiteindelijke duidelijkheid leidt.
Een hond die gromt weet nog niet zeker wat hij ergens van vindt.

Een hond die zeker weet dat andere honden niet bij zijn stoel mogen komen gromt niet. Die blaft of valt uit.
Ik heb ineens een flits naar een hond in Spanje die bovenop een verlaten auto stond te kafferen toen ik het veldje onkruid in kwam (nog steeds op 50 meter afstand).

Grommen is onzekere frustratie en daar is niets mis mee maar een zeker wetende "Nou, dat dacht ik niet." ziet er echt heel anders uit.

De term is voor mij niet beladen.
Ik zie grommen gewoon niet per sé als onzekerheid, ook al kan het best zijn dat een hond een keer gromt uit onzekerheid.
Het ene grommen (waarschuwing) klinkt ook anders dan het andere grommen (onzeker)

Het is in mijn ogen een van de waarschuwingsvormen in een oplopende trap van felheid.
Afhankelijk van wat het individu waartegen gegromd wordt doet (luisteren naar de waarschuwing en afwenden of een bord voor zijn kop en doordrammen) wordt een sterkere vorm ingezet.

"nou dat dacht ik niet" ziet er inderdaad anders uit.
Mogelijk heeft die hond op die auto de ervaring dat er naar minder felle waarschuwingen van hem niet wordt geluisterd.
Of hij heeft gewoon een kort lontje.

Ik geloof dat ik wel snap wat je bedoelt, maar ik zie zie grommen als onderdeel van de hondentaal kennelijk anders dan jij.

Ik zie grommen bij bepaalde honden ook zeker niet als onzekerheid. Als ik het in mijn eigen referentiekader hou en de honden in mijn omgeving ervoer werd grommen bij mijn reu bijvoorbeeld verschillend toegepast bij hem.
In den beginne had hij zich ineens mijn bed toegeëigend, de grom en de blik die ik kreeg was ronduit niet fijn te noemen. Strijd aangaan of hem verbieden naar mij te grommen had voor mij op dat moment niet goed afgelopen.
Later gromde hij nauwelijks, ja bij onraad, en dan was er ook écht wat. Hij blafte niet, hij was een hond die een diepe lage brom liet horen bij onraad.
Bij honden die zijn houding negeerden terwijl hij ze op afstand wilde houden voelde ik ook vaak de diepe grom, in combi met houding, lichaamstaal en al. Moet ik dat gaan verbieden?
Op voorhand grommen en haren overeind als een andere hond niet eens naar hem keek, dat vond ik een ander verhaal. "Klaar en doe normaal" was het dan van mij uit. Hij kon op een bepaald moment wel erg op zijn hoede zijn, en dat was wel iets wat ik niet wilde hebben.
Mensen die hem uit gingen dagen , recht in de ogen kijken, lokken, terwijl hij daar gewoon geen zin in had. In mijn ogen (en ook vaak gezegd tegen bepaalde mensen) laat mij met rust grom, ik vond die grom fijn, want dan kon ik tenminste horen dat er wat was. En kon ik ingrijpen. Hij heeft nooit een mens gebeten, maar hij waarschuwde wel als mensen te ver gingen. In die zin vond ik het toch wel fijn dat hij de grom liet horen. Het was geen hond die wilde weglopen van dingen en het was geen hond die zelf confrontatie opzocht. Werd hij ergens mee geconfronteerd dan liet hij merken het er soms niet mee eens te zijn, geen onzekerheid was dat.

Bluf daarentegen heb ik eigenlijk nooit horen grommen. Maar die vond ook eigenlijk alles best. En bij niet leuk, liep ze weg, of ze ging ergens achteraan, dat dan weer wel zij was heel anders dan Finn. Daar waar Finn als waarschuwing gromde dat hij het ergens niet mee eens was, daar kon Bluf heel veel pikken. Maar als zij ineens belaagd werd was ze ineens een duveltje uit een doosje. Geef mij dan toch maar een hond die eerst gaat grommen

Jol is ook heel vocaal, en gromt ook naar mensen, of naar honden die haar niet zinnen. In huis als de jonge Aki weer eens wat druk doet dan ontstaan er hele gesprekken. En grijpen we ook in als de grom verandert. Naar Aki toe is de grom echt vanuit de hondentaal om aan te geven dat ze het zat is. Bij mensen is haar grom inderdaad wel een grom uit onzekerheid.

Aki ben ik aan het ontdekken. Ook hij is heel vocaal. Spel grom brom is hij heel goed in. Als leek denk je, wat heb ik nu voor een hond voor me als hij in die modus is. Hij is ook het type dat niet luid is bij onraad, maar wel dus laag kan brommen als hij iets ziet om het huis wat apart is.
Vanmiddag bij het passeren van een hoekhuis een paar honden die niet zo leuk reageerden, en dan merk ik toch ook dat hij eerst verbaasd is. En vervolgens met een diepe grom en woef reageert. Dit was voor mij om te zien hoe hij reageert op honden die hem uitkafferen, normaliter had ik gewoon doorgelopen, maar ik wilde zijn reactie gewoon even zien. Die is mij nu duidelijk. Het is een hond die wil reageren als hij aangevallen zou worden.
Grommen van honden vind ik dus een vorm van communicatie. En ja je hebt grommen uit onzekerheid, grommen van waarschuwing en grommen bij alert zijn, of in spel. Al het grommen de kop in drukken vind ik persoonlijk niet zo'n goed idee.