Graag advies gevraagd bij gehandicapt kind-hondprobleem

[Fotogravinnetje]

Overigens is het vrij normaal dat autistische kinderen op school weinig probleemgedrag vertonen en vervolgens thuis volledig uit het lint gaan. Helaas is het geen uitzondering dat de schuld in dat geval bij de ouders gelegd wordt, want op school is dat gedrag er niet en thuis wel. Om te voorkomen dat ze thuis twee uur lang moet afreageren om de prikkels van school kwijt te raken, moet er dus op school wat veranderen. Bijvoorbeeld meer rustmomenten onder schooltijd, kortere schooldagen, duidelijker structuur in de klas, prikkelarmere omgeving, lagere prestatiedruk. Twee uur lang afreageren na schooltijd, is gewoon een heel duidelijk signaal dat het te veel is voor je dochter. Ik hoop dat je de juiste mensen om je heen hebt om een voor haar passende oplossing te vinden, ondanks het logge systeem van school en begeleiding. Het is een lastige balans (helemaal bij de combi ASS en ADHD) om voor voldoende rust en tegelijk voldoende uitdaging te zorgen, zodat ze zich optimaal kan ontwikkelen. En aangezien zij het zelf slecht kan aangeven wat ze nodig heeft, moeten jullie als ouders daar voor zorgen. Bepaald geen gemakkelijke taak! Heel veel succes!

[Gollum]

Overigens is het vrij normaal dat autistische kinderen op school weinig probleemgedrag vertonen en vervolgens thuis volledig uit het lint gaan. Helaas is het geen uitzondering dat de schuld in dat geval bij de ouders gelegd wordt, want op school is dat gedrag er niet en thuis wel. Om te voorkomen dat ze thuis twee uur lang moet afreageren om de prikkels van school kwijt te raken, moet er dus op school wat veranderen. Bijvoorbeeld meer rustmomenten onder schooltijd, kortere schooldagen, duidelijker structuur in de klas, prikkelarmere omgeving, lagere prestatiedruk. Twee uur lang afreageren na schooltijd, is gewoon een heel duidelijk signaal dat het te veel is voor je dochter. Ik hoop dat je de juiste mensen om je heen hebt om een voor haar passende oplossing te vinden, ondanks het logge systeem van school en begeleiding. Het is een lastige balans (helemaal bij de combi ASS en ADHD) om voor voldoende rust en tegelijk voldoende uitdaging te zorgen, zodat ze zich optimaal kan ontwikkelen. En aangezien zij het zelf slecht kan aangeven wat ze nodig heeft, moeten jullie als ouders daar voor zorgen. Bepaald geen gemakkelijke taak! Heel veel succes!

Het is vaak ook de overgang van school naar huis en andersom. Werken ze op school met picto's? Het kan rust geven om die ook thuis te gebruiken.
Je zou ook de hond gelijk voor een flinke wandeling kunnen meenemen terwijl partner voor het kind zorgt en er wat rust in krijgt.

[Abbey en Ozzie]

Allereerst een enorme schouderklopje voor jullie als ouders. Wat een liefde en zorg straalt er van jullie verhaal af!

Wat al eerder gezegd is, is dat de prioriteit lijkt te liggen bij de overprikkeling van jullie dochter en het verminderen hiervan. Misschien is school voor haar teveel en wordt zij overschat door leraren. Iemand noemde al het gebruik van picto's. Gebruiken jullie dit voor haar? Een pictoschema voor een hele dag. Ochtendzorg, ontbijtje, school maar ook duidelijk een picto voor thuiskomen na school. Op school kan er een ander pictoschema gevuld worden voor school taken. Het klinkt alsof zij thuiskomt en het niet meer weet.. Een mogelijke vertraagde prikkel verwerking, en dan weer de omslag naar huis. Een moment dat twee uur duurt. Uitzoeken wat de overprikkeling veroorzaakt is een stap, maar misschien is er al een manier om het moment te verzachten. Is een snoezelkamer niets voor haar in dat moment?
Ik heb zelf gewerkt met kinderen met meervoudige beperkingen waaronder autisme, gedrag en heb wel veel positieve resultaten gezien door het gebruik van een snoezelkamer. En laat ik zelf extreme ADHD hebben, en voor mij is structuur toch the key tot rust.

Ik wens jullie heel veel succes, maar jullie dochter heeft zekersteweten top ouders!

[chaos]

Ik heb twee autistische zoons en daarbij hebben we vier honden een duitse herder een beauceron, teckel en volpino. Ik denk dat er geen enkel ras een echte hulphond kan zijn dat het staat en of valt met de stabiliteit van de individuele hond.
Mijn volpino is een hulphond bij uitstek maar door zijn vriendelijke, nieuwschierige persoonlijkheid.
Wat ik bedoel te zeggen, kijk verder dan het ras en inderdaad vraag de eerder genoemde gedragstherapeut om advies.

[Gollum]

Allereerst een enorme schouderklopje voor jullie als ouders. Wat een liefde en zorg straalt er van jullie verhaal af!

Wat al eerder gezegd is, is dat de prioriteit lijkt te liggen bij de overprikkeling van jullie dochter en het verminderen hiervan. Misschien is school voor haar teveel en wordt zij overschat door leraren. Iemand noemde al het gebruik van picto's. Gebruiken jullie dit voor haar? Een pictoschema voor een hele dag. Ochtendzorg, ontbijtje, school maar ook duidelijk een picto voor thuiskomen na school. Op school kan er een ander pictoschema gevuld worden voor school taken. Het klinkt alsof zij thuiskomt en het niet meer weet.. Een mogelijke vertraagde prikkel verwerking, en dan weer de omslag naar huis. Een moment dat twee uur duurt. Uitzoeken wat de overprikkeling veroorzaakt is een stap, maar misschien is er al een manier om het moment te verzachten. Is een snoezelkamer niets voor haar in dat moment?
Ik heb zelf gewerkt met kinderen met meervoudige beperkingen waaronder autisme, gedrag en heb wel veel positieve resultaten gezien door het gebruik van een snoezelkamer. En laat ik zelf extreme ADHD hebben, en voor mij is structuur toch the key tot rust.

Ik wens jullie heel veel succes, maar jullie dochter heeft zekersteweten top ouders!

Inderdaad, picto's, time-timer en een rustige (snoezel) kamer kunnen heel veel rust en duidelijkheid geven.

[Lola1972]

Beste allemaal,
Dank voor de vele reacties en adviezen en schouderklopjes.
Dat doet me erg goed.

Passende begeleiding krijgen bij ons kind is moeilijk.
En zeker in deze periode van bezuinigingen!
We hebben sinds eind vorig jaar pas een passende diagnose ( zitten al jaren in het hulpverlenerscircuit).
Maar nu eindelijk hebben we een indicatie voor zorg gekregen.
Dochter was al een tijdje bezig met medicatie, dit is 2 weken geleden opgehoogd.
Dat gaat top.
De overprikkeling wordt minder.
Deze week is ook de thuisbegeleiding gestart, ter ontlasting van het gezin.
Op woensdagmiddag komt er iemand voor mijn kind.
Ik ben dus heerlijk met de hond weg geweest. Wat was dat heerlijk!

De gedragstherapie voor de hond is inmiddels gestart.
Ik las eerder, terecht, dat de hond helemaal niets fout doet. Waarom zou hij therapie nodig hebben?
Klopt helemaal. Maar de hond is erg onzeker geworden, door eerder genoemde ervaringen, en waarschijnlijk door onze onvoorspelbare dochter.
Wij, als ouders, wilden graag advies hierbij.
Hoe moeten wij hier op inspelen?
En is het eerlijk voor de hond om in ons gezin te moeten leven?
Vooral dat laatste hield/houdt mij erg bezig.

Gedragstherapeut kent de hond goed. Zij kent hem vanaf 10 weken oud van de hondenschool, en is bekend met gedragsproblemen bij kinderen.
Zij is 2 uur lang bij ons binnen en buiten geweest en heeft interactie tussen kind en hond geobserveerd.

Hond valt uit naar mensen, blaft en gromt.
De mensen deinzen hiervoor terug. Hond heeft ook een flink formaat, dus begrijpelijk.
Hij leert hiervan, dus blijft dit doen.
We zijn dit gedrag middels training aan het ombuigen.
Als we mensen tegenkomen, is "het leuk" , zijn favoriete piepbeest komt uit mijn zak en zijn favoriete snoepjes. En op die manier proberen we de afstand tussen hem en mensen steeds kleiner te maken.
Ik moet zeggen, het werkt al erg goed. Hij leert ook heel snel.
En zo doen we het ook met dochter. Als zij flipt gaat hij veilig in de bench met een lekker varkensoor of kong. Tafel ertussen zodat zij niet dicht bij de bench kan komen.
Zij is het liefste meisje ter wereld en is stapelgek op dieren en op onze hond.
Alleen als zij overprikkeld is, is zij helaas ontoerekeningsvatbaar.

Inderdaad, school is een enorme trigger. In het weekend is ze veel relaxter.
Ook daar wordt aan gewerkt. Maar ook dat is moeilijk in deze tijd....
Rugzakjes bestaan niet meer. Aangepast onderwijs komt niet van de grond.

Voorlopig hebben we het besluit genomen dat Hond bij ons blijft.
Hond hoort zo bij ons gezin en is ons rustpunt.
Vooral voor mij.
Als in de avond de kleine slaapt liggen wij heerlijk tegen elkaar aan te kroelen op de bank.
Ik blijf het wel scherp in de gaten houden.
Als blijkt dat hij stress blijft houden en ongelukkig is, zoek ik een goed nieuw gezin voor hem.
Maar vooralsnog wil ik ons gezin nog een kans geven.

[ranetje]

Ik blijf het wel scherp in de gaten houden.
Als blijkt dat hij stress blijft houden en ongelukkig is, zoek ik een goed nieuw gezin voor hem.
Maar vooralsnog wil ik ons gezin nog een kans geven.

Ik wens je/jullie alle benodigde succes

[*Esther]

Fijn dat je hulp hebt met de hond. Eén dingetje wil ik graag toevoegen.
Je schrijft dat je tafel ertussen laat, ik zou er zelf voor kiezen dat er meer ruimte tussen hen is.
Maak anders boven een veilige plek voor de hond.
Ik zou mijn hond er niet zo dichtbij willen hebben, dat geeft echt veel stress, stel ik mij voor.
Een hond kan veel verschillende stress signalen afgeven en ik kan me voorstellen dat wanneer dit je eerste hond is, dat je niet geoefend bent om ze allemaal te kunnen zien.
Misschien wil de trainster je helpen met het observeren van het gedrag van de hond.
Misschien kan ze eens aanwezig zijn tijdens zo'n moeilijk moment of anders kan het eens gefilmd worden.
Niet leuk allemaal maar wel voor een goed doel.
Ik wil je heel veel succes toewensen!

[Lola1972]

Hoi Esther,
Dit is niet mijn eerste hond.
Maar wel mijn eerste hond samen met een kind.
En dus ook helaas een kind met beperking.

Jouw idee deel ik hoor.
Ik heb boven een kamer over.
Daar zou ik makkelijk een mand en speelgoed voor hem neer kunnen leggen.
Hem daar dan heen brengen als dochter een flipbui heeft.
Therapeut raadde echter aan hem in de gezinssituatie te houden omdat hij dit gedrag van kleine pup af aan gewend is, en dus gesocialiseerd is hiermee.
Pas na 2 zeer vervelende ervaringen, buiten dochter om, is hij onzeker gedrag gaan vertonen.
En dat klopt ook.
Voor die ervaringen was hij totaal niet onder de indruk van het gegil van dochter.
Momenteel is hij echter alert op alles.
Zou vermijden dan verstandig zijn?
Vooral voor prikkels die bij ons dagelijks leven horen?

[Fotogravinnetje]

Ik zou denk ik die kamer boven gebruiken zolang je hond nog zo sterk reageert op wat er om hem heen gebeurt. Als dat voldoende verminderd is, laat je hem weer beneden. Dan kan hij dat ook weer beter aan.

[Lola1972]

Eigenlijk wil ik graag een foto plaatsen van onze 2 kanjers ( daar gaat mijn anonimiteit )
Maar hoe moet dat?

[*Esther]

Hoi Esther,
Dit is niet mijn eerste hond.
Maar wel mijn eerste hond samen met een kind.
En dus ook helaas een kind met beperking.

Jouw idee deel ik hoor.
Ik heb boven een kamer over.
Daar zou ik makkelijk een mand en speelgoed voor hem neer kunnen leggen.
Hem daar dan heen brengen als dochter een flipbui heeft.
Therapeut raadde echter aan hem in de gezinssituatie te houden omdat hij dit gedrag van kleine pup af aan gewend is, en dus gesocialiseerd is hiermee.
Pas na 2 zeer vervelende ervaringen, buiten dochter om, is hij onzeker gedrag gaan vertonen.
En dat klopt ook.
Voor die ervaringen was hij totaal niet onder de indruk van het gegil van dochter.
Momenteel is hij echter alert op alles.
Zou vermijden dan verstandig zijn?
Vooral voor prikkels die bij ons dagelijks leven horen?

Sorry, niet goed gelezen dat dit niet je eerste hond is.
Ik denk dat het voor nu juist fijn is voor de hond om meer afstand te hebben tijdens de onrustige periode.
Als jij zegt dat je hond goed gewend is aan deze geluiden hoef je niet bang te zijn dat dat straks anders zal zijn. Maar omdat de hond nu zo alert is, laat het dan voor een periode zijn?
En voer je hond op die kamer zodat er een prettige associatie bijkomt om boven te zijn.
Je zou de deur kunnen openlaten wanneer je de hond boven hebt gebracht. Kijk eens wat hij dan verkiest?
Oh, met foto's hier ben ik ook geen held. Je moet eerst een account maken op bv Photobucket. Daar kan je je foto's neerzetten en vanuit daar via een link hier op het forum.
Maar dat gaat iemand anders vast beter uitleggen

[nyckle]

Ik zit me af te vragen, of je een dier moet laten aanpassen aan de grillen van een kind.
Niet kwaad bedoeld hoor. Maar je merkt toch dat de hond niet echt gelukkig is.

Een autistisch kind is al moeilijk. Vaak moeilijk te begrijpen. Een hond kan ook al heel moeilijk zijn om te begrijpen.
Ik kan me voorstellen, dat je kind en hond een goed leven wil geven.
Is de keuze voor je kind dan niet de eerste keus?

Zoek een andere plaats voor je hond. Met je kind heb je denk ik al problemen genoeg.

[gonnie]

Alle honden moeten mensen leren begrijpen en er zich aan aanpassen, toch?
Ik weet niet of een meisje met autisme nou zozeer moeilijker te doorgronden is dan er een zonder. Voor een hond dan.

Daarnaast kan het contact met een hond voor iemand die niet makkelijk contact met andere mensen legt van enorme waarde zijn.

Precies.

[ranetje]

Alle honden moeten mensen leren begrijpen en er zich aan aanpassen, toch?
Ik weet niet of een meisje met autisme nou zozeer moeilijker te doorgronden is dan er een zonder. Voor een hond dan.

Daarnaast kan het contact met een hond voor iemand die niet makkelijk contact met andere mensen legt van enorme waarde zijn.

En bij Lola1972 kennelijk ook nog 's avonds een fijn gezelschap waardoor ze zelf kan ontspannen.

Bovendien is die onrust ongeveer 2 uur per dag en alleen op schooldagen?

[nyckle]

Alle honden moeten mensen leren begrijpen en er zich aan aanpassen, toch?

Is dat zo?

Het probleem is denk ik, dat de hond zich moeilijk kan aanpassen aan het gegil van het kind.Hond vertoont ook probleemgedrag.
Dus moet de hond zich aanpassen? Ik denk, dat een hond veel beter af is in een rustige omgeving. De ouders kunnen zich dan beter consenteren op de behoeftes van het kind.

Nu is het een stapeling van problemen.Hoewel ik de uitlaatklep van de hond en ouders wel kan begrijpen.

[Lola1972]

Iedereen heeft problemen. Meerdere.
Het gaat er om hoe je met die problemen omgaat, niet of je ze hebt.
Als je gaat zitten wachten tot je geen problemen meer hebt om een keer aan plezier toe te komen kun je erg lang wachten.

Wat een mooie ware opmerking!

Wat herrie betreft; ik zie gezinnen met kinderen +hond waar veeeel meer herrie is als in ons gezin.
Wij hebben 1 kind, met klassiek autisme, dat helemaal in zichzelf gekeerd is.
Strakke structuur en regelmaat in ons gezin zonder harde TV of Radio.
Alleen dus aan het einde van de dag een uitbarsting.
Dat is herrie en onvoorspelbaar, ik kan er niet meer van maken helaas.
Alleen hopen we dus, door huidige gezins + school begeleiding + medicatie dit in te dammen.
Ze is pas 7 jaar. Ze kan/moet nog veel leren.
En ze is heel leerbaar. Heeft een torenhoog IQ.

En ik ben er van overtuigd dat hond ook van haar houdt, ondanks haar beperkingen. Hij brengt haar nog steeds zijn speeltje.
We geven het nog een kans.
Werkt het uiteindelijk niet, blijft hond onzeker en uitvallen, dan zoeken we een nieuw huis voor hem.
Maar mijn hart breekt bij deze gedachte.
Maar uiteindelijk gaat het om zijn geluk en stabiliteit.

[nyckle]

Alle honden moeten mensen leren begrijpen en er zich aan aanpassen, toch?

Is dat zo?

Ja. Dat is zo.

Het probleem is denk ik, dat de hond zich moeilijk kan aanpassen aan het gegil van het kind. Hond vertoont ook probleemgedrag.
Dus moet de hond zich aanpassen? Ik denk, dat een hond veel beter af is in een rustige omgeving. De ouders kunnen zich dan beter consenteren op de behoeftes van het kind.

Ik vind niet dat een hond last hoeft te hebben van herrie en meer hoeft het voor de hond ook niet te zijn. Aan herrie kun je wennen. Dat herrie stress betekent is iets wat je als eigenaren je hond geleerd hebt. Dat hoeft niet.

Hoe diervriendelijk is jou hypothese?
Sterker, misschien is het je hond aanleren dat het maar voorspelbare en voorbijgaande rituele herrie is wel heel erg verhelderend voor het hele gezin.

Als je een prikkelverwerkingsstoornis hebt ben je gewoon een gierende fluitketel aan het eind van de dag. Als je autistisme hebt en gewend bent om na je dag op die manier je spanning er uit te schreeuwen dan zijn alternatieven ver te zoeken.
Maar die combinatie moet je niet met emotie verwarren. Het is in de eerste een ritueel.
Tenminste, dat denk ik. Ik ken de dochter van TS niet.

Maar als het zo is dan kun je bij wijze van spreken net zo goed een koptelefoon opzetten en je teennagels gaan lakken en dat kun je een hond ook leren.

Nu is het een stapeling van problemen.

Iedereen heeft problemen. Meerdere.
Het gaat er om hoe je met die problemen omgaat, niet of je ze hebt.
Als je gaat zitten wachten tot je geen problemen meer hebt om een keer aan plezier toe te komen kun je erg lang wachten.

[bouvierpoedel]

Somige begeleidings honden word geleerd om bij teveel spanning en stress waar ook wat agressie bij komt kijken zich terug te trekken. En bij verdriet en spanning zonder agressie zich aan te bieden als rustgevende factor.
Zou de hond niet opsluiten maar aan de andere kant [afstandje ] naast je leggen en gebruiken om die rust in je dochter en hond te krijgen.
Ze hebben beide moeite met die spanning en jij kunt daar door goed te begeleiden ze samen een rol in het hele stress/spanningsverhaal te laten spelen .Wel in de gaten houden wanneer de spanning te hoog word bij 1 van beide en de hond de gelegenheiod geven met toestemming de ruimte te mogen verlaten.
Jij weet wat ze beide leuk vinden aan elkaar en met elkaar.
Speel daarop in ,bv voeren. Laat je dochter de hond voeren in zijn klaargezette voerbak waar ze iedere x wat ingooit . Een vast ritueel voor de hond en je dochter na schooltijd.
En dat langzaam naar elkaar toewerken dat er een vast ritueel onstaat dat na schooltijd de spanning afgevloeid word door lekker knuffelen en rust met zijn 3en.
Geef die hond en je kind een taak.

[Lieske1977]

Ik vraag me af of het grommen en blaffen naar alle mensen op straat echt veroorzaakt wordt door het onvoorspelbare gedrag van jullie dochter.
Ik denk dat een hond prima verschil kan maken tussen een kind wat af en toe gilt of een mevrouw of meneer die gewoon rustig op straat lopen.

Is dat gedrag naar mensen toe niet gewoon jonge honden en jonge reuen gedrag van je hond?
Honden die niet bij autistische kinderen wonen vertonen dit gedrag ook wel eens.
Hoe gedraagt hij zich tegen kinderen op straat en tegen bezoek bij jullie thuis?

Als hij jullie dochter niet vertrouwde zou hij ook niet met haar spelen als ze rustig was lijkt mij.
Kan je zo'n ontlading van overprikkeling na school niet voorkomen door met haar en hond een wandeling te maken?

Eens met Heavy. Het is maar de vraag of het probleemgedrag van de hond direct te linken is aan je dochter.
Je doet in elk geval alles wat in je macht ligt om je hond een fijn thuis te bieden. Ik hoop van harte dat het gaat lukken om hond en dochter veilig en gelukkig samen op te laten groeien!

Ik heb zelf een klassiek autistisch neefje. Mijn vorige hond was ronduit bang voor hem; zodra neefje kwam, wilde hond de kamer uit voor haar eigen rust. Mijn huidige hond heeft echter helemaal geen problemen met hem; sterker nog, die twee zijn gek op elkaar! Ik denk dat het verschil hem in twee dingen zit:
- neefje heeft zich beter leren uitdrukken, waardoor hij minder schreeuwbuien heeft. Ook is hij, nu hij wat ouder is, iets beter te corrigeren.
- mijn huidige hond is heel gelijkmatig van karakter en vrij stoïcijns als het om harde geluiden of onverwachte dingen gaat. Mijn vorige hond was véél sneller onder de indruk en op z'n tijd een bange poeperd

[Lieske1977]

In het doorlezen van het forum kwam ik best harde reacties tegen...

Ik heb geen ontopic antwoord voor je, want ik weet hier niet genoeg van.
Wel heb ik een tamelijk stevige mening over hulphonden (ik ben zelf gehandicapt). Ik denk persoonlijk dat de meeste hulphonden niet gelukkig zijn. Nou weet ik best dat jullie hond geen hulphond is. Maar hij maakt wél heel erg veel mee, en lijdt daar duidelijk onder.

Weliswaar off topic, maar hier voel ik me toch door aangesproken als eigenaar van een hulphond in opleiding
Ik zie ze ook wel eens, hoor, hulphonden die als machines naast hun baasje zitten en op z'n tijd hun 'kunstjes' doen. Die niet mogen zwemmen, jagen, noem maar op. Ik leid mijn hond op met hulp van De Click en daar gaat het er toch écht anders aan toe. Honden mogen daar volop hond zijn en doen hun werk vanuit samenwerking; met je hond vorm je een team, waarbij sprake moet zijn van wederzijds respect. Als de basis goed is, wil de hond juist gráág voor je werken (niets anders dan in vele takken van hondensport eigenlijk). Joy is in de eerste plaats gewoon een labrador die doet wat andere labradors doen: zwemmen, met andere honden spelen, in de modder rollen, boswandelingen maken, balletjes en dummy's apporteren en véél knuffelen. Daarnaast helpt ze me o.a. met uitkleden, aangeven van spullen, deuren openen en sluiten, knoppen induwen, de wasmachine leeghalen en vullen, boodschappen doen en binnenkort hopelijk ook met omdraaien in bed. Ze doet het kwispelend en duidelijk met plezier

Omdat beelden vaak meer zeggen dan duizend woorden hier een link naar een filmpje van een ander team van De Click. Kijk en oordeel zelf of je hier een zielige hond ziet

[Miranda]

Ik heb heus wel eens eerder een gelukkige hulphond gezien, daar hoef ik dat filmpje niet voor aan te klikken.
Ik geloof je op je woord dat jouw hond een goed en gelukkig leven heeft.
Maar een hond verandert mijn mening niet.

Ik heb me er goed in verdiept, en heb met diverse stichtingen gesproken. En heb op de support beurs diverse hulphonden geobserveerd. Toen ik er was liepen er een stuk of 10 rond en ik heb ze allemaal goed bekeken. Toen was ik genezen van mijn plan. Ik heb daar één blije hulphond gezien. De rest vertoonde allemaal stresssignalen. Daar werd ik heel erg niet blij van.

[Lieske1977]

Ik heb heus wel eens eerder een gelukkige hulphond gezien, daar hoef ik dat filmpje niet voor aan te klikken.
Ik geloof je op je woord dat jouw hond een goed en gelukkig leven heeft.
Maar een hond verandert mijn mening niet.

Dat zal dan wel dezelfde zijn geweest als die uit het filmpje, als ze zo dun gezaaid zijn als jij denkt. Dat maakt met Joy erbij toch twee gelukkige hulphonden in Nederland

[Miranda]

Oh. Misschien moet jij je tenen wat inkorten en niet alles persoonlijk opvatten.

[ranetje]

Ik heb heus wel eens eerder een gelukkige hulphond gezien, daar hoef ik dat filmpje niet voor aan te klikken.
Ik geloof je op je woord dat jouw hond een goed en gelukkig leven heeft.
Maar een hond verandert mijn mening niet.

Ik heb me er goed in verdiept, en heb met diverse stichtingen gesproken. En heb op de support beurs diverse hulphonden geobserveerd. Toen ik er was liepen er een stuk of 10 rond en ik heb ze allemaal goed bekeken. Toen was ik genezen van mijn plan. Ik heb daar één blije hulphond gezien. De rest vertoonde allemaal stresssignalen. Daar werd ik heel erg niet blij van.

Was dat vanwege hun "werk" of omdat ze zich niet prettig voelden op die beurs?
Wat ik hier zie aan hulphonden (heel weinig, dat geef ik toe) toont geen stress.
Als ik Ita (geen hulphond) op een beurs zet toont ze zich als een doodongelukkige hond.

Zou je niet een duidelijker beeld krijgen als je de honden in hun normale, dagelijkse, omgeving ziet?

Ik bestrijd je waarneming niet hoor, maar is het terecht om op waarnemingen op die beurs je conclusie te trekken?
(is dus een vráág )

[Miranda]

Ik heb heus wel eens eerder een gelukkige hulphond gezien, daar hoef ik dat filmpje niet voor aan te klikken.
Ik geloof je op je woord dat jouw hond een goed en gelukkig leven heeft.
Maar een hond verandert mijn mening niet.

Ik heb me er goed in verdiept, en heb met diverse stichtingen gesproken. En heb op de support beurs diverse hulphonden geobserveerd. Toen ik er was liepen er een stuk of 10 rond en ik heb ze allemaal goed bekeken. Toen was ik genezen van mijn plan. Ik heb daar één blije hulphond gezien. De rest vertoonde allemaal stresssignalen. Daar werd ik heel erg niet blij van.

Was dat vanwege hun "werk" of omdat ze zich niet prettig voelden op die beurs?
Wat ik hier zie aan hulphonden (heel weinig, dat geef ik toe) toont geen stress.
Als ik Ita (geen hulphond) op een beurs zet toont ze zich als een doodongelukkige hond.

Zou je niet een duidelijker beeld krijgen als je de honden in hun normale, dagelijkse, omgeving ziet?

Ik bestrijd je waarneming niet hoor, maar is het terecht om op waarnemingen op die beurs je conclusie te trekken?
(is dus een vráág )

Ik denk dat het overgrote deel stress had vanwege de drukte op de beurs. Eentje was bang voor de wielen van de baas Weer een ander deed z'n werk echt als een robot.
Maar die honden worden dus opgeleid om ook in de drukte (winkel, markt) hun werk te doen.
Dan verwacht ik daar geen stress van.

Als ik Ska in de drukte zet, wordt ze ook niet blij. Maar die is niet uitgezocht op herstelvermogen en die heeft geen training voor hulphond achter de kiezen.

Een blindengeleidehond (DH) van een vriend van me, was ronduit depressief. En dat was te merken in het werk ook. Die liet zijn baasje met een gerust hart tegen een betonnen trap aanknallen
Die is uiteindelijk afgekeurd. De hond daarna (lab) had wel schik in zijn werk.
Het is niet enkel op de waarnemingen op de beurs dat ik mijn mening baseer. Maar tot ik die beurs bezocht dacht ik dat een onblije hulphond een uitzondering was. En dat zijn ze niet.

[ranetje]

Duidelijk Miranda
Er zou dus waarschijnlijk nog veel meer op de aard van het beessie geselecteerd moeten worden om de juiste hond op de juiste plek te krijgen.
En dat wordt behoorlijk lastig denk ik.
Want het moet ook nog kloppen met de baas die zo'n hond nodig heeft ..............

[Lieske1977]

Ik denk dat het overgrote deel stress had vanwege de drukte op de beurs. Eentje was bang voor de wielen van de baas Weer een ander deed z'n werk echt als een robot.
Maar die honden worden dus opgeleid om ook in de drukte (winkel, markt) hun werk te doen.
Dan verwacht ik daar geen stress van.

Als ik Ska in de drukte zet, wordt ze ook niet blij. Maar die is niet uitgezocht op herstelvermogen en die heeft geen training voor hulphond achter de kiezen.

Een blindengeleidehond (DH) van een vriend van me, was ronduit depressief. En dat was te merken in het werk ook. Die liet zijn baasje met een gerust hart tegen een betonnen trap aanknallen
Die is uiteindelijk afgekeurd. De hond daarna (lab) had wel schik in zijn werk.
Het is niet enkel op de waarnemingen op de beurs dat ik mijn mening baseer. Maar tot ik die beurs bezocht dacht ik dat een onblije hulphond een uitzondering was. En dat zijn ze niet.

Het is jammer dat je het filmpje niet wilt bekijken, want de hulphonden die ik tegenkom (vorige week nog een stuk of zes tijdens een interne lesdag) doen hun werk met vergelijkbaar plezier. Net als jij vind ik het het triest als honden gestrest of zelfs depressief worden door het werk dat ze doen. Het geluk en welzijn van de hond hoort op #1 te staan! Joy wordt zielsgelukkig als ze kan zwemmen, dus als dat niet had gemogen was ze geen hulphond geworden. Punt.

Bij De Click wordt niet voor niets véél tijd en aandacht besteed aan theorie (ondersteund met foto's en filmpjes van je eigen hond, zowel aan het werk als in spel met andere honden) over hondentaal, communicatie, leerprocessen, positieve en negatieve bekrachtigers, etc. Je wordt 'gedwongen' goed naar je hond te kijken in allerlei situaties en geacht in te spelen op wat je hond je vertelt. Immers, het is de bedoeling dat de hond de komende -pak 'm beet- acht jaar met plezier voor je werkt en niet als een robot zijn kunstjes afdraait.

En soms lukt het gewoon niet en blijkt een hond ondanks dat hij door alle tests is gekomen niet gelukkig te worden van wat hij moet doen. Dan wordt hij echter uit het programma gehaald en haalt hij het examen niet.

Vandaar dat ik best opkijk van jouw ervaring. Ik vraag me af waar in het proces het dan mis is gegaan

[bouvierpoedel]

Was dat vanwege hun "werk" of omdat ze zich niet prettig voelden op die beurs?
Wat ik hier zie aan hulphonden (heel weinig, dat geef ik toe) toont geen stress.
Als ik Ita (geen hulphond) op een beurs zet toont ze zich als een doodongelukkige hond.

Zou je niet een duidelijker beeld krijgen als je de honden in hun normale, dagelijkse, omgeving ziet?

Ik bestrijd je waarneming niet hoor, maar is het terecht om op waarnemingen op die beurs je conclusie te trekken?
(is dus een vráág )

Ik denk dat het overgrote deel stress had vanwege de drukte op de beurs. Eentje was bang voor de wielen van de baas Weer een ander deed z'n werk echt als een robot.
Maar die honden worden dus opgeleid om ook in de drukte (winkel, markt) hun werk te doen.
Dan verwacht ik daar geen stress van.

Als ik Ska in de drukte zet, wordt ze ook niet blij. Maar die is niet uitgezocht op herstelvermogen en die heeft geen training voor hulphond achter de kiezen.

Een blindengeleidehond (DH) van een vriend van me, was ronduit depressief. En dat was te merken in het werk ook. Die liet zijn baasje met een gerust hart tegen een betonnen trap aanknallen
Die is uiteindelijk afgekeurd. De hond daarna (lab) had wel schik in zijn werk.
Het is niet enkel op de waarnemingen op de beurs dat ik mijn mening baseer. Maar tot ik die beurs bezocht dacht ik dat een onblije hulphond een uitzondering was. En dat zijn ze niet.

Het is jammer dat je het filmpje niet wilt bekijken, want de hulphonden die ik tegenkom (vorige week nog een stuk of zes tijdens een interne lesdag) doen hun werk met vergelijkbaar plezier. Net als jij vind ik het het triest als honden gestrest of zelfs depressief worden door het werk dat ze doen. Het geluk en welzijn van de hond hoort op #1 te staan! Joy wordt zielsgelukkig als ze kan zwemmen, dus als dat niet had gemogen was ze geen hulphond geworden. Punt.

Bij De Click wordt niet voor niets véél tijd en aandacht besteed aan theorie (ondersteund met foto's en filmpjes van je eigen hond, zowel aan het werk als in spel met andere honden) over hondentaal, communicatie, leerprocessen, positieve en negatieve bekrachtigers, etc. Je wordt 'gedwongen' goed naar je hond te kijken in allerlei situaties en geacht in te spelen op wat je hond je vertelt. Immers, het is de bedoeling dat de hond de komende -pak 'm beet- acht jaar met plezier voor je werkt en niet als een robot zijn kunstjes afdraait.

En soms lukt het gewoon niet en blijkt een hond ondanks dat hij door alle tests is gekomen niet gelukkig te worden van wat hij moet doen. Dan wordt hij echter uit het programma gehaald en haalt hij het examen niet.

Vandaar dat ik best opkijk van jouw ervaring. Ik vraag me af waar in het proces het dan mis is gegaan

Van pup tot afleveren aan gebruiker zit geloof ik al iets van 40% uitval.
En daarna valt er ook nog heel wat uit om verschillende redenen.
Gebeurt bij honden die gewoon huishond zijn ook hoor maar van hulphonden word nogal wat verwacht en dat is vrij hoog want ze zijn er toch voor geselecteerd en gefokt.
Plus dat een gebruiker niet altijd gek op honden is maar zo'n beest nodig denkt te hebben .En daar gaat het ook vaak mis en komen de honden eel wat tekort.
En er rijden/lopen ook heel wat egoistische klootzakken rond met een hulphond die denken dat ze overal recht op hebben en verdienen.

[ranetje]

Lieske1977 en BP kunnen jullie even de quotes goed zetten?

De posting die begint met deze zin ..........
Was dat vanwege hun "werk" of omdat ze zich niet prettig voelden op die beurs?
.... is van mij, niet van Miranda.