oude hond en angst

[cornelia]

knip

Wat ik nog vergat (dat was eigenlijk het 1ste wat ik wou schrijven) Onze Bo (demente DSL van 15 en een half) kreeg medicatie van de da waardoor hij dus een stuk minder angstig en/of onrustig was. Heeft hem echt heel goed geholpen. Was niet de oude Bo maar gewoon wel een kalmere duidelijk voor zich zelf meer "tevreden" hond. Ik ben naam vergeten maar da weet het vast wel.

Selgian is dat
ik kon me herinneren dat je dat eens vertelde toen ik me zorgen maakte over eventuele dementie bij gina.

Selgian bedankt.

Ik moet zeggen dat hij nu een stuk rustiger is.

Dat is fijn
Selgian zijn wij mee begonnen toen hij 's nachts b.v. met zijn hoofd in een hoek van de kamer ging staan en het leek als of hij echt letterlijk en figuurlijk vast gelopen was. Soms begon hij ook wat te huilen en dat had hij zijn hele leven nog niet gedaan. Dit werd met die Selgian o.a. een stuk minder/beter. Hij was trouwens wel al zijn hele leven panisch voor vuurwerk en onweer. En voor ballonnetjes want hij wist dat die ook konden knallen. Later werd hij doof en had hij ook minder lat van de knallen. Werd alleen weer bang als het bliksemde.

[Hazelrah]

... Selgian zijn wij mee begonnen toen hij 's nachts b.v. met zijn hoofd in een hoek van de kamer ging staan en het leek als of hij echt letterlijk en figuurlijk vast gelopen was...

Oh dat klinkt ook wel triestig vind ik.
Dan is de juiste medicatie echt wel een uitkomst.

En ja, mensen zeggen dat vaak, 18..??
Het is een beetje verraderlijk omdat hij nog zo jong oogt en nog speels is.
Wat je dan niet ziet is dat het bijv. heel moeilijk is om zijn poot nog op te tillen omdat hij vaak omvalt. Over zijn poten struikelt, als hij iets te enthousiast is met de bal regelmatig op zijn bek gaat, letterlijk, ( ) en erg snel moe is en gaat liggen.

[cornelia]

Onze Bo zag er ook nog jong uit. Hij had b.v. alleen grijze haren in zijn staart maar rondom zijn neus etc. was alles nog gewoon mooi bruin. Maar dat was oppervlakkig. Als je wat beter keek zag je de waas over zijn ogen (staar) en zijn doorgezakte rug. Hij begon ook over zijn eigen voeten te vallen of maakte soms gewoon een misstap. Snel moe inderdaad. Enfin, daar was op den duur neurologisch van alles mis. Op een avond kreeg hij een hersenbloeding en hebben we hem laten gaan. Maar tot die tijd heb ik nooit het gevoel gehad dat hij leed. Hij was altijd wel te vinden voor een wandelingetje en gezellig op een bankje of terras zitten naar de mensen kijken. Enfin, wij hebben hem rustig laten hobbelen, tempo van het leven beetje laten bepalen. Er heeft wel een half jaar steeds iemand van ons beneden bij hem in de kamer geslapen omdat we toch wel bezorgd waren over dat hij mogelijk toch weer onrustig of angstig zou worden of erger. Dan zouden we er toch snel bij zijn om het hem wat comfortabeler te maken of zoiets.

Ach ja, dat zijn van die dingen
Ik denk altijd maar wat ik zou willen als ik zo oud mag worden. Ook verwend worden, niks moet alles mag, veel geduld van anderen etc. etc.

[Hazelrah]

Dit vind ik toch een ontroerend verhaal cornelia, eigenlijk heel mooi, al is het natuurlijk verdrietig.

Weet je wat ik dan denk als ik dit zo lees?
Wat maken we ons toch ooit zorgen als je bedenkt dat de ergste momenten voor de hond zelf relatief kort zijn. En dan een half jaar iemand beneden slapen om over hem te waken.
Wat een wedertrouw.

Ja zo oud mogen worden.
Al denk ik dat honden minder moeite hebben, dan mensen.
Misschien omdat ze zich juist geen zorgen maken..?

Vandaag brachten Millex en ik mijn moeder van 94 naar de verzorgingsflat.
Ze denkt nu steeds dat we in een hotel zitten of zoiets.
Kijk, zoiets denkt een hond helemaal niet.

Een enorme zorg minder, met ons als mantelzorgers. ^_^

Maar merkte jij dan niet dan mensen zich ooit verkijken op zijn leeftijd?
Ik vind het soms zelfs irritant, zeker als ze verwachten dat hij nog van alles kan en teleurgesteld zijn als hij niet enthousiast achter een bal aanrent.
Ja hallo 18!

[cornelia]

Maar merkte jij dan niet dan mensen zich ooit verkijken op zijn leeftijd?
Ik vind het soms zelfs irritant, zeker als ze verwachten dat hij nog van alles kan en teleurgesteld zijn als hij niet enthousiast achter een bal aanrent.
Ja hallo 18!

Ach, op dat vlak trek ik me dan weer heel weinig aan van wat anderen zeggen
Waar ik wel eens ruzie over heb gehad was (ik heb het al vaker geschreven) dat hij wel eens poepte op de plek waar hij stond. Hij kon dat vaak niet zo goed ophouden en dat had niks te maken met op tijd vertrekken of zo maar meer met "als je moet poepen dan moet je poepen". Dus soms gebeurde dat dan net op de stoep. Ik had naast zakjes nog papieren zakdoekjes bij e.d. om alles zo goed mogelijk op te ruimen en ging ook wel eens een emmertje water halen thuis (zo ver liepen we op den duur niet meer) En dan kennen de mensen je, ze kennen je hond en dan toch nog van die lompe commentaren; "dat smerig beest schijt ook maar waar het hem uitkomt, " of dat ik hoorde dat ze in de buurt er over hadden gekletst.
Toen heb ik dus eens tegen zo'n persoon gezegt "die hond is omgerekend meer dan 100 jaar, ik ben benieuwd waar jij schijt als je ooit zo ver komt". Die persoon vond dat grof etc. Is volgens mij nog steeds boos, ha

Nou en met Woes dan, die zo traag was, dat we commentaar kregen dat we haar moesten laten inslapen want "ze leed enorm". Daar heb ik ook iets lelijks tegen gezegt

Ik heb laatst nog eens een heel gesprek gehad met iemand over lijden en sterven van je huisdier. Inhoeverre lijden dieren die sterven gaan ? Waar meet je dat aan af ? Enfin, pijn e.d. zijn mogelijk meetbare factoren waar je op ingrijpt maar daar waar een dier dat niet heeft, wat doe je dan ? In onze maatschappij zijn we bijna gewend om dan naar de da te gaan om een dier in te laten slapen en let op ! ik zeg niet dat ik daar tegen ben. Maar er zijn bij ons ook dieren gestorven waarvan we wisten dat die dus stervende waren, waarbij de da alleen nog maar een spuitje zou kunnen geven en meer ook niet maar die, voor zover dat aantoonbaar was, geen pijn hadden of op andere wijze leed hadden. Nou dan was het net zo'n hospice bij ons thuis.
Maar goed , daar komen ook veel factoren bij kijken zoals o.a. tijd.

Maar waar hebben we het over. Geef jullie ouwetje maar een dikke knuffel van me.