Correctie

[Barkley]

Wij trainen bij een hondenschool die puur is van het goede bedrag belonen en het slechte negeren. Allemaal leuk en aardig maar mijn katten dienen niet opgejaagd te worden. Dan word ik boos. En boos is dus me oprichten en mijn stem opzetten en vertellen dat dat niet mag. Het maakt niet heel veel indruk maar genoeg om twee keer na te denken de volgende keer.
Maar ik voel me daar dus al dagen schuldig over vanwege de positieve instelling van de hondenschool.

[Miranda]

Maar ik voel me daar dus al dagen schuldig over vanwege de positieve instelling van de hondenschool.

Echt? Niet doen hoor. Je hond heeft baat bij een duidelijke begrenzing van gedrag. En je katten bij een veilige leefomgeving.
Opjagen van katten is hartstikke zelfbelonend gedrag, dus negeren leidt er dan in feite toe dat de hond beloond wordt. Dat lijkt me absoluut niet de bedoeling.

En als die hondenschool er wat van vond, kon die mooi mijn rug op

Je moet ook niet vergeten dat er een groot verschil is tussen opvoeden en trainen. Trainen (dingen aanleren) doe ik ook positief.
Maar als je aan het opvoeden bent, moet je duidelijk kunnen maken waar de grenzen liggen, en negeren lijkt me dan zo'n beetje de allerberoerdste aanpak omdat veel ongewenst gedrag hartstikke zelfbelonend is.

[Hailfall]

Ja, uiteraard hangt het van de hond af.
Ik heb wat dat betreft gevoelige zieltjes.

Ik heb een gevoelig zieltje en een dominante takketeef.
Het vergt soms wat schakelen als ze samen wat aan het uitvreten zijn

*op sergeant-majoortoon*
Skadi! KAPPEN!

*met bloemetjes in stem*
Neenee Yuyu, kom maar bij je mama

Zo gaat het als wij met Kuda buiten lopen dan loop ik haar constant te corrigeren en dan tegen Loki "Nee jij bent braaf" en dan weer een sis naar Kuda dat ze nu wel heel gauw moet stoppen.. Sinds die bij mijn vader zit, luisterd ze namelijk voor geen meter meer en dan loopt Loki er naast als een engeltje..

[DesireeB]

Hier krijgen ze ook gewoon op hun flikker als ze dingen doen die ik niet wil hebben.
Echt fysiek is hier nog niet echt aan de orde geweest in huis, buiten wel.

Vorige hond was er 1 die dat geregeld nodig had en dan ging het weer weken tot maanden goed en langzaam aan sloop het er weer in.
Buiten uitvallen naar andere honden, tot ik ik op een moment zo boos was dat ik haar in haar nekvel heb gepakt en even flink heb staan tetteren dat ze maar eens moest kappen.
Werd op dat moment nog uitgemaakt voor honden mishandelaar door een stel opgeschoten pubers die langs fietsen.
En vanaf dat moment ging het een stuk beter, en soms sloop het er weer in en moest er weer een soort gelijke correctie aan te pas komen. Ze was gewoon hardleers.

Voor Maylo is de ergste straf als hij even op een plek gezet word, dit gaat wel rustig maar ik pak hem dan bij zijn nekvel(niet hardhandig) en zet hem dan even neer.
Bij Izzy is meestal een flinke nee of nokken nou wel voldoende.

Maar goed ze mogen hier dan ook wel ontzettend veel, dus heel snel krijgen ze hier geen correctie.

[ranetje]

Maar ik voel me daar dus al dagen schuldig over vanwege de positieve instelling van de hondenschool.

Echt? Niet doen hoor. Je hond heeft baat bij een duidelijke begrenzing van gedrag. En je katten bij een veilige leefomgeving.
Opjagen van katten is hartstikke zelfbelonend gedrag, dus negeren leidt er dan in feite toe dat de hond beloond wordt. Dat lijkt me absoluut niet de bedoeling.

En als die hondenschool er wat van vond, kon die mooi mijn rug op

Je moet ook niet vergeten dat er een groot verschil is tussen opvoeden en trainen. Trainen (dingen aanleren) doe ik ook positief.
Maar als je aan het opvoeden bent, moet je duidelijk kunnen maken waar de grenzen liggen, en negeren lijkt me dan zo'n beetje de allerberoerdste aanpak omdat veel ongewenst gedrag hartstikke zelfbelonend is.

Dat onderscheid maak ik ook

Waarbij mijn correctie bij het opvoeden overigens niet verder hoeft te reiken dan een scherpe "nee".
Die scherpe "nee" kennen mijn honden al vanaf puppytijd.
Ik vind wel (vooral bij puppy's) dat een scherpe "nee" gevolgd moet worden door een aanwijzing wat pup dan wèl mag doen.
Werkt hier goed.

[Barkley]

Pfjew. Ik ben harstikke hard aan het oefenen op hierkomen. Als hij weer een neus wil stoppen in een slapende kat dan moet hij hier komen en krijgt hij een snoepje en dat gaat fantastisch. Maar als ze wegrennen..tja

[Miranda]

Ik vind wel (vooral bij puppy's) dat een scherpe "nee" gevolgd moet worden door een aanwijzing wat pup dan wèl mag doen.

Ja, dat is wel belangrijk.

"Nee!" (Je mag niet op de tafelpoten kauwen!)
*geeft kluif aan*
"kauw daar maar op"

[Miranda]

Als hij weer een neus wil stoppen in een slapende kat dan moet hij hier komen en krijgt hij een snoepje en dat gaat fantastisch.

Je hebt wel door dat je hem aan het leren bent dat hij een snoepje krijgt zodra hij een kat lastig valt?

[Barkley]

Ja nu je het zegt

[Miranda]

Ja nu je het zegt

[Bonnie F]

Mijn vorige herder zat altijd achter mijn katten aan. Gek werd ik ervan.
En niets hielp, en geloof me, ik heb het mormel fors gecorrigeerd. Ik word niet snel boos maar als......
Laatst zat ik er nog eens over na te denken.
Ik denk dat ik veel bereikt heb: de takketeef heeft mijn katten niet vermoord.
Iedere andere aanpak mijnerzijds had een andere uitkomst gehad.

[ranetje]

Ik vind wel (vooral bij puppy's) dat een scherpe "nee" gevolgd moet worden door een aanwijzing wat pup dan wèl mag doen.

Ja, dat is wel belangrijk.

"Nee!" (Je mag niet op de tafelpoten kauwen!)
*geeft kluif aan*
"kauw daar maar op"

Precies
HET voorbeeld dat ik jaren heb gegeven bij de puppycursus (en hier op het forum)

[pioenroos]

Ja nu je het zegt

Diem was daar ook zo goed in. Ruk aan de riem, krijskrijs en nog een flinke ruk na of de riem echt niet meegeeft en dan kijken we op naar vrouwtje voor het snoep


Ik vind het niveau van correctie misschien wel het meest afhangen van het individu in de hele opvoeding. Ik heb nog geen hond gehad die hetzelfde reageerde op een zelfde correctie en zelfs per situatie verschilt het weer.

Hier een dominante eigenwijze takketeef die niet snel onder de indruk is maar die ik toch absoluut niet fors corrigeer. Dan gooit ze namelijk de kont tegen de krib en gaat ze wel een deurtje verder kijk waar het wél gezellig is Een duidelijk 'nee Mies, geen strak plan'. is vaak voldoende. Is het niet voldoende dan til ik haar rustig op en zet haar 2 meter verder neer. Probleem ook opgelost want kusjes uitdelen blijkt dan veel toffer dan een nieuwe vijver in de tuin uitgraven. Mies blijft ook altijd in controle, ook als ze compleet uit haar dak gaat. Je kan haar dus ook altijd bereiken nog.
Diem daarentegen is veel gevoeliger maar áls hij iets doet wat niet mag verliest hij alles wat redelijk is uit het oog. Ik heb daar lang mee geworsteld want een gevoelige hond corrigeer je immers niet (streng). Totdat ik op een lezing het verschil hoorde tussen straffen en corrigeren: Straffen is de hond een naar gevoel geven zonder dat je voor elkaar kreeg dat het gedrag ombuigt. Corrigeren is precies 'sterk' genoeg dat de hond snapt en hij het ongewenste gedrag stopt. Ik heb Diem met een knoop in mijn maag toen een forse draai om zijn oren gegeven op het moment dat hij weer als een zot in de riem hing omdat hij een kat zag. Ik klooide al ruim 4 jaar met hem en na die ene draai om zijn oren leek hij eindelijk pas te snappen dat ik echt niet wilde dat hij dat deed Nu kan ik hem op mijn stem corrigeren als hij een kat ziet.

Trainen (gewenst gedrag aanleren) gaat hier wel altijd met een wagonlading aan snoepjes en lieve woordjes.

[samantha!]

Zowel in de opvoeding als de training ben ik duidelijk en consequent.
Ik hoor heel vaak: wat ben jij toch altijd streng tegen ze!
Maar.. ik heb 4 intacte reuen die ik graag alle 4 gelijktijdig mee wil nemen en daarnaast zijn mijn honden werkhonden.
Ja ik ben streng.. maar daar staat tegenover dat mijn honden heeeeel veel kunnen en mogen.
Ik betrap mezelf erop dat ik vaak nieteens lijnen meeneem (die raak ik toch alleen maar kwijt ) en zelfs in de wijk kunnen mijn heren gewoon los mee.
Omdat er dus regels zijn en die zijn altijd duidelijk, komen indien geroepen bijvoorbeeld is geen vraag maar een bevel.
Natuurlijk leer ik dingen positief aan en moet het leuk zijn, mijn honden doen ook niets liever dan met mij bezig zijn en met mij werken.
Maar het overschrijden van grenzen en het bewust negeren van een (positief aangeleerd) commando dat de hond begrijpt is not done, en dat weten ze ook.
Dat wil niet zeggen dat ik de hele dag maar aan het corrigeren ben want dat is niet zo, sterker nog: er valt nauwelijks te corrigeren omdat het gewoon heel helder is allemaal.
Dit voor wat betreft het opvoeden.

Verder ben ik in de training enorm van het "helpen".
Mijn hond en ik zijn 1 en er is een vertrouwensband, als we samen iets moeilijk aan het trainen zijn doet hij zijn best voor mij en ik mijn best voor hem.
We hebben het leuk samen en doen beiden ons stinkende best.
Gaat er iets mis? lukt iets niet?
Geen probleem! hij doet zijn best en mijn honden zijn niet van het type dat "gewoon geen zin heeft" of "gewoon iets anders nu even leuker vindt".
Dus gaat het niet is de stap te groot en ga ik helpen, afstand te groot? geen probleem jongen, ik kom naar je toe, even aan de voet en dan doen we het vanaf hier opnieuw.
Snap je het nog niet? wacht maar even dan leg ik het je uit.
Heerlijk toch, zo met je hond samen bezig zijn, wederzijds vertrouwen, jij doet je stinkende best en je mag altijd terugvallen op mij als je het even niet meer weet
Corrigeren komt met trainen maar zelden voor, omdat wat ze echt proberen het beste te doen, als er iets fout gaat is dat mijn fout, de fout zit dan in mijn opbouw.

[ranetje]

Zowel in de opvoeding als de training ben ik duidelijk en consequent.
Ik hoor heel vaak: wat ben jij toch altijd streng tegen ze!
Maar.. ik heb 4 intacte reuen die ik graag alle 4 gelijktijdig mee wil nemen en daarnaast zijn mijn honden werkhonden.
Ja ik ben streng.. maar daar staat tegenover dat mijn honden heeeeel veel kunnen en mogen.
Ik betrap mezelf erop dat ik vaak nieteens lijnen meeneem (die raak ik toch alleen maar kwijt ) en zelfs in de wijk kunnen mijn heren gewoon los mee.
Omdat er dus regels zijn en die zijn altijd duidelijk, komen indien geroepen bijvoorbeeld is geen vraag maar een bevel.
Natuurlijk leer ik dingen positief aan en moet het leuk zijn, mijn honden doen ook niets liever dan met mij bezig zijn en met mij werken.
Maar het overschrijden van grenzen en het bewust negeren van een (positief aangeleerd) commando dat de hond begrijpt is not done, en dat weten ze ook.
Dat wil niet zeggen dat ik de hele dag maar aan het corrigeren ben want dat is niet zo, sterker nog: er valt nauwelijks te corrigeren omdat het gewoon heel helder is allemaal.

Verder ben ik in de training enorm van het "helpen".
Mijn hond en ik zijn 1 en er is een vertrouwensband, als we samen iets moeilijk aan het trainen zijn doet hij zijn best voor mij en ik mijn best voor hem.
We hebben het leuk samen en doen beiden ons stinkende best.
Gaat er iets mis? lukt iets niet?
Geen probleem! hij doet zijn best en mijn honden zijn niet van het type dat "gewoon geen zin heeft" of "gewoon iets anders nu even leuker vindt".
Dus gaat het niet is de stap te groot en ga ik helpen, afstand te groot? geen probleem jongen, ik kom naar je toe, even aan de voet en dan doen we het vanaf hier opnieuw.
Snap je het nog niet? wacht maar even dan leg ik het je uit.
Heerlijk toch, zo met je hond samen bezig zijn, wederzijds vertrouwen, jij doet je stinkende best en je mag altijd terugvallen op mij als je het even niet meer weet

[Hylos]

Laatst liet ik de hond van een vriend uit(golden x labrador, goedzak 1e klas). Hij zou voor me langs oversteken, naar de andere kant van het brede fietspad. Dat doen we dus niet, ik kan niet zien of er wat aan komt dus mooi rechts van me blijven.
Ik zei dus vrij luid "nee!". Arme kind dook in elkaar en kwam sip naast me lopen.
Die hond is, tov Xavi, veel gevoeliger voor een correctie.. ik ben dat dus niet gewend.

Xavi wordt zeker verbaal gecorrigeerd en "nee" begrijpt hij wel maar luistert er niet standaard 100% naar. Fysiek corrigeren heeft hier echt geen zin, al is de timing nog zo goed. Weghalen en apart is voor hem een grote straf, dat hebben we dan ook wel gebruikt.
Verder laat ik liever zien wat ik wel wil ipv honden alleen maar op hun flikker te geven.

[_Leonie]

Sinds ik niet meer nadenk over opvoeden gaat het een stuk beter. Ik beloon als ze het goed doet, ik geef haar op haar flikker als ze het niet goed doet. Soms is dat negeren, of 'nee', met ergere dingen krijgt ze een tik of grijp ik haar bij haar wangen.
Reflexmatig opvoeden.

Niet dat ze nu perfect luistert - maar merk dat ze het beter doet op duidelijkheid.

Trainen doe ik nooit negatief, dat vind ik onzin. Ik train behendigheid voor de lol. Als het fout gaat zeg ik niet 'nee', maar iets als 'oeps! Nog een keer'. Een duidelijk verschil tussen not done/geeft niet, gewoon nog een keer proberen.

[Hailfall]

Je moet het ook maar kunnen hoor . Precies op het goede moment de juiste correctie geven.

Dat is mij een keer gelukt.. Loki snackt graag paardenpoep in het bos en Loki zag een mooie berg met poep liggen maar hij had niet door dat ik het ook zag. Hij liep eerst heel rustig en ineens sprint hij los richting de poep, net op dat moment riep ik duidelijk "NEIN" en hij vloog zo over het bergje met poep en keek daarna mij verbaasd aan met een blik van "Oh jij let op" en liep daarna braaf mee en probeerde niet meer richting poepbergjes te gaan die ronde

[dagmar88]

net op dat moment riep ik duidelijk "NEIN"

In het duits brullen werkt ook veel lekkerder.
Eins zwei drei! is het hier wanneer ze op slakkentempo naar hun plaats lopen.
Bij zwei liggen ze al

[Branka]

Begrenzen en kaders scheppen geeft duidelijkheid en rust. En daarmee veiligheid.
Dat laatste is heel belangrijk: de gemiddelde hond wil helemaal niet hoeven zoeken, hoeven nadenken en hoeven beslissen over wat er moet gebeuren. Die wil gewoon een comfortabel leven leiden en zich veilig voelen. Als baas moeten wij daarvoor zorgen. Een onopgevoede, losgeslagen hond is daarom volgens mij ook vaak helemaal niet zo gelukkig.

Dit inderdaad. Ik geef aan dat er links een grens is en rechts en daartussen mag een hond (of kat of paard) zijn goddelijke gang gaan. Maar kom je in de buurt van de grens dan waarschuw ik en wordt erover gegaan (en weet ik dat de grens echt bekend is) dan volgt correctie.
Grenzen waarvan ik weet dat ze duidelijk zijn corrigeer ik op, als het niet duidelijk is dan niet. Onze grenzen zijn voor de 1 misschien streng, terwijl een ander ze ruim vindt. Voor ons werkt het.

Het is wel van groot belang dat je zelf niet "door het lint" gaat bij correcties.
Bv. iets wat je maar al te vaak ziet: hond komt niet als hij geroepen wordt.. kom hier, kom hierrrrrrrrr.... gvd kom hierrrrr.. eindelijk komt Fikkie en dan krijgt hij op z'n flikker, volgende keer komt ie helemaal niet meer

Dat is een correctie geven nádat de hond alsnog doet wat je vraagt. Dat moet je inderdaad nooit doen. Maar een correctie moet altijd gemeend zijn. Dus ben je boos, dan mag je dat (binnen het redelijke) best laten merken.
Heb ook wel eens standje misthoorn opgezet toen Finn de auto uitsprong voor de klep goed en wel open was en vervolgens het plein over rende. Hele wijk kon meegenieten en Finn ging direct in de ankers en kwam terug.
"Brave hond!"

Maar wat zien jullie dan als een correctie?

Alles van een zachtmoedig "nee, mannetje" tot een reflexmatige hengst voor de kop, gericht bedoeld om bepaald gedrag te doen stoppen en duidelijk te maken dat het niet-gewenst gedrag is.

Mooi omschreven

Je moet het ook maar kunnen hoor . Precies op het goede moment de juiste correctie geven.
Ik moet zeggen dat sinds ik in de overgang ben mijn honden beter luisteren dan ooit

Ik denk dat een goed getimede correctie reflexmatig is, maar wel terecht en niet onredelijk of te zwaar.

[Hailfall]

net op dat moment riep ik duidelijk "NEIN"

In het duits brullen werkt ook veel lekkerder.
Eins zwei drei! is het hier wanneer ze op slakkentempo naar hun plaats lopen.
Bij zwei liggen ze al

Haha ja dat werkt ook, alhoewel wij in het Engels aftellen als meneer weer te lang snuffelt vanaf 3 naar 1, vaak gaat hij bij "three" dan al markeren en doorlopen.

[Brindlecardi]

Honden corrigeren elkaar ook onderling, ik zou niet weten waarom je dat als baas niet zou mogen/kunnen.
Een hond leert door stimulatie van het goede, en een negatieve prikkel bij het slechte. Bij een kind kan je dan iets afpakken of ze isoleren. Bij een hond zal dat geen effect hebben en zal je snel moeten reageren om de verbinding te leggen tussen de actie en de reactie.
Als Apple lief is krijgt ze een braaf of koekjes. Is ze stout dan een correctie (9 van de 10 keer een heel erg boos klinkende 'foei' of anders even een korte fysieke prikkel bij een heterdaadje)
De correctie moet alleen niet tot doel hebben een hond fysiek echt pijn te doen vindt ik. Het moet gewoon even een kort prikje zijn in de flank bijvoorbeeld, genoeg om de hond te laten merken dat je het wel meent, maar niet zodanig dat iets echt pijn doet.

[Yara]

Ben het er helemaal mee eens.
Mijn honden zijn afzonderlijk van elkaar super gehoorzaam en luisteren perfect. Als ze met zijn drietjes zijn, dan zijn de oren nog wel eens een beetje dicht en moet ik toch af en toe wel even streng tegen ze zijn. Het zijn behoorlijk heftige en drukke honden dus ze moeten wel hun grenzen weten anders komt het niet goed. Ik kan het meestal wel met mijn stem oplossen en soms pak ik wel eens eentje even in het nekvel of bij een oor. Maar echte fysieke correcties doe ik zelden. Ze zijn heel gevoelig en zenuwachtig en ik heb weinig zin dat ze bang voor me gaan worden. Ze lopen hier altijd los tussen alle soorten dieren en ook wilde dieren en dan moeten ze wel luisteren vind ik. Wil niet dat ze overal achteraan vliegen. Maar dat weten ze ook en ze komen onmiddelijk terug als ik ze roep. Maar dat hebben we ze wel moeten aanleren want toen ik Yara pas had wilde ze serieus de katten op eten als ze de kans kreeg. Maar dat was snel over en nu mag de kat zelfs bovenop haar slapen en buiten gaat ze ook niet meer achter andere katten aan.
Ik vind dat je je hond wel moet opvoeden en grenzen moet stellen. Anders doen ze maar wat en weten ze niet waar ze aan toe zijn. Onderling gaat het er soms ook niet altijd even zachtzinnig aan toe. Maar ook daar hou ik de hand wel in want ik wil absoluut niet dat ze gaan vechten.

[wolvster]

Luister....*schenkt wijn in.* we moeten praten.
Je kunt je hond niet opvoeden zonder grenzen.

Het maakt niet eens uit hoe je die grens handen en voeten geeft of hoe vaak je hem toepast maar een hond die niet weet dat er zoiets bestaat als een baas die iets domweg niet tolereert kan niet ten volle functioneren.
Je kunt nadenken over wolven en leertheoriën tot je een ons weegt maar we hebben het over huishonden in een huis dat van iemand is.
Zelfs de grootste liefhebber van een natuurlijk hondenleven heeft grenzen en als je correcties per definitie vermijdt kun je die grenzen alleen maar bewaken door de hond fysieke grenzen op te leggen. Dan moet je gedragsmatige grenzen vervangen met deuren.
Dan moet de hond in een bench (hok) slapen of mag niet in bepaalde kamers komen.

Niet dat dat per definitie erg is maar ik vind het logischer om een hond te leren zich te gedragen dan hem te verbannen uit of naar bepaalde ruimtes.
Ik vind dat te weinig harmonieus. Dat klinkt vaag maar ik heb er weinig andere woorden voor.
Ik vind harmonie erg belangrijk. Ik streef er naar dat mijn honden overal en altijd weten wat ik van ze wil en andersom zodat ik ze een volwaardig onderdeel van mijn leven kan maken. Op die manier hebben ze ook een echte plek in mijn leven. Dan worden ze niet gereduceerd tot een behoeftig dier dat gerust gesteld moet worden met een wandeling of een gekozen kwartiertje op schoot.

Ik vind dat je een hond mee moet nemen in je eigen vaart. Dat hele idee dat een hond iets voor in je vrije tijd is is schadelijker dan welke correctie dan ook. Dat creëert afstand waar geen afstand zou moeten zijn.
Je kunt een hond niet tot zijn volle zelf laten groeien zonder af en toe onomwonden “neen” te zeggen.

Ik ben een softie. Ik verwen mijn honden en ik vind dat mijn baasstijl recht doet aan alles wat een hond kan zijn. Het is 99% "goed zo" en "doe je ding".
Cleo mocht zelf weten of ze mee ging op wandelingen en dat wist ze. Ik vroeg geen kadaverdiscipline want dat hoorde niet bij haar.
Eva deed het vooral goed op begrip voor wie ze was en aanmoediging van gewenst gedrag en Heintje is enorm makkelijk maar hij kan af en toe wat omhoog zweven en dan moet hij even met de pootjes op de grond gezet worden.
Het gaat er niet om dat je je hond tot op drie posities na de komma verbetert maar het ja/nee-spelletje is lastig genoeg mét ja en nee. Nee is belangrijk.

Het is al duizend keer besproken in tientallen scenario's maar ik denk echt en ik vind het belangrijk dat mensen weten dat je een hond niet goed kunt opvoeden/verzorgen/een baas kunt geven zonder letterlijk ingrijpen en een verbod neerzetten.
Je moet er zorgvuldig mee omgaan maar "als je dit doet dan doe ik dat en dan is het niet leuk" is een onmisbaar onderdeel van de conversatie tussen baas en hond. Ik vind niet dat je dat deel van de relatie moet willen vermijden..

Ik las net van een hond die domweg niet komt als hij geroepen wordt als hij aan het zwemmen is.
Nou, ik kom je hálen. Geloof mij maar.
Hein heeft het in den beginne een keer bedacht dat hij postbodergewijs midden over mijn gezicht kon sprinten omdat hij "een geluidje hoorde". Dat was één keer. Driemaal raden waarom er geen tweede keer was.

Een gemeende en dus begrepen correctie schept duidelijkheid en duidelijkheid maakt dat je geen afstand hoeft te nemen.
Is dit grieks of ben ik debiel aan het worden? Dan hoor ik het echt heel graag.

Ik vind een duidelijke (en dus welgemeende) correctie een onderdeel van eerlijk zijn naar je hond.
Er zijn (vrij veel) situaties waarin je domweg niet kunt of wil hebben dat je hond voor de vuist weg handelt. Soms is er sturing nodig en soms betekent die sturing een verbod met een onprettige consequentie.

Nou jullie. *neemt slok*

Geheel mee eens.
Ik heb eens een cursus gevolgd met de hond waarbij ik de hond op geen enkele wijze mocht corrigeren. Alles maar positief benaderen.
Ik werd er gillend gek van en de hond idem dito.
Grenzen moeten op gepaste wijze aan worden gegeven.

[Ri@nne]

Ben het er helemaal mee eens.
Hoe weet je wat mag en niet mag, zonder duidelijke grenzen?
Zo gauw die grenzen duidelijk zijn, is er weinig nodig als correctie, denk ik.

Kai mag heel veel. Echt, heel veel.
Maar wat niet mag, dat mag niet. ( De brokjes van de katten opeten, de kattenbak leegeten, de deur uitlopen als ik gezegd heb te wachten. )
Bij Kai is een ; " sorry?? " meer dan genoeg.

[laeken]

Ik zeg altijd dat ik geen correcties toepas. Ik zeg ook altijd dat Bas nooit fysiek aangepakt wordt. Dat is ook zo. Ik heb haar nog nooit gecorrigeerd op de manier waarop ik wel mijn andere honden corrigeer. Toch heb ik heel wat absolute grenzen. Kom hier is kom hier. Punt. Anders haal ik je op, foeter ik en lijn ik je aan als je mijn hond bent. Als Bas naar de plaats moet en ze zou eens twijfelen dan verhoog ik de inzet met lichaamstaal. PLAATS! NU! en desnoods loop ik op haar in en stamp een keer op de grond.

Ik corrigeer dus wel al kan en wil ik haar daarbij op geen enkele manier aanraken. Bas is te klein en te kwetsbaar om te corrigeren. Mensen die haar kennen snappen me. Mensen die haar niet kennen denken dat je best wel iets fysieks bij haar zou kunnen doen als even knijpen of een tikje met 2 vingers. Dat kan dus niet. Dan gilt ze en verlies je de helft van de band die je met haar hebt in 2 seconden.

Een vriendin van ons heeft haar een keer per ongeluk pijn gedaan. Ze zal het nooit vergeten en ze is nog steeds argwanend naar haar. Vertrouwen is dan weg.

Dus ja, absolute grenzen zeker. Maar mijn aangeven daarvan is volledig hond afhankelijk. In geval van Bas dus volledig gebaseerd op lichaamstaal en verbale sturing. Ik maak haar nooit kruiperig of bang. Als ik optreedt stop ik onmiddellijk als haar staart zakt.

Daar zit voor mij ook de hele angel in dit soort verhalen. Absolute grenzen, correcties en sturing zijn prima. Mits je weet wat je doet en waar je moet stoppen. En dat gevoel en inzicht missen veel mensen. Ze straffen door, te hard of te menselijk. Hij weet dat dat niet mag en nu krijgt hij straf. Een hond die zijn houding laat zakken heeft het al door. Stop daar dan. Heeft niks met jou te maken Cleva. Maar is algemeen bedoeld. En als we gaan roepen dat correcties mogen dan gaan mensen zichzelf rechtvaardigen terwijl ze in die zaken de plank volledig mis slaan. Als je goed bezig bent is er geen noodzaak om je hond daadwerkelijk aan te pakken. Als je ziet dat hij op jou reageert met een gedrukte houding ben je er al. En dan moet je echt stoppen en niet door rennen en hem alsnog grijpen en bv uit het water gooien. Je moet juist stoppen zodra je hond zich drukt en hem dan zelf het goede gedrag laten vertonen.

Dat is wat ik probeer te doen. De laatste jaren dan. Als Bas iets vreet dan ren ik wel naar haar toe. BAS! Nee! en dan zie ik haar staart zakken en dan zeg ik, hierkomen jij! en dan komt ze, lage houding en wetend dat ze dat niet mocht. Dat pak ik op en beloon haar. Goed zo gekkie. Niet meer doen hoor. Jaaaaa, ga maar rennen. Brave hond. Wat veel mensen fout doen is doorgaan met straffen en het juiste gedrag of ook afstraffen per ongeluk of de hond geen kans geven het te tonen. Bij nekvel pakken van een gedrukte hond is fout imo. Doorgaan met berispen van een hond met de staart tussen de benen is ook fout. Punt was al duidelijk. Wat je daarna doet is je band met de hond verpesten.

[sjm]

Ik ben het met je eens.

Het moet natuurlijk bij de hond passen, de mate waarin je de correctie toepast.

Isa... Daar heb ik het zwaar mee gehad Ik was toen ook nog erg jong, maar Isa is echt een pittige heks. Een takketeef.
Ze is ontzettend lief, sociaal en enthousiast. Maar niet makkelijk. Isa heeft ook echt duidelijke grenzen nodig en soms ook een duidelijke correctie.
Een gemiddelde chihuahua is helaas niet onder de indruk van een stemcorrectie. Ja, inmiddels wel redelijk. Omdat ze weet dat ze anders op dr flikker krijgt. Maar eens in de zoveel tijd heeft ze behoorlijke duidelijkheid nodig. Bij Isa werkt het. Het is een heerlijk dier.

Het is hier altijd feest. Knuffelen, kusjes, enthousiasme en er mag heel veel. Maar wat niet mag dienen ze zich wel aan te houden, anders zwaait er wat.

Sammy was wel een stukje makkelijker, maar die heeft heel soms ook dingetjes dat 'ie het wel even flink gemerkt heeft dat we dát dus niet doen. Eens in de zoveel tijd probeert hij te snauwen als in de buurt van zijn botje kom. Nou, dan zijn de rapen gaar. Dat doen we niet. En dat heeft ie dan ook goed door (goedmaken ) en dan is het weer een hele tijd goed.

Sally is weer heel gevoelig, die vliegt schuldig op d'r plaats als je je stem verheft naar een andere hond. Die heeft een heel andere aanpak nodig. En dat gaat ook prima.

En dan Noortje.. Nou. Hou maar op. Sommige van jullie weten het misschien nog wel, hoe ze als pup was. Vre-se-lijk.
Noortje trok zich nergens wat van aan en bleef maar door bijten, happen, springen en terror zijn. Negeren, wegsluiten, correctie het hielp allemaal maar weinig. Wij hebben op een gegeven moment haar gewoon écht flink aangepakt, ook op aanraden van de fokker. Ze was gewoon echt aan het uitproberen. En ze is zoooooooooooo lief en makkelijk nu Het was even aanpakken en doorbijten, maar het werpt wel z'n vruchten af.
Als ik dan naar de andere nestgenootjes kijk.. Die zijn niet echt aangepakt. Een zit nu in een gedragscentrum (heel sneu natuurlijk voor de baasjes, ze hebben er veel aan gedaan maar hij beet ze), de papa moest bijna herplaatst en veel van de nestgenootjes vertonen nog steeds dat vervelende puppy gedrag.

Noortje is gewoon echt een voorbeeldig hondje nu, wat dat betreft. Schatje is het.

En bij Miss Saluki straks zal de aanpak vast ook weer heel anders gaan, maar we kijken gewoon naar de hond. Wat werkt.

[ranetje]

Een gemeende en dus begrepen correctie schept duidelijkheid en duidelijkheid maakt dat je geen afstand hoeft te nemen.
Is dit grieks of ben ik debiel aan het worden? Dan hoor ik het echt heel graag.

Ik vind een duidelijke (en dus welgemeende) correctie een onderdeel van eerlijk zijn naar je hond.
Er zijn (vrij veel) situaties waarin je domweg niet kunt of wil hebben dat je hond voor de vuist weg handelt. Soms is er sturing nodig en soms betekent die sturing een verbod met een onprettige consequentie.

Nog even voor de zekerheid.
Ik weet wat ik bedoel met correctie:
Een scherp nee en aangeven wat wel mag en soms weghalen uit een situatie waar ik de hond niet wil hebben, soms gepaard gaand met enig gedonder in het stemgeluid.
Dat is voor mijn honden tot nu toe ook voldoende gebleken.
Het is het stellen van grenzen en dat is voor elke hond nodig.

Wat betekent correctie voor jou Cleva?

[lucie]

een correctie, en dan bij voorkeur gevolgd door wat je wèl wilt dat de hond doet, lijkt me helemaal niks mis mee.
Daarnaast denk ik ook dat als de hond echt een onderdeel is van het dagelijks leven, zoals Cleva beschrijft, en niet alleen maar een hobby voor bepaalde momenten, hij veel makkelijker zijn mens leert lezen en ernaar handelt. Het 'opvoeden' gaat dan allemaal wat natuurlijker.

[Anke]

Ik heb eigenlijk het gevoel dat er twee dingen door elkaar worden gehaald. Het verhaal van Cleva vind ik heel helder en kan ik me (nu dan toch) helemaal in vinden. Maar als ik dan al die reacties lees van 'oh ja hier worden ze ook aangepakt terwijl ze heel veel mogen', dan lijkt me eigenlijk dat je je grenzen niet op tijd hebt gehandhaafd. Als een hond mij echt pijn doet dan bulder ik van schrik en als ze over mijn gezicht zouden rennen zou ik ze misschien ook nog met een zwieper van de bank afmieteren, maar daar blijft het dan ook bij. Juist omdat ik de grenzen bewaak (en dat kan met een uh, nee, denk eraan, wat ben jij van plan/wát hadden wij afgesproken?!) hoef ik niet meer fysiek te worden. Omdat ze weten dat ik het meen en ze consequent aan de grenzen herinner.

Nu heb ik ook twee softies hoor, dus wellicht makkelijk praten.
En ik ben ook niet tegen een goed getimede fysieke correctie als dat een keer nodig is, maar die verhalen van 'aanpakken' klinken bij mij een beetje als 'buiten proportie corrigeren'. Maar wellicht is dat mijn interpretatie.