Al van alles geprobeerd ...

[Riboet]

Ik heb dit onderwerp met interesse gelezen daar het gedeeltelijk herkenbaar is omdat onze Beau ook niet alleen kan zijn. Maar dat 'niet alleen kunnen zijn' is dus niet het hele probleem.

Ik hoor hier steeds het woord verlatingsangst vallen. Maar er is een verschil tussen verlatingsangst en SCHEIDINGSangst en volgens mij heeft het hondje waar het topic mee gemoeid is, het laatste. Zijn wereld stort in als baasje er niet is. De band tussen baasje en hond is te close. Beau hier heeft hetzelfde. Als ik wegga en mijn partner blijft thuis bij de hond gaat hij dus toch janken en drentelen (wolven noemt mijn partner dat). Eten doet hij ook niet in mijn afwezigheid, zelfs niet als Leo hem zijn allerlekkerste snoepgoed aanbied.
Als Leo weggaat, kijkt ie niet op. Komt Leo thuis, is hij even blij. Als ik wegga, paniekt hij. Kom ik thuis, is hij de gelukkigste hond ter wereld!

Het verhelpen van scheidingangst gaat een stukje verder dan verlatingsangst. Het hondje moet leren dat hij zich kan vermaken zonder baas, de band moet losser. Hier heeft het geholpen dat Leo zich met Beau bemoeide als ik wegging. Beau moest leren dat er een leven naast het leven met het vrouwtje was. De blijf oefeningen als ik naar de wc ging moesten daartoe ook bijdragen, maar dat lukte hier ook niet. De honden gewoon alleen laten zolang als je wilt, is een advies dat hier niet op zijn plaats is. De kern van het probleem is de te strakke band tussen hond en baas (en ik spreek uit ervaring). Die moet je proberen te lossen, de hond moet zelfstandiger leren te zijn en tegelijkertijd werk je aan de verlatingsangst.

Beaus scheidingsangst is inmiddels minder, nog niet over. Lang alleen laten, is nog uit den boze. Bij ons heeft het ook gewerkt om er een tweede hond bij te nemen: een pup (Nala, 12 weken nu). Het 'wolven' tijdens mijn afwezigheid terwijl de hond feitelijk niet alleen was, want Leo was thuis, is nu helemaal over, omdat Nala Beau veel afleiding geeft. Ga geen pup aanschaffen puur en alleen om scheidingsangst weg te werken, hoor. Voor hetzelfde geld neemt de pup het gedrag over en heb je niet 1 maar 2 honden met verlatingsangst! Achterliggende gedachte bij ons was wel: ik ga de pup langzaam aan leren alleen te zijn en met die oefeningen kan Beau mooi meedoen, leert ie alsnog alleen te zijn. Het lijkt te werken, maar noteer dit niet als DE oplossing!

Succes in ieder geval.

Groeten,

Barbara

PS: Beau is al 2 jaar en zelfs die leert nog steeds bij dat gescheiden van het baasje zijn niet het einde van de wereld betekent! Ik denk dus dat een hondje van 7 maanden ook nog heel goed kan leren!

[Eline*]

Barbara roert inderdaad nog iets aan wat ik heb gemist in dit hele gesprek. Als je niet verder komt met trainen en je hond heeft scheidingsangst kan je ook nog overwegen ondersteuning te zoeken in medicatie. Clomicalm bijvoorbeeld is een middel wat een steuntje in de rug kan zijn bij het wegtrainen van scheidingsangst.
Verder is het belangrijk de hond zelfstandiger te maken en je daar ook op te richten door het zelfvertrouwen van de hond te laten stijgen. Veel belonen als de hond iets goed doet en bv zoekspelletjes verhogen de zelfstandigheid.
In huis negeer je de hond voornamelijk. Het moet oninteressant worden dat jij er bent.
Wat betreft de topicstarter..ik denk dat je goed bezig bent en ik zou als ik jou was eens overwegen Clomicalm te gaan geven om de situatie waarin je nu zit en niet verderkomt te doorbreken. Doe dat wel in overleg met een gedragstherapeut.
Succes!

[BessieTurf]

Doe dat wel in overleg met een gedragstherapeut.
Succes!

Weet je wel niet wat die kosten? OK, je hebt wat over voor je hond en als je niet anders kan is het een uitweg, maar toch ... ik heb eens informatie opgevraagd over zo'n burootje en ik kreeg een prijslijst om m'n oren ....

[Eline*]

Doe dat wel in overleg met een gedragstherapeut.
Succes!

Weet je wel niet wat die kosten? OK, je hebt wat over voor je hond en als je niet anders kan is het een uitweg, maar toch ... ik heb eens informatie opgevraagd over zo'n burootje en ik kreeg een prijslijst om m'n oren ....

Het wisselt. De ene peut is de andere niet. Verder is een eerste consult vaak het duurste en vervolgafspraken zijn soms gratis, soms niet nodig en soms gewoon echt aanmerkelijk goedkoper.
Wat sommige peuten vragen is soms inderdaad erg duur. Maar bij problemen waarbij je je wil inzetten om het te verbeteren is een goed advies en een goed trainingsplan het ook waard. Een dierenarts zijn we ook bereid te betalen. Een hond met pijn heeft hulp nodig, maar een hond met angsten ook.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik soms ook wel wat schrik van de prijzen, maar ik weet wel dat tijdige hulp van een deskundige je ook echt heel erg veel ellende kan schelen. Alles heeft zijn prijs..

[lihramj]

wat ik toevallig heb gezien bij "waar een wil is"met martin gaus.
Is klicker training. je kunt daarbij de hond laten wennen als je evn weg bent
Dit moet je langzaam op bouwen. Je kunt dus opbouwen van liggen dan naar de deur toe lopen en dit op bouwen.
Ben zelf niet zo'n voor stander van martin gaus maar dit werkt echt!

[J]

Heel herkenbaar! Ons vorige pupje (nu blindengeleidehond) was ook zo. Was een kruising witte herder/labrador en heel erg op de baas gericht. Ging ik naar de wc stond ze voor de deur te piepen of ging ook direct slopen (schoenen met name). Met 7 maanden ging alleen laten eigenlijk nog helemaal niet. We hebben er wel in de bench gedaan, ook een drama in het begin. Toch doorgezet, als ze piepte ging ik voor de bench zitten, met mijn rug naar haar toe (proberen een tijdschrift te lezen) maar vooral negeren. Dat viel niet mee want ze kon heel hard gillen maar zo leerde ze wel dat ze niet bij me kon zijn continu. Ik probeerde dan steeds wat verder op te schuiven. Natuurlijk kreeg ze in de bench ook allerlei heerlijke dingen zoals pensstaafjes en een kong met pindakaas. Uiteindelijk werd ze zelf wat zelfstandiger, ook na haar eerste loopsheid en was ze gewend aan de bench. Vooral 's ochtends sliep ze daar standaard in en kon je het hele huis door (eindelijk weer douchen zonder een jankende hond!). Dat deed ik ook vaak: naar boven, ze piepte, was stil, ik liep naar beneden maar negeerde haar, liep even de keuken in en weer naar boven. Dus heel veel in en uit lopen. Het heeft wel geholpen, uiteindelijk kon ze wel een paar uurtjes in de bench alleen blijven maar los in huis bleef het lastig en moest je gewoon alles opbergen. Ik zag wel dat naarmate ze ouder werd, de afhankelijkheid naar de baas minder werd (ook wel eens lastig want buiten luisterde ze dan ook weer wat minder..). Het kan dus wel beter worden. Ik zou toch proberen de bench haar veilige plekje te maken, kan ze ook niets slopen en uiteindelijk gaat ze er dan graag in en maakt het dan ook niet uit wat jij doet. En als ze los loopt, meer negeren. Benchtraining is even volhouden maar ik geloof niet dat het een drama is voor de hond, zeker als je er nog geen halve meter naast zit.

[Marsha en Daisy]

Allemaal hartstikke bedankt voor jullie reacties !

Riboet / Barbara,

Ik heb er ook over zitten denken om er een pup bij te nemen maar (op een ander forum) werd mij dit afgeraden omdat de pup het gedrag van Daisy over zou kunnen nemen. Zou ik eigenlijk helemaal niet aan gedacht hebben maar goed voorlopig laten we het even bij 1 hondje ...

Vanaf morgen komt er wel een hondje hier een week logeren, die hond kan heel erg goed alleen, zelfs in de bench dus ik hoop eigenlijk dat hij Daisy wat gaat leren

Nu ik je verhaal zou lees over scheidingsangst is dat eigenlijk meer waar Daisy ook last van heeft. Ik kan nu eindelijk sinds een week onder de douche zonder dat ik haar hoor blaffen. Ik geef haar twee kongs (grote en een kleine) met daarin Rodi worst en dat helpt heel erg goed. Soms als ik iets langer onder de douche sta dan hoor ik haar aan het einde 1 of 2x blaffen maar het is niet continu meer.

Als mijn vriend bij Daisy blijft dan vind ze het idd minder leuk, ik probeer hem al steeds aan te sporen om wat meer met haar te doen maar op de een of andere manier heeft hij daar geen zin in. Zelfs met haar alleen buiten wandelen doet hij liever niet, weet niet wat daar de reden van is daar ben ik nog niet helemaal achter
Mijn vader past af en toe op Daisy en die vertelde ook dat zodra ik weg ben ze dan heel rustig is en niet speelt. Als ik weer terug ben gaat ze weer spelen en druk doen.

Eline,

Bij de dierenarts nog maar eens gevraagd wat ik er verder nog aan kan doen, ik had zelf een verstuiver van No Stress gekocht maar bij de dierenarts hadden ze er een van D.A.P. die is net iets sterker dan de No Stress. Tot nu toe gaat het dus allemaal redelijk goed maar ik weet dus niet of het door de Kong of door de D.A.P. verstuiver komt
Clomicalm wilde de dierenarts nog niet aan haar geven omdat ze nog zo jong is, eerst moest ik die D.A.P. verstuiver proberen, als dat niet helpt kunnen we altijd nog eens Clomicalm proberen.

Bij de hondenschool heb ik ook al om advies gevraagd en zij is dus ook gedragstherapeute, ik heb een heel verslag over wat ik allemaal moet doen om Daisy van de verlatingsangst af te helpen, zij is nl. tot de conclusie gekomen dat het verlatingsangst is. De puppycursus is nu klaar en ik hoor helemaal niets meer van haar. Heel erg vreemd want ik wil heus wel betalen voor het advies wat ze geeft maar blijkbaar als je niet verder gaat met cursussen voor de hond ben je niet belangrijk meer

In ieder geval probeer ik zoveel mogelijk Daisy zelfstandiger te maken, ze lag eigenlijk best veel bij mij op schoot. Nu ga ik bijv. achter de computer zitten dan gaat dat niet. Ze ligt dan wel op de bank, redelijk dicht bij mij maar niet meer tegen me aan. Ze piept ook niet meer om toch bij mij op schoot te komen ofzo dus we maken wel hele kleine sprongetjes vooruit

[boxersien]

Zelf had ik ook een hond met verlatingsangst. Hij leert gelukkig snel en wist na een ochtend dat het niet erg was. Ik ben begonnen met hem op zijn kleed te leggen en commando geven van 'even thuiswachten' dan deur dicht, deur open en koekje geven voor stil zijn (geen kans om te blaffen). Daarna nog een keer gedaan en toen weer opgesloten en eerst een koekje gepakt en daarna de deur open gedaan (halve minuut alleen) hij bleef rustig liggen. Dit uitgebouwd tot een kwartier zonder problemen.

Moet wel zeggen dat ik boris toen 3 maanden had en dat mijn vorige hond net dood was gegaan. Hij was dus hier nog nooit alleen geweest en weet niet zeker of het verlatingsangst was of onwennigheid.

Wij zetten alle deuren open zodat hij overal naartoe kan gaan. Doen we dat niet dan gaat hij ook slopen, piepen en blaffen. 's nachts ligt hij wel in de bench en die is dan dicht omdat hij 's nachts de koelkast, diepvries en wasmachine steeds open zet. Dit doet hij niet overdag.

Veel succes met het probleem op te lossen, hopelijk helpt die andere hond erbij goed.

[MaHo]

Probeer eens een bandje of cd waarop je stem is opgenomen tijdens een gezellige avond of zoiets en speel dit regelmatig af tijdens je afwezigheid.
Zorg er in het begin voor dat de hond niets merkt dat je weg gaat.

[rianneke]

Onze Layka heeft ook verlatingsangst gehad. Dit hebben wij mede zelf gecreeerd, maar ook voornamelijk door de hormonen. Layka kreeg dit namelijk na haar loopsheid en later bleek dat ze daarna ook nog schijnzwanger was. Layka bleef altijd goed thuis en ineens niet meer. Ze lag toendertijd nog in de bench en ze ging er zelfs zo op dat ze haar poten kapot beet. Ze rammelde met de bench en piepte de hele tijd (janken) Ze wist zelfs de hele lade van de bench eruit te werken. Toen ze loops was heeft ze de hele deur kapot gekrabd en de gordijnen zaten vol met bloed.

Toch hebben wij niet opgegeven. We hebben er een gedragstherapeut bijgehaald en hij is hier thuis gekomen om te kijken waar het aan kon liggen. Layka was helemaal niet nerveus, zo kende hij haar ook niet van de training(ook bij hem puppycursus gedaan). Het bleek voornamelijk door de hormonen te komen. Maar ook deels door ons. We gaven haar te veel aandacht en te veel haar zin. Zij kwam met een speeltje en wij dachten leuk en gingen spelen (dan geeft zij jou dus opdracht en dat is niet de goede rangorde) Zij wilde buitenspelen en ging voor de deur staan, wij maakten de deur open. Zij sprong tegen de deur aan en wij maakten hem weer open. (FOUT FOUT FOUT) Maar goed van je fouten leer je. Ook als ze bij ons kwam zitten gingen we aaien, het zijn de kleine dingen die hartstikke fout zijn.

Wij zijn er op gaan letten en ons gedrag gaan aanpassen. Daar hoorde ook minder aandacht bij (wat wel moeilijk was voor ons) Ook hebben we haar laten steriliseren, dat moest gewoon, ze had te veel last van haar hormonen en bovendien werd ze ook nog schijnzwanger. Ook hebben we in die tijd bij de DA DAP gehaald. DAP is een apparaatje dat je in het stopcontact kunt steken en die een hormoon van de moeder verspreid. De honden kunnen er rustiger van worden.

Verder is het belangrijk stap voor stap op te bouwen maar blaffen negeren en als je terug komt niet belonen, niets zeggen(ook niet van ik ben er weer of iets dergelijks). Je mag natuurlijk wel belonen als hij/zij niet geblaft heeft. Je moet dit langzaam opbouwen van 1 minuut naar 5 minuten en verder. Het moet voor de hond de normaalste zaak van de wereld zijn dat jij even weggaat. Wij hebben als tip meegekregen dat je nooit moet zeggen ik ben zo terug, wat jij een je topic schreef, elke keer dat je dat zegt raakt de hond bijvoorbaat al in paniek. Ga gewoon weg alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Als je hond in paniek is als je terug komt negeer hem dan totdat hij rustig is. Layka is veel zelfstandiger geworden hierdoor... maar zij heeft het als puppy altijd goed gedaan.

Toch denk ik dat het wel moet lukken, heel veel succes ermee! Ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt gehad.

Groetjes

Rianne