Luchtballon

[laeken]

Honden kun je wel kalmeren, maar dat doe je vooral door zelf normaal en kalm te doen.

Doel je op mijn gedrag? Misschien kan ik je dan geruststellen: ik ga heel regelmatig even lekker bij mijn honden liggen, waar dan ook. Dat is dus heel normaal hier. En kalm ben ik dan al zeker, wij liggen dan namelijk in alle rust

Het lijkt mij erg sterk dat je hond totaal flipt van balonnen en dan in alle rust lekker naast je gaat slapen? Daar gaat wat aan vooraf en dat is domweg kalmeren en bevestigen van de hond.

Je zegt dat je de gordijnen sluit en je hond mee naar een kamertje neemt boven. Jullie vluchten dus samen actief voor het gevaar en je hond weet het 100% zeker, balonnen zijn levensgevaarlijk want jullie gaan samen schuilen. Het spijt me maar in mijn ogen is dat gewoon zo

[Mark-fryslan]

Al jouw tips zijn al lang en breed de revue gepasseerd. Ik ken de gevaren van het troosten. Gedragstherapeuten die ik heb gesproken vinden het heel normaal dat je een hond niet blootstelt aan onnodig lange stress. Het is juist de overkill waardoor het ontstaan is. Kon je het maar langzaam op of afbouwen. Maar dat is nu juist het lastige.

Ik waardeer je tips maar ben het er gewoon niet mee eens. Tenminste kijkende naar mijn eigen hond dan. Voor tien andere honden werkt jou manier wellicht prima.

In de natuur vluchten honden ook en zoeken ze een schuilplaats. Tussen de rotsen. Een hol maakt niet uit. Zo vreemd is dat gedrag dus niet. Ook in de wolvenroedels is geconstateerd dat de groep niet altijd domweg achter de roedelleider aanloopt. Er is blijkbaar toch een soort collectief bewustzijn. Als de leider naar rechts gaat en de groep denkt dat het links veiliger is dan gaan ze soms toch naar links. Dat heb ik niet bedacht. Heb het van Stephan Budiansky.

Groetjes Mark

[laeken]

Van mening verschillen is prima, maar vergeet in de beargumentatie dan niet dat de roedelleider in ieder geval niet meevlucht met de rest als hij dat onnodig acht Dat is dus de essentie van mijn verhaal en ook in dat van Stephan Budiansky.

Als een wolf in zijn eentje wegrent om onzin en zich vreselijk gaat aanstellen verstoten ze dat dier Hij brengt de groep in gevaar en verstoort de rust en de eenheid.

[Mark-fryslan]

Van mening verschillen is prima, maar vergeet in de beargumentatie dan niet dat de roedelleider in ieder geval niet meevlucht met de rest als hij dat onnodig acht Dat is dus de essentie van mijn verhaal en ook in dat van Stephan Budiansky.

Als een wolf in zijn eentje wegrent om onzin en zich vreselijk gaat aanstellen verstoten ze dat dier Hij brengt de groep in gevaar en verstoort de rust en de eenheid.

Stephan heeft het er over dat de roedelleider juist van slag raakte omdat de groep niet luisterde dacht wel dat hij uiteindelijk eieren voor zijn geld had gekozen. Maar dan moet ik het nalezen. Maar goed we vervallen in details.

Je opmerkingen zijn echt goed. Alleen werkt het niet altijd. In ieder geval niet voor mijn hond. Dat is mijn overtuiging. Ik heb de situatie nu al zovaak door moeten maken dat ik niet weg kon om verschillende redenen. Ik blijf altijd kalm en rustig en negeer het gedrag maar de hond hersteld gewoon niet. Het blijft een zielig hoopje hond wat ligt te trillen op de grond. Of dat nu tien minuten is of een halfuur dat maakt niet uit. Het blijft ellende totdat de ballonnen volledig zijn verdwenen.

Maar oprecht bedankt voor je opmerkingen en het meedenken. Misschien werken je tips wel voor andere mensen. Dus ze zijn zeker welkom.

Groetjes Mark

[Mark-fryslan]

Troosten is primatengedrag. Alleen primaten begrijpen wat het betekent.
Het is niets anders dan hoe een primaat een baby behandeld. Vasthouden, aaien, vooral veel praten tegen het zieltje die zich als een primatenbaby gaat gedragen.

Het lijkt me onnodig om uit te leggen dat een hond daar geen chocola van kan maken.
Daarnaast is het gedrag wat de eigenaar dan vertoont afwijkend van hoe hij normaal doet en maakt dat de onduidelijkheid alleen maar groter.
Een hond kan net zo weinig met troost als met muziek of een gedicht.
Dat zijn mensenzaken die bij een hond altijd op dove oren vallen.

Ik vind het buitengewoon simpel om uit te gaan leggen waarom jouw hond het ineens wel kan. Ik vind dat van dezelfde orde als mensen die zeggen dat ze zeker weten dat de hond mensengesprekken kan verstaan.

Het gekke is dan ook nog dat degene die een groot voorstander van troosten is de allerbangste hond heeft.
Als troosten helpt...waarom is de hond dan nog zo bang?

Ik weet niet precies op wie je nu doelt? Maar troosten is niet goed daar zijn we het allemaal wel over eens.

Groetjes Mark

[Marion.]

Het lijkt mij erg sterk dat je hond totaal flipt van balonnen en dan in alle rust lekker naast je gaat slapen? Daar gaat wat aan vooraf en dat is domweg kalmeren en bevestigen van de hond.

Heb ik ergens gezegd dat wanneer ik naast haar gaat liggen dat ze dan gelijk in alle rust gaat slapen? Ze komt het snelst tot rust als ik naast haar ga liggen, dat heb ik gezegd.

Je zegt dat je de gordijnen sluit en je hond mee naar een kamertje neemt boven. Jullie vluchten dus samen actief voor het gevaar en je hond weet het 100% zeker, balonnen zijn levensgevaarlijk want jullie gaan samen schuilen. Het spijt me maar in mijn ogen is dat gewoon zo

Als een wolf in zijn eentje wegrent om onzin en zich vreselijk gaat aanstellen verstoten ze dat dier Hij brengt de groep in gevaar en verstoort de rust en de eenheid.

Het klinkt allemaal prachtig en heel geloofwaardig. Maar mij gaan deze roedelverhalen, samen schuilen, samen wegvluchten, wolven en verstoten véél en veel te ver. Jij mag je best houden aan die regeltjes. Want Stephan zegt het ook, dus het is waar.

Ik vind het lulkoek. Ik heb een hond met een heel benoembare angst. En die zit niet in doodsnood, die wil alleen vluchten. En ik kan best de tuindeuren dicht doen, zodat ze verplicht veilig bij de roedelleiders in de tuin moet blijven zitten hoor.... Ja, als ik een verknipte hond wil hebben moet ik vooral dat doen.

En tja, ik zal wel een hele rare band met mijn honden, maar soms dan weten ze het zelf niet zo goed. Dan komen ze bij me, en dan vragen die ogen "help me dan". Doen ze bv ook als er een botje vastzit in hun kaken, en dan komen ze zeer dringend voor me zitten. En ik, lulletje van de roedel, ga dan dat botje voor ze eruit halen. Daarna ben ik ook weer dagen bezig om functie als roedelleider weer terug te krijgen

[Marion.]

Het gekke is dan ook nog dat degene die een groot voorstander van troosten is de allerbangste hond heeft.
Als troosten helpt...waarom is de hond dan nog zo bang?

En over wie, en over wiens hond heb jij het nu weer

[laeken]

Ik vind het lulkoek. Ik heb een hond met een heel benoembare angst. En die zit niet in doodsnood, die wil alleen vluchten. En ik kan best de tuindeuren dicht doen, zodat ze verplicht veilig bij de roedelleiders in de tuin moet blijven zitten hoor.... Ja, als ik een verknipte hond wil hebben moet ik vooral dat doen.

Als je een angst voor luchtballonnen normaal en benoembaar vind moet je dat zelf weten Als je praten over roedelgedrag ook lulkoek vind moet je dat ook zelf weten. En even voor de duidelijkheid, JIJ hebt een hond met een probleem dus tja........maak ervan wat je wil en veel succes want ik heb totaal geen zin in deze geforceerde manier van praten op dit moment. Je weet alles wat ik zeg ook zo'n leuke draai te geven, alsof ik zou doen wat jij er van maakt , knap hoor Marion.

En tja, ik zal wel een hele rare band met mijn honden, maar soms dan weten ze het zelf niet zo goed. Dan komen ze bij me, en dan vragen die ogen "help me dan". Doen ze bv ook als er een botje vastzit in hun kaken, en dan komen ze zeer dringend voor me zitten. En ik, lulletje van de roedel, ga dan dat botje voor ze eruit halen. Daarna ben ik ook weer dagen bezig om functie als roedelleider weer terug te krijgen

Je reageert alsof ik over je kind praat en je hond gedraagt zich alsof hij als een kind behandeld wordt

[Mark-fryslan]

Hier schieten we niks mee op. Jammer.

Groetjes Mark

[Marion.]

Als je een angst voor luchtballonnen normaal en benoembaar vind moet je dat zelf weten Als je praten over roedelgedrag ook lulkoek vind moet je dat ook zelf weten. En even voor de duidelijkheid, JIJ hebt een hond met een probleem dus tja........maak ervan wat je wil en veel succes want ik heb totaal geen zin in deze geforceerde manier van praten op dit moment. Je weet alles wat ik zeg ook zo'n leuke draai te geven, alsof ik zou doen wat jij er van maakt , knap hoor Marion.

Marc, mijn hond zou een probleem hebben als ze nog steeds zo reageerde op luchtballonnen als ze 4,5 jaar geleden deed. Je hoeft mij geen succes te wensen, want wij hebben de goede aanpak met onze hond al gevonden.
Wat ik geforceerd aan het praten ben weet ik niet, wat ik wel weet is dat jij mij (mijn hond) in een probleemhokje wilt duwen. En dat is dus niet terecht. Waarom mag ik niet vertellen dat ik het anders heb opgelost dan met de regeltjes van de wolven?

En tja, ik zal wel een hele rare band met mijn honden, maar soms dan weten ze het zelf niet zo goed. Dan komen ze bij me, en dan vragen die ogen "help me dan". Doen ze bv ook als er een botje vastzit in hun kaken, en dan komen ze zeer dringend voor me zitten. En ik, lulletje van de roedel, ga dan dat botje voor ze eruit halen. Daarna ben ik ook weer dagen bezig om functie als roedelleider weer terug te krijgen

Je reageert alsof ik over je kind praat en je hond gedraagt zich alsof hij als een kind behandeld wordt

Och natuurlijk, Marc. Nou dat weer.

Nou weet je wat? Ik heb ineens het licht gezien. Ik ga alles vanaf morgen heel anders aanpakken. Ik ga Saar opsluiten in de tuin als er een ballon overvliegt. Zo dwing ik haar een week lang te dealen met die ballonnen en er zijn in de tuin vluchtplekjes genoeg.

Wat wil je nou toch man? Onze manier werkt voor onze hond prima. Ze zal op deze manier nooit vriendjes met de ballonnen worden, maar dat hoeft toch ook niet? De momenten dat ze diep ongelukkig is worden zo wel het kortst gehouden, en als je het niet erg vind vind ik dat belangrijker dan regeltjes of vriendjes met luchtballonnen.
Ik begrijp niet wat jij zit te drammen eigenlijk.

[Marion.]

Hier schieten we niks mee op. Jammer.

Gebeurd vaker hier hoor

[Caro.]

Ik kan dan wel niet meepraten over luchtballonnen, maar wel over heel veel andere angsten die Moritz heeft en dan met name voor kinderen (dat is de ergst overgebleven angst, de angsten voor wind/krakende takjes/mensen die achter hem lopen, enz. enz. zijn grotendeels overwonnen).

Ik blijf hem confronteren met kinderen, maar wel in aangepaste en beperkte mate en niet in huis (omdat dit gewoon te gevaarlijk is).
In beginsel was het zo dat ik niet wegging voor de situatie, maar de situatie ook niet te lang maakte. Kwam ik bv op het hondenveld en er waren kinderen, dan draaide ik niet meteen om maar bleef zo'n 5 minuten.

Nu is het zo ver dat als ik kinderen tegenkom die heel kalm zijn en honden gewend zijn, dan geef ik ze altijd een berg koekjes, ga bij ze zitten en we roepen Moritz samen. Dat gaat steeds beter.

Troosten doe ik niet, maar ik geef wel steun: wil hij strak naast mij zitten op zo'n moment dan vind ik dat prima, maar ik ga niet gelijk weg als hij bang is.

Met grote groepen kinderen waar we toevallig langs moeten, heb ik uiteindelijk toch gekozen voor het aanlijnen. Aan de ene kant is het een bevestiging 'dit is eng' (want ik lijn hem ineens aan en geef dus een signaal af), aan de andere kant moet hij er wel degelijk langs, wordt ermee geconfronteerd, en heb ik toch ook hier het idee dat het steeds beter gaat.
Als kinderen erg druk zijn, zeker veel rennen, dan vraag ik gewoon of ze heel even rustig willen zijn, anders raakt hij dus echt in paniek.

Een beetje een combinatie dus van alles: niet doorgaan totdat de hond compleet flipt (alhoewel hij dit in het begin eigenlijk wel deed en ik dan toch heel even in de situatie bleef om, in mijn gedachtengang dan, aan te tonen dat er niets gebeurde). Niet troosten, maar wel steun geven (dus je niet afkeren van de hond, want je moet ook wel weer een veilige haven zijn vind ik).
Overgaan doet echt diep ingewortelde angst denk ik niet, maar ik denk wel dat je het iets kan verbeteren.

[laeken]

Hier schieten we niks mee op. Jammer.

Gebeurd vaker hier hoor

Inderdaad

[Mark-fryslan]

Ik ben geen doctor Phil:

Maar ik vind wel dat we elkaar een beetje in de waarde moeten laten. Ik vind Dat Marc gewoon moet accepteren dat niet elke situatie hetzelfde is en dat er soms problemen zijn die je niet op kunt lossen. Dan is het domweg accepteren en proberen het zo handelbaar mogelijk te krijgen. Tuurlijk doe je je best om er voor te zorgen dat de problemen niet groter worden.

Zoals Stang daar mee omgaat zo die ik dat ook ongeveer. Ik heb mijn hond echt overal mee heen gesleept om te socialiseren. Bij veel dingen had ze eerst angst. Daar is ze ook overheen gekomen. Alleen de luchtballonnen lukt gewoon niet. Het zij zo.


Groetjes Mark

[laeken]

Maar ik vind wel dat we elkaar een beetje in de waarde moeten laten. Ik vind Dat Marc gewoon moet accepteren dat niet elke situatie hetzelfde is en dat er soms problemen zijn die je niet op kunt lossen. Dan is het domweg accepteren en proberen het zo handelbaar mogelijk te krijgen. Tuurlijk doe je je best om er voor te zorgen dat de problemen niet groter worden.

Vind je het niet raar om dit te zeggen? Ik moet accepteren dat jullie het goed doen en jullie hoeven niet te accepteren dat ik dat verkeerd vind
Marion begint met lulkoek (want dat is het wat ik zeg volgens haar) en dan mag ik daar niet op reageren omdat wat ik zeg fout is terwijl ik daar dus wel 100% achter sta en blijf staan.
Ik verklaar wel het een en ander aan de hand van roedelgedrag omdat in mijn ogen iedere hond nog steeds gewoon een normale hond is

Zoals Stang daar mee omgaat zo die ik dat ook ongeveer. Ik heb mijn hond echt overal mee heen gesleept om te socialiseren. Bij veel dingen had ze eerst angst. Daar is ze ook overheen gekomen. Alleen de luchtballonnen lukt gewoon niet. Het zij zo.

Ik hou niet van het zij zo omdat het mij niet gelukt is. Je kunt ook verder kijken dan je eigen belevingswereld en niet snel het zij zo te zeggen.

Dit zal je ook wel als aanvallend zien maar ik zie dat toch echt niet zo. Een discussie heeft twee kanten en als mijn kant van het verhaal niet jullie kant van het verhaal, is wil dat niet zeggen dat Marion het recht heeft mij belachelijk te maken met allemaal voorbeelden die te absurd zijn voor woorden, maar die zouden staan voor wat ik zou vinden dat Marion moet doen. (bv dan sluit ik haar wel op in de tuin etc. Alsof ik dat zou doen Niet troosten is niet hetzelfde als een hufter naar je hond zijn en dus reageer ik op die domme uitspraken. Alsof ik zo hufterig met mijn honden om zou gaan als marion beweert )

Ik zie de zaken gewoon anders omdat ik niet emotioneel verbonden ben aan jullie honden.

[Marion.]

Ik verklaar wel het een en ander aan de hand van roedelgedrag omdat in mijn ogen iedere hond nog steeds gewoon een normale hond is

Je bent vreselijk aan het zuigen en zoeken. Je doet je best maar. Ik zeg je nogmaals:
Mijn hond heeft geen problemen. Uiteindelijk zijn er misschien 2 avonden in een seizoen dat ze toch geconfonteerd wordt met een ballon, en dan gaan we gewoon samen vroeger naar bed. De volgende dag is er niets meer aan de hand. Als dat tegen jouw regeltjes is en het werkt toch bij ons, dan is vertoont mijn hond onhonds gedrag. Ook prima.

Dit zal je ook wel als aanvallend zien maar ik zie dat toch echt niet zo. Een discussie heeft twee kanten en als mijn kant van het verhaal niet jullie kant van het verhaal, is wil dat niet zeggen dat Marion het recht heeft mij belachelijk te maken met allemaal voorbeelden die te absurd zijn voor woorden, maar die zouden staan voor wat ik zou vinden dat Marion moet doen. (bv dan sluit ik haar wel op in de tuin etc. Alsof ik dat zou doen Niet troosten is niet hetzelfde als een hufter naar je hond zijn en dus reageer ik op die domme uitspraken. Alsof ik zo hufterig met mijn honden om zou gaan als marion beweert )

Mooi woord hè? Laat mij alsjeblieft even zien waar ik je belachelijk maak. Laat mij even zien waar ik zeg dat je een hufter bent als je niet troost.
Je trekt de boel volledig uit zijn context.

Ik zie de zaken gewoon anders omdat ik niet emotioneel verbonden ben aan jullie honden.

Ik ben blij dat jij niet emotioneel verbonden bent aan mijn honden. Ik ben dat wel, en ik reageer dus op die manier waarop ik zie dat het het beste is voor mijn hond.
En verder zet ik je even in de negeer-modus. Zoek maar even iemand anders om tegenaan te drammen.

[Mark-fryslan]

Marc,

Omdat je met jou stelling ons een schuldgevoel probeert aan te praten. Als we jou zouden geloven dan hebben wij iets fout gedaan. Dan ligt de fout bij ons.

Nu kun je zeggen: Dat is ook zo maar je wilt het niet horen. Dat is dan een vooroordeel van jou kant. Ik ga jou niet van deze gedachte afhelpen.

Ik kan hooguit zeggen: Ik heb er alles aan gedaan wat ik kon doen maar het helpt niet. Dus ik heb niks fout gedaan. Ik accepteer de situatie en maak er het beste van.

Wellicht vind je dat ik een softe struisvogel ben die mijn hond geen leiding geeft. Jammer dan. Ik ben gewoon blij dat mijn hond bij mij is en niet bij jou.

Maar het gaat helemaal niet om jou of mijn gelijk. Of die van Marion. TomTom heeft gevraagd naar mensen met dezelfde ervaring. Daarom hebben wij die hier gedeeld. Wij zijn er niet over begonnen om er heel uitgebreid met jou over te discussiëren. Tenminste ik niet.

Ik hoop dat TomTom er wat aan heeft. En ik hoop dat TomTom gewoon doet wat het beste is voor zijn hond. Of dat nu mijn manier is, die van jou of die van Marion dat maakt niet uit.

Groetjes Mark

[Moos]

Ik heb hier met Saar dus echt maanden genegeerd. Geen steun geboden als ze piepend wegrende voor een 'enge' grote hond, en vaak zelfs gewoon doorgelopen. Tja, het werkte niet. Saar bleef bepaalde honden eng vinden, waardoor elke ontmoeting in haar ogen een negatieve ervaring was. Het enige wat gebeurde met mijn stoicijnse negeer methode was dat ze ook nog eens van mijn wegvluchte als ze bang was. diep de bossen in.

Nu bied ik dus wel steun, met als gevolg dat ze zodra ze een 'enge' hond signaleert maar heel even bang is, en dan bij mij komt staan (i.p.v minuten lang bang te zijn in haar vlucht). Als ze dat doet raak ik haar heel even aan, zonder iets te zeggen. Dus geen getuttel van 'ach, wat een enge hond he Saar, kom maar bij het baasje hoor", maar wel even het fysieke contact maken wat Saar op dat moment nodig heeft.

Ik ben me er ook wel degelijk van bewust dat ik zo een licht signaal afgeef dat er iig wel een klein beetje iets aan de hand is. Maar dat is een keuze die ik gemaakt heb. Ik heb liever een hondje dat bij mij komt als ze bang is, dan een hondje dat de bossen in vlucht op zo'n moment. Dat ik haar daarmee dan steun, het zij zo.
Deze methode ben ik trouwens ook voor een groot deel gaan hanteren omdat Saar dus maar 4 kilo weegt, en ze echt zo stuk is als ze opgejaagd wordt. Dat risico wil ik niet meer nemen. Daarnaast is Saar superonzeker, en wil ik ook koste wat kost voorkomen dat ze gaat angstkeffen als laatste redmiddel.

Maar ik denk ook dat het in essentie ook in Saars karakter ligt, dat het niet alleen maar zo is dat ik als baas haar een fobie aangeleerd heb. Ze vond grote intimiderende honden eng, is ontelbare keren opgejaagd en gevlucht en zo dus ook nog eens vreselijk bevestigd in haar angst, want zie je, ze zijn dus ook eng.

Maar goed, we gaan nu best goed. 90% van de grote honden vindt ze niet eng, en ze kan gewoon los meelopen in het bos. Zou ze die steun bij mij niet zoeken dan zou ik haar niet goed los durven laten omdat ze dan echt de weg over zou vluchten.

[Mark-fryslan]

Marc,

Omdat je met jou stelling ons een schuldgevoel probeert aan te praten. Als we jou zouden geloven dan hebben wij iets fout gedaan. Dan ligt de fout bij ons.

Is dat zo gek dan? Jullie hebben toch een hond met dat probleem?
Waarom is het dan zo verschrikkelijk moeilijk om je voor te stellen dat dat wellicht mede door je eigen invloed komt?
Waarom is de aloude regel dat de baas verantwoordelijk is voor zijn hond en zijn gedrag ineens niet meer geldig als het om jullie gaat?

Zoveel mensen, zoveel meningen maar waar we het met zijn allen over eens zijn is dat een hond wordt wat je van hem maakt. Zeker als je hem van jongs af aan hebt opgevoed.
Maar als het jouw hond of die van Marion is dan wordt er ineens gedaan alsof alles perfect gedaan is terwijl het probleem van de hond een hartverscheurend voorbeeld is van hoe het niet moet.

Een hond ontwikkeld in zijn eentje geen panische angst voor alles wat rond is. Daar is hij bij geholpen. Klaar.
Dat betekent niet dat je een slecht mens bent en zelfs niet eens een slechte hondenbaas want iedereen maakt fouten maar gaan lopen proclameren dat jij en jij alleen het goed doet terwijl je hond op dat vlak nou niet bepaald goed uit de verf is gekomen is eerlijk gezegd nogal sullig.

Iemand die zijn hond een fobie heeft meegegeven mag op zijn minst open staan voor de input van iemand waarvan de honden dat niet hebben.

Tja, het is het onbegrip waar we gewoon niet op zitten te wachten. Als je denkt dat al het gedrag van honden door de baas is aangeleerd vind ik dat prima. Maar val mij er gewoon niet mee lastig met deze beperkte visie.

Het is frustrerend, vermoeiend en het gaat irriteren. Ik sta open voor goede tips. Maar ik blijf niet aan het herhalen. Het lijkt wel of begrijpend lezen is afgeschaft ofzo.

Ik leef er nu al 5 jaar mee. En natuurlijk zijn jouw goed bedoelde tips allemaal uitgeprobeerd. Als jij ook begrijpend lezen had gehad dan had je kunnen lezen dat ik dat in feite nog steeds doe. Ik troost niet ik negeer het angstgedrag maar laat mijn hond niet uren lang in een situatie zitten waaraan ze toch niet went.

Dus kom maar met een goede oplossing in jou ogen en bespaar me de flauwekul uit de beginners boekjes van 20 jaar geleden.

De groeten

Mark

[Marie-Josée]

Iemand die zijn hond een fobie heeft meegegeven mag op zijn minst open staan voor de input van iemand waarvan de honden dat niet hebben.

Is dat wel zo, dat je dat per se zelf aan je hond meegegeven hebt? Ik heb hier nu twee honden die ik van pup af aan heb, de tweede weliswaar vanaf 10 weken dus al behoorlijk oud voor een pup. Toch zijn ze totaal verschillend en heeft de jongste angsten die ik bij mijn vorige honden nooit gezien heb. Met geduld en veel oefenen is hij er redelijk overheen gekomen maar er hoeft maar iets fout te gaan (en dan heb ik het over invloeden van buitenaf) en hij flipt weer. Hij is bv doodsbang van kinderen. Dat had hij echt al toen hij bij ons kwam.Ook honden kunnen toch wel ergens een stoornis hebben waar niemand iets aan kan doen?
Je kunt die wel effenen maar een karakter helemaal naar jou hand zetten, is dat niet wat arrogant gedacht? Ook een hond heeft toch een eigen persoonlijkheid?

[Marion.]

Een hond ontwikkeld in zijn eentje geen panische angst voor alles wat rond is. Daar is hij bij geholpen. Klaar.

Lees jij nou gewoon zo selectief? Ik heb helemaal precies aangegeven waar het bij ons fout is gegaan. Wij gingen leuk, uitgelaten beppen en proosten met mensen in een hele grote luchtballon. Als wij gewoon normaal met ons gesprek verder waren gegaan, was er waarschijnlijk niets aan de hand geweest. Maar we waren ons daar op dat moment niet van bewust, we hebben ons absoluut niet gerealiseerd wat voor impact dat op een 10 maanden oud hondje zou hebben.

Dat betekent niet dat je een slecht mens bent en zelfs niet eens een slechte hondenbaas want iedereen maakt fouten maar gaan lopen proclameren dat jij en jij alleen het goed doet terwijl je hond op dat vlak nou niet bepaald goed uit de verf is gekomen is eerlijk gezegd nogal sullig.

Sjonge, jonge, jonge. Waar zeg ik dat ik het allemaal goed heb gedaan, en nog steeds doe? Zoals ze nu is met ballonnen, dat is het beste wat ik eruit kan krijgen. En dat is prima leefbaar, zowel voor ons als voor haar.

"Proclameren dat ik en alleen ik het goed doe"???? Ja hoor, het zal wel. Dat is nou echt typisch mij die dat soort dingen denkt

[Mark-fryslan]

Goed jongens. Jullie gaan je goddelijke gang maar.
Als jullie willen denken dat je op de goede weg bent als je hond na jaren en jaren ergens nog steeds totaal van uitflipt dan moet je lekker zo doorgaan.
Wat interesseert mij het ook.

En wat weet ik ook helemaal? Ik heb maar twee hysterische wrakken tot normale, vrije honden gemaakt. Het is duidelijk dat ik totaal niet weet waar ik over lul.

Troost ze!

Ja jij succes met de cursus "Begrijpend lezen voor beginners"

[Moos]

Goed jongens. Jullie gaan je goddelijke gang maar.
Als jullie willen denken dat je op de goede weg bent als je hond na jaren en jaren ergens nog steeds totaal van uitflipt dan moet je lekker zo doorgaan.
Wat interesseert mij het ook.

En wat weet ik ook helemaal? Ik heb maar twee hysterische wrakken tot normale, vrije honden gemaakt. Het is duidelijk dat ik totaal niet weet waar ik over lul.

Troost ze!

Maar jij denkt dus helemaal niet dat iets gewoon ook een beetje in de hond zelf kan zitten. Dapper en Cleo hadden schijnbaar de capaciteiten wel in zich om volkomen vrije honden te worden. Naar mijn idee heeft Saar dat bijvoorbeeld niet helemaal. Dat hele onzekere onderdanige dat zit gewoon in haar, en dan vind ik persoonlijk dat ik haar al behoorlijk ver gekregen heb als je bedenkt hoe ze was met een maand of 4.

En ik ben me er dus ook van bewust dat ik met mijn aanpak haar iig de boodschap geeft dat er iets aan de hand zou kunnen zijn. Maar zoals ik al zei, daar kies ik dan voor vanwege eerder genoemde redenen.

[jenny*]

oke, Nu een ander verhaal.( heb dit allemaal een beetje meegelezen)
Bij mijn ouders thuis hebben we voor jaren geleden een doberman/berner sennenhond gehad.
De eerte jaren is het allemaal prima gegaan, helemaal niks aan de hand.
Van de een op de andere dag heeft die hond zo,n enorme angst ontwikkeld voor hardere geluiden dat er geen land meer mee te bezeilen viel.
We kwamen sochtends beneden en de hond zat helemaal onder het bloed (lip kapot en oren kapot)
Het blijkt dus achteraf dat lummel door de ramen is gesprongen.
Een raam wat wel te verstaan op ooghoogte was.
wat er die nacht is gebeurd kunnen we nog steeds niet verklaren, maar sindsdien was hij schijtensbenauwd voor onweer, knallende deuren en andere harde geluiden.
Hij flipte compleet en we moesten echt met een aantal man lummel vasthouden zodat hij niet weer door de ruiten zou springen.
Mijn ouders hadden van alles geprobeerd.
Toch naar buiten gaan met onweer en kijken of ie daar rustiger van werd door te merken dat er niks gebeurde.
het gekke is dat de angst dan minder was.
Maar zodra je binnen was was de angst er in volle hevigheid weer.
Even een deur dichtklappen was een traumatische ervaring voor lummel.
Wat we toen hebben gedaan is dat ik lummel voor de nacht meenam naar boven bij mij op de kamer.
Of er wat aan de hand was of niet, hij was toch bij mensen in de buurt en mischien dat het hem gesruststelde.
De eerste tijd ging dat goed, maar later ging het daar dus ook mis.
Weer totaal doorgedraaid van angst en zelfs zo erg dat mijn ouders midden in de nacht naar de dierenarts zijn geweest en die vrouw hem gewoon platgespoten heeft.
wat er die nacht gebeurd is dat ie zo veranderde weten we tot op de dag van vandaag niet zeker.
Wel was het zo dat waar hij sliep tegen de kant van de buren was, en dat daar altijd enorme ruzies waren.
het meubilair en de ruiten gingen er regelmatig aan daaro.
Ons vermoeden is dat hij daar wat van meegekregen heeft en dat ie daardoor ontzettend bang is geworden.
Maar het zijn maar vermoedens, zeker weten doen we het niet.
het trieste is dat mijn ouders hebben besloten om hem weg te doen na een tijdje.
Ik kon er niks tegenin brengen, en heb er verschrikkelijk veel verdriet om gehad.
Nog als ik eraan denk kan ik er wel om janken.
Arme lummel.
Lummel is bij een vriendin en haar ouders van mij gekomen waar hij heel gek mee was, maar daar precies dezelfde problemen.
Zoals we later hebben gehoord is hij bij mensen op een boerderij gekomen waar hij in en uit kon wanneer hij wou.
Daar is het allemaal goed gekomen gelukkig.
En het stelt me enigzins gerust dat hij daar een nieuw fijn huisje heeft gekregen en dat hij toch weer mesen heeft gevonden die van hem houden.
Een schrale troost voor mij, want ik wou hem nooit kwijt en had er alles voor over gehad om lummel verder te helpen.
Maar ik woonde nog thuis en kon alleen niks beginnen

[Mark-fryslan]

Goh joh wat een verhaal. Heeft hij niet heel dapper een inbreker tegen gehouden?

Het geeft wel mooi aan dat je dit probeem niet had opgelost met simpelweg negeren en belonen als je hond een nacht niet door een raam zou zijn gesprongen.


Groetjes Mark

[Mark-fryslan]

ik ben er ook voor de volle 100% van overtuigd dat bepaalde angsten, of gevoeligheden om die te ontwikkelen, aangeboren kunnen zijn. in het geval van ballonnen komen daar nog eens twee zaken bij die het wel heel moeilijk kunnen maken voor een hond : wat marc al zegde : zo'n groot ding in de lucht boven je IS gewoon angstwekkend in hondenbeleving, want als je het in de natuur allemaal zelf moest oplossen, en je ging niét op de vlucht voor zo'n ding, hoefde je je genen nooit meer door te geven, zeer simpel.

en dan een tweede : de aanpak zoals caroline (stang) vertelt voor moritz versus kinderen kan ik helemaal bijtreden. allen kán je niet zo handelen met ballonnenangst, want je kan als baas niks manipuleren. je kan een ballon geen koekje laten geven, je kan een ballon niet vragen rustig te doen, je kan ook niet trainen buiten 'de kritische angstgrens, want die ballon duikt op waar en wanneer die wil, en zo groot en gevaarlijk als die wil.

ik vind dus dat ballonnen absoluut buiten het gewone angstrainingsplaatje kunnen vallen, helemaal afhankelijk van de reactie van een hond. als die dat ECHT niet aankan, moet je er anders mee omgaan, en nee, dan zou ik toch echt ook mijn hond niet in de steek laten en doen alsof mijn neus bloedt.

Hè hè dit is een verademing om te lezen. Ik kon het zelf niet zo mooi omschrijven. Maar dit is wel precies wat ik bedoel. Alle trainingsmethoden voor angst zijn geprobeerd maar werken inderdaad niet. Ik kan het mooi vergelijken omdat ik mijn hond wel van tal van andere angsten af heb kunnen helpen. Het was een hele onzekere en wat angstige pup toen we haar kregen. Dus met veel geduld gesocialiseerd en aan van alles en nog wat laten wennen.

Ik heb een keer geprobeerd om de hond er aan te laten wennen. Buren organiseerden een ballon vaart vanaf hun erf. Ik ben daar heen geweest en ik heb foto's van een relaxte hond naast het mandje. Ik dacht echt dat ik goed bezig was. Toen de ballon echter opsteeg was het weer helemaal mis. De branders bij de grond zeiden haar niks. Maar toen dat ding ineens weer boven haar zweefde was het toch weer helemaal mis.

Dus dat ik spijt heb van deze actie mag duidelijk zijn. Dus nee de ballonfeesten in Joure bezoeken we niet. Althans niet met onze hond.

Groetjes Mark

[Moos]

[Ik heb een keer geprobeerd om de hond er aan te laten wennen. Buren organiseerden een ballon vaart vanaf hun erf. Ik ben daar heen geweest en ik heb foto's van een relaxte hond naast het mandje. Ik dacht echt dat ik goed bezig was. Toen de ballon echter opsteeg was het weer helemaal mis. De branders bij de grond zeiden haar niks. Maar toen dat ding ineens weer boven haar zweefde was het toch weer helemaal mis.

Dus dat ik spijt heb van deze actie mag duidelijk ben. Dus nee de ballonfeesten in Joure bezoeken we niet. Althans niet met onze hond.

je wil de honden echt niet de kost geven die een erge tot zeer erge ballonnenangst hebben, iets boven zich ervaren ze toch als iets zeer bedreigends. en al ze dan ook nog de aanleg voor angstgedrag hebben, is daar amper tegenop te boksen.

en hoe (zoals bij saar) één erge angstbeleving kan doorwerken heb ik hier ook met attack meegemaakt. het was iets erg grappig op zich, maar toch wel sneu : toen ze zo'n week of 10 was (ze was eigenlijk nog nooit ergens van geschrokken, ze is helemaal niet angstig aangelegd) liep ze op het erf, en nét op het ogenblik dat haar moeder, tante en de rest van de roedel iemand in de verte bij het hek zagen en er luid blaffend naartoe renden, vloog er een hele grote 'kudde ' ganzen zeer luid gakkend over. de timing was compleet verkeerd natuurlijk, want 'tackje zag een rennende moeder, mét waarschuwingsgeblaf erbij op dat moment, en ze rende dus al krijsend dat horen en zien je verging weg richting 'hol'. ik heb toen zelf zeker geen verkeerde signalen afgegeven, want de situatie was zo grappig om te zien dat ik het bescheurde van de lach.

nog lang nadien keek 'tackje regelmatig spiedend naar boven, en écht gevaar komt naar haar gevoel nog steeds daar vandaan. ze is dan ook de enige die ballonnen niet leuk vindt hier. maar ze is er gelukkig niet panisch voor, en bij haar heb ik het nog min of meer kunnen ombuigen. maar dat ligt puur aan haar aanleg - was ze iets onzekerder geweest, dan had ik dat mooi kunnen vergeten .

Die laatste zin is volgens mij dus ook erg belangrijk. Saar is vreselijk onzeker van karakter, en volgens mij ligt daarin ook het probleem waarom die angst voor grote intimiderende honden er niet echt uit te krijgen is. Na een paar keer opjagen was het voor Saar gewoon gebeurd. Daar komt dan nog bij dat ze dus sowieso onzeker wordt van honden die een beetje bedreigend overkomen.

En elke keer als het beter gaat, want na 2 maande zonder opjagen gaat het echt wel weer een stuk beter, hoeft er maar 'dit' te gebeuren en we zijn weer terug bij het beginpunt. Alhoewel ik moet zeggen dat het de laatste tijd wat dat betreft ook wel iets beter lijkt te gaan.

Dat verhaal van jou is trouwens wel een geweldig verhaal Inge

[Mark-fryslan]

Ik vind het ook een goed verhaal Inge. Ik hoop dat een Marc_S en Martijn daar ook open voor staan. Een sterke eigen mening is prima maar het moet niet te star worden. Dan beperk je jezelf ook weer teveel vind ik.

Groetjes Mark

[jenny*]

Goh joh wat een verhaal. Heeft hij niet heel dapper een inbreker tegen gehouden?

Het geeft wel mooi aan dat je dit probeem niet had opgelost met simpelweg negeren en belonen als je hond een nacht niet door een raam zou zijn gesprongen.


Groetjes Mark

We moesten Lummel gewoon voor zichzelf in bescherming nemen.
Kan moeilijk gaan negeren als ie weer door de ruit dreigt te springen.
Hij was op zo,n moment niet bereikbaar.
Dus je kon proberen wat je wou. (koekjes, afleiden en dergelijke)
Het hielp gewoon niks.
Op een gegeven moment had ik het zelfs zo dat als ik onweer hoorde dat ik muziek ging opzetten voor hem.
En nee, dat hielp ook niet

[laeken]

Ik vind het ook een goed verhaal Inge. Ik hoop dat een Marc_S en Martijn daar ook open voor staan. Een sterke eigen mening is prima maar het moet niet te star worden. Dan beperk je jezelf ook weer teveel vind ik.

Groetjes Mark

Weet je laat maar! Jij hebt helemaal gelijk want met minder neem je toch geen genoegen Ik vind het ook ronduit onbeschoft om zo vanuit jezelf denegrerend te gaan zeggen dat ik me maar eens open moet stellen voor wat een ander vind. Misschien heb ik dat allang gedaan en blijf ik bij mij mening? Dat is ook een optie weet je.

En Marion, zolang jij in elk bericht over zuigen, lulkoek en onzin praat op elk ding dat ik schrijf zou ik je willen adviseren even in en uit te ademen. Chill! Dit kost je jaren van je leven

Je kan dan wel allemaal methodes in mijn mond praten en zeggen wat ik zou doen (wat weet jij daar nu van?) maar zo werkt het niet.

Verder ben ik er wel klaar mee. Succes met de goed werkende methodes de komende jaren want minder erg wordt het er blijkbaar allemaal niet van voor de honden. Je leert er waarschijnlijk wel mee leven en ik hoop je hond ook. Sterkte