Het gaat beter!

[Moos]

Ik zit wel te bedenken dat het meer voordelen heeft: mensen blijven ook uit je buurt, inclusief de vervelende exemplaren. En Bram hoeft niet meer naar andere honden te rennen, die komen wel naar ons toe!

Nou, wat let je?

[Zoek stok!]

Ik zit wel te bedenken dat het meer voordelen heeft: mensen blijven ook uit je buurt, inclusief de vervelende exemplaren. En Bram hoeft niet meer naar andere honden te rennen, die komen wel naar ons toe!

Nou, wat let je?

Ik denk dat het leven wel heel eenzaam wordt

[Moos]

Ik zit wel te bedenken dat het meer voordelen heeft: mensen blijven ook uit je buurt, inclusief de vervelende exemplaren. En Bram hoeft niet meer naar andere honden te rennen, die komen wel naar ons toe!

Nou, wat let je?

Ik denk dat het leven wel heel eenzaam wordt

Zou je denken

[Zoie]

Een tijdje geleden meldde ik dat Bram bijzonder slecht luistert met z'n 7 maanden oud. Ik heb m'n eigen gedrag aangepast. Hij deed het vooral slecht als er andere honden waren. Dan riep ik en was ik geergerd als hij niet kwam.

Nu doe ik alles positief met een grote glimlach. Ik loop een stukje naar hem toe en roep hem heel vrolijk. Hij komt dan en krijgt direct een snoepje, dan geef ik hem even een duwtje in de goede richting en hij wordt direct weer de hemel in geprezen.

Wat een verbetering! Ook de andere baasjes reageren daar heel anders op. Eerst was het van 'goh, die kan haar hond niet eens roepen', naar 'ach, kijk nou hoe leuk ze dat doen'.

Iedereen blij!

Ik denk, ik meld het even, misschien help ik andere eigenaren van dwarse honden ermee.

Tsja, wat is het dat het is ? Je weet het soms niet.

Bij mij was de irritatie behoorlijk hoog opgelopen, vooral de combinate van klieren bij andere honden en niet luisteren was meer dan ik kon hebben.

Ik heb een paar flinke stappen terug gezet, vooral in mijn verwachtingen. Gewoon weer heel simpel zonder afleiding "hier komen" oefenen en belonen. enz. Tegelijkertijd heel blij en trots zijn als hij in een moeilijkere situatie toch luisterde.

Op het ogenblik gaat het eigenlijk heel goed. Hij luistert áls een speer naar "kom hier ". Een commando waar ik heel zuinig op ben. Ik zeg het niet altijd Maar hij luistert uberhaupt erg goed. Bijna altijd.

En meer dan dat, voor het eerst heb ik het gevoel dat hij echt komt om zijn compliment en niet alleen het koekje in ontvangst te nemen. En dat voelt goed.

Zal vast wel weer een terugslag komen, maar toch weet ik diep in mijn hart dat ik er met Spok wel kom. Uiteindelijk.

[Zoie]

[
dit hoort zo te lezen idd helemaal thuis onder de hoofding 'het gaat beter' .

Ja, het gaat goed. Hij is helemaal zo lief en leuk de laatste tijd. Niet meer naar dat uitlaatveldje gaan, tenminste niet op die tijd in de drukte, is denk ik ook wel eeb goede move geweest. Daar lagen de meeste problemen.

[Zoie]

[
dit hoort zo te lezen idd helemaal thuis onder de hoofding 'het gaat beter' .

Ja, het gaat goed. Hij is helemaal zo lief en leuk de laatste tijd. Niet meer naar dat uitlaatveldje gaan, tenminste niet op die tijd in de drukte, is denk ik ook wel eeb goede move geweest. Daar lagen de meeste problemen.

ja, dat gaf ik zoekstok in haar nieuwe topic ook al aan. soms is het gewoon teveel en te moeilijk voor een hond, en vraag je dingen die hij in die gegeven omstandigheden (nog) niet kan. en dan worden beide partijen er alleen maar veel beter, wijzer én ontspannener onder door tijdelijk de moeilijke plekken/tijden compleet te schrappen.

Ja, ik heb het topic half - half gelezen, vandaar deze toevoeging. Ik denk dat het enorm belangrijk is.

Ik kan nu rustiger omgaan met zijn wangedrag, wat hij soms nog steeds vertoont. En dat werkt super, misschien ook wel, denk ik stiekem, omdat ik een keertje heel erg boos ben geweest.

Maar misschien heeft het er ook wel niks mee te maken. Zoals gezegd, soms weet je gewoon niet wat het is.

In ieder geval merk ik bij Spok nu heel duidelijk wat sommigen een "will te please " noemen. Daar geloof ik niet in, maar dat gevoel, dat hij z'n best wil doen het goed te doen, dat heb ik nu met Spok.

Komt de terugslag, dan heb ik iig weer iets om aan te werken. Het moet kunnen lukken, dat gevoel heb ik nu heel duidelijk, en dat motiveert me enorm.

[Zoie]

[
dat is nou het gekke bij het opvoeden en trainen van honden : het is een vicieuze cirkel die naar twee kanten werkt, gelukkig. je moet in een positie komen (of jezelf in die positie brengen) dat je denkt : 'dit lukt echt wel, piece of cake '......en kijk, dan lukt het ook nog . daardoor krijg je nog meer zelfvertrouwen, het soort zelfvertrouwen waardoor een hond echt kan opkijken naar een baas, er ook de leiding van krijgt die hij eigenlijk wil, en voor je het weet loopt alles steeds makkelijker.

de keerzijde hiervan is dat het soms heel moeilijk is om opvoedings'strategieën' aan mensen uit te leggen. want het allerbelangrijkste is dat je er zelf vertrouwen in hebt, en het ook zo brengt naar de hond. je kan mensen dus iets uitleggen, en terwijl denken zij al 'maar dat lukt bij mijn hond echt niet hoor '. tja, en dat is dan ook zo, jammer genoeg.

Ja, van succes krijg je zelfvertrouwen, en zelfvertrouwen genereert succes.

Ik heb hier eens over na zitten denken, waarom is het zo moeilijk om een opvoed - of trainingsmethode uit te leggen ?

Ik denk dat elke trainigsmethode valt of staat met de manier waarop je het doet, en dat luistert soms nauw en er komt veel fingerspitzengefühl bij kijken.

Spok wil altijd de straat over steken als hij een andere hond ziet. Hou ik hem tegen, dan gaat hij aan de stoeprand zitten. Dan zeg ik "kom op "en dan moet hij doorlopen. Loopt hij door, dan wordt hij beloond. Loopt hij niet door, dan dwing ik hem ertoe, en beloon ik weer zodra hij meeloopt.

Goede of slechte methode, ik weet het niet, maar eerst werkte dit niet lekker, ik was te geïrriteerd, Spok liep niet lekker mee, en belonen deed ik wel, maar het kwam niet echt door.

Wat er achter zat was dat ik het eigenlijk maar onzin vond dat hij daar naar toe wilde, gewoon doorlopen, wat is daar nu zo moeilijk aan ?

Toen stelde ik me voor dat ik daar met Luna het niet - uitvallen aan het trainen zou zijn, hoe blij en trots zou ik dan niet zijn met zelfs maar het geringste succesje ? En hoe blij ben ik niet nog steeds als ze niet uitvalt in een situatie die eigenlijk helemaal niet meer zo moeilijk voor haar is ?

Deze gedachte hielp me om dezelfde methode anders toe te passen. Opeens begreep ik dat het voor Spok wel erg moelijk is om door te lopen, dat het geen pesterij of iets dergelijks is ( wat ik natuurlijk met mijn verstand wel wist, maar goed, voor je gevoel lijkt het er soms op. )

Op die manier verdween de irritatie, of althans grotendeels, en kon ik ook erg trots en blij zijn als een oefening goed verliep. Op die manier kon ik het ook als een echte oefening zien, goed anticiperen op wat er komen gaat, bijtijds Spoks aandact vragen, goed belonen als dat lukt: jaaah...zo doe je het goed ! Dat vind ik hartstikke knap van jou zeg ! En idd, dan ook nog het koekje erin !

Niet dat het nu honderd procent goed gaat hoor, maar het gaat anders, en Spok reageert anders op me.

De cirkel is omgekeerd, en ik weet dat de rest alleen maar een kwestie van er aan blijven werken is.

enz.

[Zoie]

De cirkel is omgekeerd, en ik weet dat de rest alleen maar een kwestie van er aan blijven werken is.

enz.

juist . en net dat, én al de details die erbij horen zijn vaak heel moeilijk compleet over te brengen.

zo wilde ik afgelopen weekend een zeer onzeker bazinnetje aangeven hoe ze het beginnende uitvallen van haar jonge hovawartreu kon aanpakken (lees : voorkomen). aandacht vragen, de aandacht houden, zeer getimed met de stem belonen....... het enige resultaat was dat ze daarna constant aan haar hond stond te 'frutselen' (dat was dan aandacht vragen ), onderwijl stond zij te praten (en gaf dus zelf de hond geen aandacht), en na een stuk of 5 keer onduidelijke signalen naar haar hond besloot deze dat het dus blijkbaar niks betekende (terwijl hij er aanvankelijk al heel goed op reageede), en dat hij het beter gewoon kon negeren ...

Haha, ja, dan werkt het niet he.

Ik vrees dat heel wat bazen mij een onvriendelijk karakter toedichten, alleen maar omdat ik, als ik geconcentreerd met mijn hond bezig ben, geen mogelijkheid zie om ze in het voorbij gaan ook nog te groeten

[Marie-Josée]

Ik vrees dat heel wat bazen mij een onvriendelijk karakter toedichten, alleen maar omdat ik, als ik geconcentreerd met mijn hond bezig ben, geen mogelijkheid zie om ze in het voorbij gaan ook nog te groeten

Heel herkenbaar