Het HondenForum

De lab reuen die ik tegenkom zijn zeker geen doetjes. Wel patserig en veel te aanwezig, maar niet op vechten uit.

Ik weet haast zeker dat het gedrag van die labradors rasgebonden is en niks te maken heeft met beweging maar alles met verzorging en opvoeding. Weinig labjes die met andere honden leven vertonen dit gedrag. Weinig labjes die goed opgevoed worden vertonen dit gedrag. En zonder opvoeding stormen deze hondeb ook mens en kind omver. Dat onstuimige zit gewoon in het ras, zeker als ze jong zijn. Datzelfde onstuimige hebben staffords vaak. Als een bulldozer stormen ze opgewonden in de rondte. Boxers hebben daar ook een handje van. Heeft vast iets, maar zeker biet veel of alles met beweging te maken. Mijn opa jaagde zelfs met zijn labradoren de hond werd prima verzorgd, opgevoed en bezig gehouden. Hij was toch onstuimig en heel soms vocht hij ook met reuen.

laeken schreef:Ik weet haast zeker dat het gedrag van die labradors rasgebonden is en niks te maken heeft met beweging maar alles met verzorging en opvoeding. Weinig labjes die met andere honden leven vertonen dit gedrag. Weinig labjes die goed opgevoed worden vertonen dit gedrag. En zonder opvoeding stormen deze hondeb ook mens en kind omver. Dat onstuimige zit gewoon in het ras, zeker als ze jong zijn. Datzelfde onstuimige hebben staffords vaak. Als een bulldozer stormen ze opgewonden in de rondte. Boxers hebben daar ook een handje van. Heeft vast iets, maar zeker biet veel of alles met beweging te maken. Mijn opa jaagde zelfs met zijn labradoren de hond werd prima verzorgd, opgevoed en bezig gehouden. Hij was toch onstuimig en heel soms vocht hij ook met reuen.

Dit denk ik ook. Mijn vriendin heeft een drukke labrador.Ik heb twee weken op haar gepast en ik hou van rust in huis Dol ook
Na dag 1 had ze dit al door,en tijdens de lange wandeling denderen we ook niet op elke hond af had ze ook door na een paar keer.
Ik ben labjesfan. Het voelde ook vertrouwd dat ze er was en ik had gewoon moeite om haar weer terug te geven

laeken schreef:Ik weet haast zeker dat het gedrag van die labradors rasgebonden is en niks te maken heeft met beweging maar alles met verzorging en opvoeding. Weinig labjes die met andere honden leven vertonen dit gedrag. Weinig labjes die goed opgevoed worden vertonen dit gedrag. En zonder opvoeding stormen deze hondeb ook mens en kind omver. Dat onstuimige zit gewoon in het ras, zeker als ze jong zijn. Datzelfde onstuimige hebben staffords vaak. Als een bulldozer stormen ze opgewonden in de rondte. Boxers hebben daar ook een handje van. Heeft vast iets, maar zeker biet veel of alles met beweging te maken. Mijn opa jaagde zelfs met zijn labradoren de hond werd prima verzorgd, opgevoed en bezig gehouden. Hij was toch onstuimig en heel soms vocht hij ook met reuen.

Ik neem aan dat je bedoelt niet rasgebonden?

ranetje schreef:[Ik neem aan dat je bedoelt niet rasgebonden?

ik begrijp wel rasgebonden, maar het probleem los je niet op met veel bewegen. Het is meer een kwestie van opvoeden.

Wat grappig om te lezen hoe mensen over labjes denken

Het grote probleem is dat 99% van de mensen die een labje kopen denken dat dit hoort en geaccepteerd gedrag is en vooral showfokkers gaan hier in mee, hoe lomper en hoe groter de plaat voor de kop, hoe beter de hond lijkt het wel, wil to please word er compleet uitgefokt Ook denken mensen dat een labje opgevoed geboren wordt en je er dus weinig aan hoeft te doen, nou vergeet het maar! De meeste zijn goed trainbaar, maar je moet er, net als bij elke andere hond een hoop tijd en energie instoppen.

Ik heb zelf ook een hekel aan die buldozers en de daarbij horende baasjes.....ja hij/zij wil alleen maar spelen hoor
Mijn labjes zijn niet lomp, of iig niet buiten, binnen onderling kunnen ze er wat van maar buiten word er amper naar andere honden omgekeken, nou ben ik natuurlijk een uitstekende opvoeder dus dat scheelt. Wel merk ik een enorm verschil tussen Luna en Doran en Zinzi, Luna is een showtypje die het gelukkig wel leuk vind om met mij bezig te zijn, maar echt niet zo'n wil to please heeft als de andere 2, de wil to please them selfs is een stuk groter dus in feite gaat daar meer werk in zitten!

Wat ik wel erg grappig vind om te lezen is de verbazing over de reuen, het mogen dan wel lieve labjes zijn, of tenminste zo worden ze meestal gezien, maar het blijven gewoon honden hoor, lab of niet....en dat sommige reuen elkaar niet zo leuk vinden is vrij natuurlijk en komt dus ook bij de labrador voor.

Ik heb vast geen labjes want ik herken niets in mijn eigen honden van wat hier geschreven wordt.
Andere honden worden genegeerd en er wordt al zeker niet zomaar op afgestormd.
Mijn honden zijn geen doetjes maar ook geen patsers, ze zijn gewoon sociaal tegen honden die ook tegen hen sociaal doen.
Als er een patsende reu komt buurten negeren ze dat compleet.
Honden die op een normale manier komen buurten worden ook gewoon normaal behandeld, dus of ze lopen gewoon door als ze er geen zin in hebben of het is even snuffelen en misschien spelen.
Ze spreken de hondentaal meer dan prima en een kennismaking gebeurt dan ook altijd gewoon rustig.
Natuurlijk ken ik de plaat voor de kop labjes ook wel, maar gelukkig zijn ze dus niet allemaal zo want dat zou helemaal niet bij mij passen.

Zoie schreef:

ranetje schreef:[Ik neem aan dat je bedoelt niet rasgebonden?

ik begrijp wel rasgebonden, maar het probleem los je niet op met veel bewegen. Het is meer een kwestie van opvoeden.

Dus als iets alles te maken heeft met verzorging en opvoeding is het in wezen rasgebonden?

Geldt dat dan niet voor alle rassen en kruisingen die er rondlopen?

laeken schreef:Ik weet haast zeker dat het gedrag van die labradors rasgebonden is en niks te maken heeft met beweging maar alles met verzorging en opvoeding. Weinig labjes die met andere honden leven vertonen dit gedrag. Weinig labjes die goed opgevoed worden vertonen dit gedrag. En zonder opvoeding stormen deze honden ook mens en kind omver. Dat onstuimige zit gewoon in het ras, zeker als ze jong zijn. Datzelfde onstuimige hebben staffords vaak. Als een bulldozer stormen ze opgewonden in de rondte. Boxers hebben daar ook een handje van. Heeft vast iets, maar zeker biet veel of alles met beweging te maken. Mijn opa jaagde zelfs met zijn labradoren de hond werd prima verzorgd, opgevoed en bezig gehouden. Hij was toch onstuimig en heel soms vocht hij ook met reuen.

ranetje schreef:

Zoie schreef:

ranetje schreef:[Ik neem aan dat je bedoelt niet rasgebonden?

ik begrijp wel rasgebonden, maar het probleem los je niet op met veel bewegen. Het is meer een kwestie van opvoeden.

Dus als iets alles te maken heeft met verzorging en opvoeding is het in wezen rasgebonden?

Geldt dat dan niet voor alle rassen en kruisingen die er rondlopen?

laeken schreef:Ik weet haast zeker dat het gedrag van die labradors rasgebonden is en niks te maken heeft met beweging maar alles met verzorging en opvoeding. Weinig labjes die met andere honden leven vertonen dit gedrag. Weinig labjes die goed opgevoed worden vertonen dit gedrag. En zonder opvoeding stormen deze honden ook mens en kind omver. Dat onstuimige zit gewoon in het ras, zeker als ze jong zijn. Datzelfde onstuimige hebben staffords vaak. Als een bulldozer stormen ze opgewonden in de rondte. Boxers hebben daar ook een handje van. Heeft vast iets, maar zeker biet veel of alles met beweging te maken. Mijn opa jaagde zelfs met zijn labradoren de hond werd prima verzorgd, opgevoed en bezig gehouden. Hij was toch onstuimig en heel soms vocht hij ook met reuen.

Laeken mag voor zichzelf spreken, maar ik zou zeggen: rassen zijn in principe geneigd tot bepaald gedrag. Daar moet je in de opvoeding rekening mee houden. Dat geldt idd voor alle (ras)honden. Eventueel is ook de aanschaf ( de lijn ) van belang.

ik heb ook nagedacht over wat je onderstreept. Ik denk dat hij bedoelt, dat honden elkaar onderling ook opvoeden. Maar dat weet ik niet zeker.

Zoie schreef:
Laeken mag voor zichzelf spreken, maar ik zou zeggen: rassen zijn in principe geneigd tot bepaald gedrag. Daar moet je in de opvoeding rekening mee houden. Dat geldt idd voor alle (ras)honden. Eventueel is ook de aanschaf ( de lijn ) van belang.

Kort maar krachtig, en ik ben het met je eens.

Zoie schreef:Laeken mag voor zichzelf spreken, maar ik zou zeggen: rassen zijn in principe geneigd tot bepaald gedrag. Daar moet je in de opvoeding rekening mee houden. Dat geldt idd voor alle (ras)honden. Eventueel is ook de aanschaf ( de lijn ) van belang.

ik heb ook nagedacht over wat je onderstreept. Ik denk dat hij bedoelt, dat honden elkaar onderling ook opvoeden. Maar dat weet ik niet zeker.

Dat zou kunnen, net zoals de opmerking dat weinig Labjes die goed zijn opgevoed dit gedrag vertonen.
Dan nog altijd is het voor mij niet rasgebonden.
Vandaar mijn vraag aan laeken

Want als dat "niet" er niet tussen hoort bedoelt hij misschien heel iets anders.
Wat ik dan nog niet begrijp

Hier alleen maar positieve ervaringen met labjes. Onze hond houd wel van lompe honden en sowieso van reutjes (meeste labs hier zijn reutjes). Mijn ervaring met labjes is, dat ze erg snel op de rug gaan liggen met het spel.
Er is maar 1 lab (reu) waar ze niet zoveel mee heeft. Deze valt andere reuen nog wel eens aan. Is erg geïnteresseerd in Sira, maar Sira moet niet veel van 'm hebben en vloog er laatst op (reu deed niks terug en was wat beduusd). Ik ga er maar vanuit dat ie iets uitstraalt wat andere honden niet bevalt....
Zo is Sira bang voor een roedel herders in de buurt (moeder en 2 nakomelingen). Als ze al ergens gelopen hebben en Sira ruikt het gaat de staart tussen de benen, terwijl ze elkaar nooit echt ontmoet hebben (alleen aan de lijn van afstand). Ze is niet de enige hond hond in de buurt die bang voor ze is, dus het zal wel een bepaalde uitstraling zijn.

Kitsune schreef: Onze hond houd wel van lompe honden en sowieso van reutjes (meeste labs hier zijn reutjes). Mijn ervaring met labjes is, dat ze erg snel op de rug gaan liggen met het spel..

je bedoelt de ongecastreerde reuen? Ik herken dat zelf niet.

Wat ik daarmee bedoel is dat labradors een zeer open, vreesloos, blij en onstuimig karakter hebben. Fantastische honden in de omgang maar wel onstuimig dus en ook vaak wat ongeremd. Als je een dergelijke hond dagelijkse omgang met en opvoeding door andere honden ontneemt kan dat heel makkelijk de spuigaten uit gaan lopen. Ik heb echt de ervaring dat alleen gehouden labradorreuen vaak veel te onstuimig en ongeremd worden. Die leren niet waar de grens is door andere honden en dus vervaagd die grens. Ze zijn ook nog eens keihard dus als ze al een keer op hun falie krijgen maken ze er vaak nog een spelletje van. Dat een labrador een open, vreesloze en onstuimige vrolijke hond is ligt natuurlijk aan het ras. Ze zijn hard, vriendelijk en druk.

Zet je een labrador bij een roedel evenredige honden dan leert hij al snel dat er grenzen zijn en dan is hij zover ik kan inschatten en zover ik denk makkelijker in de omgang met andere honden.

Mijn herder bouvier was een hele pittige grote hond. Haar labradormaatje Beau een fikse ongecastreerde reu. Zelfs Wuilus kan zijn spel soms alleen nog maar remmen met een aframmeling. Daarna weer dikke maatjes maar soms moest Beau gewoon een draai om zijn oren om af te koelen als hij als een dolle op mijn hond in ging beuken. Schat van een hond maar duidelijk wat opvoeding gemist door andere honden.

laeken schreef:Wat ik daarmee bedoel is dat labradors een zeer open, vreesloos, blij en onstuimig karakter hebben. Fantastische honden in de omgang maar wel onstuimig dus en ook vaak wat ongeremd. Als je een dergelijke hond dagelijkse omgang met en opvoeding door andere honden ontneemt kan dat heel makkelijk de spuigaten uit gaan lopen. Ik heb echt de ervaring dat alleen gehouden labradorreuen vaak veel te onstuimig en ongeremd worden. Die leren niet waar de grens is door andere honden en dus vervaagd die grens. Ze zijn ook nog eens keihard dus als ze al een keer op hun falie krijgen maken ze er vaak nog een spelletje van. Dat een labrador een open, vreesloze en onstuimige vrolijke hond is ligt natuurlijk aan het ras. Ze zijn hard, vriendelijk en druk.

Zet je een labrador bij een roedel evenredige honden dan leert hij al snel dat er grenzen zijn en dan is hij zover ik kan inschatten en zover ik denk makkelijker in de omgang met andere honden.

Mijn herder bouvier was een hele pittige grote hond. Haar labradormaatje Beau een fikse ongecastreerde reu. Zelfs Wuilus kan zijn spel soms alleen nog maar remmen met een aframmeling. Daarna weer dikke maatjes maar soms moest Beau gewoon een draai om zijn oren om af te koelen als hij als een dolle op mijn hond in ging beuken. Schat van een hond maar duidelijk wat opvoeding gemist door andere honden.

Hier herken ik veel in, de meeste labjes die alleen wonen hebben dat idd, bord voor hun kop en snappen meestal de hondentaal niet, zo jammer

Toeval of niet, de irritante labjes in de buurt leven ook allemaal alleen.

Mojuan schreef:

duitse herder schreef: Voor een staff valt hij zeker mee, maar de meeste honden zijn niet gediend van zul gedrag. Alleen de beagle vind het wel wiedes, maar die zijn ook niet snel van slag
Dit is wel de reden waarom het vaak mis gaat met staffies, dat opgepompte gedoe missen de meeste eigenaren.

Eens.
Weet je wat Tselfde doet zodra zij een hond ziet met onzekere houding?
Ze loopt er netjes met een boog omheen, draait zich dan schuin om met lage houding, peilt de andere hond nogmaals, en probeert heel voorzichtig dichterbij te komen om toch even kort contact te maken.
Heeft ze het idee dat de andere er nog steeds niet van gediend is, dan druipt ze af en loopt door.
Heeft héél veel tijd en werk in gezeten, maar ik heb haar aardig bijgebracht hoe ze andere honden kan lezen en hoe ze daarop moet reageren. Ben stiekem wel trots.

Kun je mij uitleggen hoe je haar dat geleerd hebt????

ladouchie schreef:

Mojuan schreef:

duitse herder schreef: Voor een staff valt hij zeker mee, maar de meeste honden zijn niet gediend van zul gedrag. Alleen de beagle vind het wel wiedes, maar die zijn ook niet snel van slag
Dit is wel de reden waarom het vaak mis gaat met staffies, dat opgepompte gedoe missen de meeste eigenaren.

Eens.
Weet je wat Tselfde doet zodra zij een hond ziet met onzekere houding?
Ze loopt er netjes met een boog omheen, draait zich dan schuin om met lage houding, peilt de andere hond nogmaals, en probeert heel voorzichtig dichterbij te komen om toch even kort contact te maken.
Heeft ze het idee dat de andere er nog steeds niet van gediend is, dan druipt ze af en loopt door.
Heeft héél veel tijd en werk in gezeten, maar ik heb haar aardig bijgebracht hoe ze andere honden kan lezen en hoe ze daarop moet reageren. Ben stiekem wel trots.

Kun je mij uitleggen hoe je haar dat geleerd hebt????

Ik ben ook wel benieuwd, het lijkt me namelijk niet iets wat je als baas zomaar even kunt uitleggen aan een hond. Heb eerder het idee dat zoiets in de hond zelf zit, of niet. Maar ben wel nieuwsgierig hoe je zoiets dan aangepakt hebt.

Dol gaat ook in lage houding en met haar hoofd schuin maar die heeft dan hele andere plannen