Niet alleen kunnen zijn *laatste update! Oplossing gevonden!

[Paisley]

En ik merk dat er nu 2 "methodes" zijn.
Het helemaal niet meer alleen laten of gewoon weggaan

Gewoon weggaan heb ik destijds ook geprobeerd. Geen succes, ik raad het je af. Oor was de bench uitgebroken (niet via het deurtje!), het hele huis was gesloopt, Oor was een trillend hoopje ellende en er lagen boze briefjes van buren in de brievenbus die het dierenmishandeling vonden en dreigden de politie te bellen.

Ach Dan is Oor wel een heel extreem geval. Maar als Dino het eerder prima deed, denk ik niet dat hij op dezelfde intensiteit angstig is als Oor destijds.

Ik heb ook een hond gehad die een zwaar trauma had aan onweer. Ze was een keer tijdens een vakantie achter gelaten in een schuur waar de oppas dr zou ophalen. Echter door een fout heeft ze een halve week opgesloten gezeten, in een tijd dat het onweerde. Ze heeft een gat door een massief houten deur gegraven. Natuurlijk allemaal bij de oude eigenaar, waar we haar weg hebben gehaald omdat ze verschrikkelijk werd verwaarloosd en mishandeld.
Ze is enorm opgeknapt bij ons, maar de angst voor onweer was gewoon te diep. Daar hebben we nooit wat aan kunnen doen.

[Brindlecardi]

He shit...
Ik zou ook eens kijken of langer weggaan niet helpt.
Lijkt wel alsof hij nu juist leert dat piepen succes heeft.
Misschien ook anders een andere kamer proberen. Misschien waar hij iets minder ruimte heeft, maar waar hij zich wel fijn voelt.

[Hakkene]

Ik zou het gewoon doen.
Het werkt ook zo snel mentaal door. Als je het gevoel krijgt dat je je handel en wandel op de hond gaat afstemmen en met bij wijze van spreke samengeknepen billen het huis verlaat met een "op hoop van zegen" gevoel, dan kan het niet anders dan dat de hond dit voelt. Al helemaal als je zn verlatingsangst zielig gaat vinden. De hond vind zichzelf dan ook heel zielig. Of er boos of geïrriteerd door raakt dat het mislukt.

Ik denk dat veel honden zich makkelijk berusten in alleen zijn als ze niet deze emotie voelen. Dat je gewoon de deur uit vertrekt omdat je zin hebt om met vrienden op een terras gaat zitten, of je hond het er nu mee eens is of niet. Geen ruimte voor flauwekul, je zoekt t maar even uit.


Mijn moeder heeft ook problemen gehad met verlatingsangst met 1 van dr honden. Ze ging dan weg en ging op de oprit in de auto zitten met bij wijze van spreke angstzweet in dr oksels. Het frustreerde haar zo enorm dat het niet ging, was enorm bang dat de buren er wat van vonden, en voelde zich in detentie van dr eigen hond.
Toen bij haar de mentale knop om ging, verdwenen de problemen eigen heel snel.

Met name het eerste stuk klopt inderdaad.
Ik maak mij heel erg druk om verlatingsangst bij een hond. Vooral omdat ik ook buren heb, maar daarnaast omdat ik het zielig vind. Dana interesseerd het nog minder dan weinig als we weggaan.

Dan sein je toch even de buren in. Dat je met hem aan het trainen bent.... dus dat ze wat kunnen horen? Sterkte ermee! Lijkt me enorm stressvol, een hond die niet alleen kan zijn.

[Barkley]

Ik had het al per pb vermeld maar ik snap je frustratie echt heel goed. Zeker omdat hij alleen kon zijn.
Fred kan niet alleen zijn en dat is echt opbouwen per seconde. Is hij ook nog eens enorm uit de kluiten gewassen dus we nemen hem niet altijd overal naar mee omdat hij simpelweg te groot is. Dat betekend dat we of niet gaan of een van ons. En dat is af en toe isolerend. Maar nu hebben we er wel onze weg in gevonden en berust in de hele langzame opbouw. Maar we maken nu wel stapjes.

Heb je wat aan mijn comment? Nee. Maar ik vond het wel fijn om te weten dat ik niet de enige was bij wie het iets anders liep dan gehoopt.

[Judith]

Ik had het al per pb vermeld maar ik snap je frustratie echt heel goed. Zeker omdat hij alleen kon zijn.
Fred kan niet alleen zijn en dat is echt opbouwen per seconde. Is hij ook nog eens enorm uit de kluiten gewassen dus we nemen hem niet altijd overal naar mee omdat hij simpelweg te groot is. Dat betekend dat we of niet gaan of een van ons. En dat is af en toe isolerend. Maar nu hebben we er wel onze weg in gevonden en berust in de hele langzame opbouw. Maar we maken nu wel stapjes.

Heb je wat aan mijn comment? Nee. Maar ik vond het wel fijn om te weten dat ik niet de enige was bij wie het iets anders liep dan gehoopt.

Ik heb er wel wat aan, inderdaad het is even niet anders.
We hebben nu de keuzr gemaakt om hem inderdaad niet alleen te laten.
Voor de komende tijd zijn we bezig met oppas regelen voor de momenten dat we wel allebei wegmoeten.

[Gollum]

Mika is heel gek in haar verlatingsangst, ze is vrij rigide. Als alles gaat zoals 'normaal' dan kan ze prima een paar uur samen met de andere honden alleen zijn. Maar zodra het niet gaat zoals normaal begint ze direct te gillen. Ook als mijn vriend of ik Gollum of Rani apart meeneem en de andere persoon samen met Mika en de andere hond thuis blijft. Dat is niet goed en daarbij moet gegild worden
Het enige wat hier helpt is om Mika naar mijn schoonouders te brengen, hup naar binnen en zelf direct weer weg. Dan gaat Mika daar iedereen begroeten en rustig liggen. Als we eerst gaan zitten en/ of ook de andere honden meehebben en Mika daar achterlaten gaat ze ook gillen.
Bij mijn schoonouders is ze heel lief en rustig maar zodra een van ons weer binnenstapt om haar op te halen gaat ze direct gillen. Rustig een biertje drinken is er niet bij

Sommige honden zijn gewoon raar.

[Hutsje]

nootje had ook heel erge verlatingsangst en heeft zich door de paniek steeds uit kunnen breken (draadbenches, kunsttofbenches, dwars door keukendeuren) met nare gevolgen van dien (tanden met wortel en al eruit etc).
toen ze kwam was ze 2 en ik heb haar de eerste tijd (meer dan een half jaar denk ik wel, ze was ook extreem getraumatiseerd) geen seconde alleen gelaten en heel langzaam begonnen met opbouwen en nu kan ze makkelijk een dag alleen blijven als het moet.
dit is wel samen met peer en lijf, maar ze is de meest relaxe hond van de drie nu wat dat betreft.

dit heb ik ook zo met fritz gedaan, die ook extreme verlatingsangst had. hij kon later ook heel prima alleen zijn (met de andere honden)

[Ramiek]

Mijn 2dehands poedeltje had hier ook last van, ik kon niet eens naar boven en ze begon al de gillen. Dat heb ik tijdje aangekeken en toen was ik het zo zat en ben op het moment van gillen met ''grof geweld'' de kamer in gestormd. Door de huiskamer gestamd en gevloekt in mijn handen geklapt enz enz. En sindsdien heeft ze het nooit meer gedaan, normaal gesproken ben ik niet van om zo te keer te gaan. Maar ik was op dat moment wel duidelijk dat ik dat gedrag niet tolereerde en die heftige correctie werkte gelukkig meteen.

Ht probleem hierbij is, is dat hij prima alleen in een andere ruimte kan zijn.
Hij slaapt alleen beneden.

Dit is de enige methode nog die ik kan proberen. Om een keer heel boos te worden

Wat ik toen gedaan heb is, net gedaan dat ik wegging, de voordeur open en dicht gedaan, en heel stil gewacht in de gang. En madam begon gelijk te gillen en toen ben ik binnen gestormd.

Zo heb ik het ook eens gedaan bij een hond van ons. Het werkte.

[Hilde]

Niks heeft gewerkt schrijf je LIzzie.....dat is vaak het probleem......elke dag wordt er wat anders geprobeerd of soms een paar dagen lang een nieuwe strategie. Hup in de bench. Hup in bench en vrouwtje vertrekt. Allemaal ongetwijfeld goedbedoeld maar niet echt over nagedacht. Maak een plan en hou je daaraan. En boos worden is alleen maar uiten van jouw eigen onmacht. Tuurlijk lucht jou dat op, fijn!
Maar ik weet zeker dat het de hond/baas relatie niet ten goede komt. Maar goed....een goede relatie met je hond daar zijn sommige mensen ook niet op uit lees ik hier. Dit probleem tackelen kost veel tijd en moeite.

Een hond die zich niet fijn voelt omdat hij alleen is, daar ook nog boos op worden, dat voelt voor mij erg onvriendelijk. Het blafgedrag houdt misschien op, maar of de hond zich beter voelt als hij voortaan alleen moet zijn...

Judith, het is een vervelend probleem (en lastig vooral), maar 1.5 week is echt nog niet veel. Het is inderdaad stom dat het eerder goed ging en nu niet meer, maar het is niet anders vrees ik voor jullie. Ik zou gewoon lekker doorgaan met trainen, eventueel met een gevulde Kong of iets dergelijks erbij, interval terugkomen, dat soort dingen. Soms helpt het ook om andere dingen aan te pakken, wellicht kan een goede GT jullie net een stapje helpen om dit probleem goed aan te pakken Heel veel succes er mee!

[Hutsje]

er was ook nog een methode hier op het hf beschreven met een snoeppot, ik weet niet meer van wie die was, maar dit hielp ook heel goed. ff zoeken misschien?

[lieveheersbeestje83]

De poedel van een vriendin kan ook niet alleen zijn. Nog geen minuut. Ze heeft van alles geprobeerd, maar hij gilt en sloopt zichzelf tot bloedens toe. Als hij nu niet mee kan en alleen zou moeten blijven dan is hij bij mij en Prana. Hierdoor hoeft hij niet meer alleen te zijn en kunnen zijn baasjes ook een keer ergens met zijn 2-en naar toe zonder hem mee te nemen.

Makkelijk is het niet en ik denk dat ze het liever anders ziet, maar het is voor haar al een paar jaar de realiteit.

Misschien dat je rustiger kunt oefenen als je iemand vindt waar hij heen kan en niet alleen is? Dan is hij niet alleen, je buren hebben geen last van overlast en je kunt oefenen op de wijze waar je voor kiest en niet gedwongen door de situatie dat hij nu eenmaal even alleen moet zijn omdat je echt beide weg moet.

[Judith]

De poedel van een vriendin kan ook niet alleen zijn. Nog geen minuut. Ze heeft van alles geprobeerd, maar hij gilt en sloopt zichzelf tot bloedens toe. Als hij nu niet mee kan en alleen zou moeten blijven dan is hij bij mij en Prana. Hierdoor hoeft hij niet meer alleen te zijn en kunnen zijn baasjes ook een keer ergens met zijn 2-en naar toe zonder hem mee te nemen.

Makkelijk is het niet en ik denk dat ze het liever anders ziet, maar het is voor haar al een paar jaar de realiteit.

Misschien dat je rustiger kunt oefenen als je iemand vindt waar hij heen kan en niet alleen is? Dan is hij niet alleen, je buren hebben geen last van overlast en je kunt oefenen op de wijze waar je voor kiest en niet gedwongen door de situatie dat hij nu eenmaal even alleen moet zijn omdat je echt beide weg moet.

Gelukkig heb ik mijn ouders en mijn schoonzusje die kunnen en willen oppassen.
Alleen voel ik mij zelf vaak zo bezwaard.... Het is mijn hond en ik wil niet dat andere mensen er overlast van hebben. Ik probeer het zo veel mogelijk te reduceren.
Ik ben nu ook al allerlei constructies aan het bedenken om zo min mogelijk anderen tot last te zijn.

[Jackira]

De poedel van een vriendin kan ook niet alleen zijn. Nog geen minuut. Ze heeft van alles geprobeerd, maar hij gilt en sloopt zichzelf tot bloedens toe. Als hij nu niet mee kan en alleen zou moeten blijven dan is hij bij mij en Prana. Hierdoor hoeft hij niet meer alleen te zijn en kunnen zijn baasjes ook een keer ergens met zijn 2-en naar toe zonder hem mee te nemen.

Makkelijk is het niet en ik denk dat ze het liever anders ziet, maar het is voor haar al een paar jaar de realiteit.

Misschien dat je rustiger kunt oefenen als je iemand vindt waar hij heen kan en niet alleen is? Dan is hij niet alleen, je buren hebben geen last van overlast en je kunt oefenen op de wijze waar je voor kiest en niet gedwongen door de situatie dat hij nu eenmaal even alleen moet zijn omdat je echt beide weg moet.

Gelukkig heb ik mijn ouders en mijn schoonzusje die kunnen en willen oppassen.
Alleen voel ik mij zelf vaak zo bezwaard.... Het is mijn hond en ik wil niet dat andere mensen er overlast van hebben. Ik probeer het zo veel mogelijk te reduceren.
Ik ben nu ook al allerlei constructies aan het bedenken om zo min mogelijk anderen tot last te zijn.

Maak het niet zo moeilijk. De spanning dat hij alleen moet kunnen zijn maakt het veel te gespannen en onnatuurlijk allemaal. Accepteer gewoon de hulp want die geef jij w.s. ook als zij het aan jou vragen. Iedereen heeft wel eens wat hulp nodig. Wees er dan ook blij mee en laat dat hele alleen zijn los en ga er over een tijdje nog een mee aan de slag. gewoon op vanzelfsprekende manier en als het niet lukt ook geen probleem. Hij voelt misschien jouw spanning ook wel.

Wat ook helpt is de honden om de beurt uit laten en niet samen. Dus niet de grote ronde want dan ben je te lang weg, maar de kleine uitlaatrondjes. Dan leren ze al dat ze niet altijd mee gaan. Degene die niet alleen kan blijven gaat als eerste mee. Daarna ga je nog even de andere uitlaten. Wennen ze zo aan.

[mijke]

er was ook nog een methode hier op het hf beschreven met een snoeppot, ik weet niet meer van wie die was, maar dit hielp ook heel goed. ff zoeken misschien?

Je bedoelt de koektrommelmethode denk ik. Dat komt ook neer op per seconde rekken en werkt dus averechts meestal.

[blacky]

Hier trouwens een hond de perse naar zolder moet. Beneden is hij helemaal in paniek hijgt alles bij elkaar. Bij toeval ontdekten we dat hij op zolder wel rustig was. We hadden een trap hekje voor de trap die blijft nu open. Er staat een mandje op zolder en alles is goed.

Vraag me niet waarom hij daar moet en zal liggen maar ik vind het wel best.

Ook onze Blacky was eens in paniek naar zolder gegaan toen we niet thuis waren blijkbaar is hoe hoger hoe beter?

[Judith]

We zijn inmiddels 2,5 week verder met het niet alleen zijn.
We laten hem helemaal niet meer alleen (en voorlopig laten we dat ook zo), hij gaat of naar mijn ouders, mijn schoonzusje of mijn beste vriendin. Verder is er altijd wel iemand thuis. Als hij naar de oppas gaat zijn het vaak korte momenten (half uurtje, uurtje) en dan laten we Dana thuis. Hij gaat dus heel veel alleen naar andere mensen. (dit doen we ook expres dat Dana niet altijd overal er bij is). En we zijn begonnen met een basiscursus. Hij vindt het helemaal geweldig.
We hebben ontdekt dat in de auto hij het niet zo erg vindt, we hebben dat ook 2x op genomen toen we een boodschapje gingen doen. De auto staat dan in een parkeergarage, dus het is niet bloedheet oid.
Wel ging hij vaak rechtop zitten en uit het raam kijken waar we bleven, maar dat vind ik niet allarmerend, dat deed Dux ook.

Ik moest vandaag smuldier halen, anders hadden de honden geen eten. Mijn man is de hele dag aan het werk (vanaf 10.00 vanmorgen tot vanavond laat). Ik had geen andere optie om met de auto naar de supermarkt te gaan en Dino mee te nemen.
Ik had bedacht dat ik alleen Dino mee neem want het is maar een 15 minuten, en dan ga ik Dana niet ook mee nemen.

Ik ben naar de winkel gegaan, en ben sneaky via een andere weg terug gelopen (vanaf de andere kan van de auto). En ik kijk door het raampje en ja hoor daar ligt meneer heerlijk te soezen.

Pas toen ik terug reed naar huis realiseerde ik mij pas dat Dino dus alleen alleen is geweest, zonder Dana en dat hij het dus niet erg vond...
Dit was dus totaal niet bewust gedaan, ik had alleen maar bedacht dat ik het niet nodig vond om Dana mee te nemen voor die 15 minuten

Ik denk ddat het inderdaad zijn vruchten afwerpt, het helemaal niet meer alleen zijn. Hij lijkt in huis ook meer te ontspannen, weer meer bij ons te liggen op de bank en lekker te knuffelen.

[Yeufke]

Fijn hoor dat het, stapje voor stapje, beter gaat.
Komt vast goed al zal het wat langer gaan duren.
Succes verder!

[Sterre]

Wat ontzettend fijn voor jullie en voor Dino natuurlijk. Zo te lezen voelt hij zich steeds meer op zijn gemak.

[mijke]

Dat klinkt positief! En inderdaad, hetzelfde verloop merkte ik bij Oor ook, dat het thuis alleen zijn een te grote stap was, en als dat eenmaal niet meer hoeft, dat het elders alleen zijn de ingang is als het ware om het weer te leren. Even bij de supermarkt wachten, of even alleen in de kamer als je ergens op visite bent omdat je even samen op het balkon staat zonder hond, dat soort dingen gaan op den duur allemaal bij elkaar optellen, en samen met het vertrouwen dat hij in jullie krijgt ervoor zorgen dat hij vanzelf ook weer een keer thuis alleen kan zijn. Goed bezig!

[Barkley]

Ah, dat is fijn:)

[*Esther]

Superfijn! Je inspanningen gaan zijn vruchten afwerpen, top!!!

[Hutsje]

superfijn!

[Judith]

We zijn inmiddels weer wat verder sinds de laatste update, en het gaat steeds een beetje beter.

Door omstandigheden moesten mijn ouders de afgeopen 2,5 week bijna iedere dag oppassen. Dus ik breng bijna dagelijks de honden naar mijn ouders.
Mijn moeder ligt altijd erg lang in bed en mijn vader werkt nog 3 dagen in de week. Dus ik was bang dat als ik ze 's ochtends vroeg zouden brengen dat Dino dan zou gaan gillen (want hij ziet niemand)
Maar niets is minder waar, ze liggen de hele dag op apengapen bij mijn ouders.
Gister moest mijn vader weg en mijn moeder lag nog in bed toen ik de honden kwam brengen. Dus ik naar werk en daarna mijn vader weg, maar ze hadden mijn moeder nog niet gezien.
Dino heeft geen kik gegeven

Nu is mijn vraag, vanaf wanneer "weet" je dat je weer langzaamaan op kan bouwen.
We willen het voorlopig nog niet doen, maar hoe zie je het? Of waar zie je het aan?

[Gimmick]

Dat is gewoon trial and error.
Je voelt het prima.
Je hebt nu ook het gewoon gedaan. Lukt het niet dan is er geen man over boord en doe je een stapje weer terug.
Vertrouw op je gevoel. Dat werkt echt het allerbeste.

[Pienda]

Ik denk dat je het niet kan 'weten'. Je kan het misschien aanvoelen, maar dat is natuurlijk ook geen exacte wetenschap.
Misschien heb ik er overheen gelezen, maar hoe is het als jij met Dana weg bent en je man is thuis? Is hij dan wel normaal ontspannen?

Ik denk dat het allerbelangrijkste is dat jullie je er goed bij voelen en dat het spontaan begint te komen. Dus zonder spanning van jullie kant.
Leg een lekker kong in de vriezer oid klaar. Moet er een keer een boodschap gebeuren oid en voelt het goed, geef die kong en loop gewoon de deur uit.
Hij kan namelijk wel gewoon alleen zijn in een andere ruimte, wat hij moet leren is dat naar buiten gaan eigenlijk hetzelfde is. Hij kan jullie even niet zien, maar jullie zijn ook zo weer terug. Als het voor jullie de normaalste zaak is van de wereld is de kans groter dat het voor hem ook de normaalste zaak van de wereld wordt.
Als het een keer fout gaat, maak je er dan niet druk om. Dan gaat het maar een keer fout, stapje terug en weer vooruit kijken. Probeer ook te stoppen met het zielig te vinden. Niet omdat het niet zielig is, maar omdat dat spanning bij jou vergroot. Het hoort nou eenmaal bij een hondenleven om ook alleen te zijn, hoe vervelend ze dat ook kunnen vinden. Niet het hele leven is een feest, bij mij helpt het om dat te denken.

Dus in het kort gezegd, probeer ook écht te werken aan het gevoel bij jullie. Wanneer jullie zonder spanning, dus alsof het de normaalste zaak is van de wereld, wegkunnen, zou ik een volgende stap zetten.

[Barkley]

Wat goed! Wij zitten in hetzelfde schuitje. Fred kan alleen in een andere kamer zijn, maar niet alleen thuis. Ik ben dus heel benieuwd hoe het bij jou zal gaan.

[Judith]

En inmiddels weer een kleine stap vooruit volgens mij

Na de laatste update (22 augustus) zijn we gewoon verder gegaan met helemaal niet alleen laten.
De enige momenten dat hij "alleen" is, en ik dus echt de voordeur uit stap, schoenen aan doe en de voordeur expres dichtdoe is als ik de vuilniszak weggooi, de container staat nog geen 20 meter van mijn huis. Dit leek mij het ideale middel om het "voordeur" probleem op te lossen. Dus gewoon iedere dag de vuilniszak weggooien en gelijk weer terug, dit is echt 30 seconden ofzo. Het probleem lijkt namelijk de voordeur te zijn.

Daarnaast zijn wij 2 weken op vakantie geweest, de honden zijn al die dagen bij mijn ouders geweest. Ik heb nadrukkelijk gezegd niet alleen laten, en dat hebben ze dan ook niet gedaan.
Mijn moeder had 1 dag dat ze les moest geven in een school gebouwtje, daar was een lokaal naast haar lokaal vrij en heeft de honden mee naar binnen en dan in het naastliggende lokaal gelegd met een kleedje. Toen ik dat hoorde dacht ik shitttt dat ging vast niet goed. Maar ze hebben beide lekker liggen slapen.

Daarnaast vindt Dino het helemaal niet erg om in de auto te zijn, vanaf het begin vond hij alleen zijn in de auto geen probleem. In het begin was het nog kijken en wachten tot we terug waren, maar inmiddels ligt hij naar een paar minuten al heerlijk te slapen in de auto.
We nemen hem dus eignelijk overal mee naar toe in de auto en dat werkt heel goed.

Alleen is waarschijnlijk onze 2e auto overleden, de auto die ik gebruikte als ik snel een boodschap moest doen en Dino mee moest.
Dus ik dacht, misschien is dit wel een moment om te kijken hoe het alleen zijn gaat.
Want sinds we terug zijn van vakantie is Dino anders, ik kan het niet uitleggen, hij lijkt relaxter maar ook heel erg knuffelig, maar niet claimend. Hij staat minder snel op als ik wat ga doen en voorheen was schoenen aan al een trigger om op te staan, nu is het alleen nog naar de voordeur lopen.
Net heb ik dus de vuilniszak weggegooid en ben ik achter een bosje gaan staan om te kijken, en wat schetst mijn verbazing. Dino loopt eerst naar het raam, loopt naar de keuken, loop weer even naar het raam, ziet dat ik er nog niet ben, loopt naar de bank en springt op de bank... Dit was het gene wat hij deed toen hij nog WEL alleen kon zijn.
Ik loop naar binnen en hij kijkt me vanaf de bank aan zo van, hoi, leuk dat je er bent maar ik wilde net gaan slapen

Er zijn dus kleine stapjes gaande bij Dino

[Johnny Jones]

Stapjes de goede kant op, dat zijn fijne berichten!

[mijke]

Wat een goed nieuws! Het klinkt alsof hij er meer op is gaan vertrouwen dat je wel terug komt terwijl hij tegelijkertijd meer zelfstandigheid krijgt. Het duurt vast niet heel lang meer voor je hem weer een poosje alleen kunt laten. Alleen niet al te snel gaan nu want dan ben je weer terug bij af.

[Sterre]

Wat fijn. Dat klinkt echt heel goed. Ze zijn ook wel erg braaf met z'n tweetjes dat je moeder ze alleen in een lokaal kon leggen. Leuk hoor.