Het HondenForum

miemot schreef:'t Is alweer even geleden, maar ik heb intussen telefoon gehad van Mevrouw de Moeder. Het was nogal vreemd eigenlijk.

Ze geloofde niet in het zelfmoordverhaal en ik moest van naaldje tot draadje uitleggen wat ik gezien had. Of hij het pistool nog had, hoe hij lag enzo... Ik heb het een beetje verbloemd, leek me onnodig om haar de lugubere details te vertellen.

Ze ging er trouwens van uit dat ik ook verdacht werd door de politie

Verder heeft ze me in detail zijn laatste dagen uit de doeken gedaan, zelfs de afscheidsbrief, de begrafenis en de kist heeft ze beschreven.
Ze wou heel graag eens met me uit eten om het allemaal nog eens te bespreken. Daar heb ik vriendelijk maar beslist voor bedankt. Dat ze haar verhaal graag wou doen, daar heb ik alle begrip voor, maar dat ging me toch wat te ver.

toch vreemd hoe komt die vrouw aan je nummer geeft de politie die met jou toestemming of zomaar
en dat die vrouw aanneemt dat je verdachte bend ik vind het vreemd

twinkeltje schreef:toch vreemd hoe komt die vrouw aan je nummer geeft de politie die met jou toestemming of zomaar
en dat die vrouw aanneemt dat je verdachte bend ik vind het vreemd

miemot schreef:Ik kreeg net telefoon van de politie. Ze vroegen of ze mijn adres en telefoonnummer mochten doorgeven aan de moeder van die man. Zij was blijkbaar langs geweest en had hierom gevraagd, om eventueel een bloemetje ofzo naar mij te sturen of mij eens te bellen.
Hoewel ik het maar vreemd vind (waar heb ik in godsnaam dat bloemetje aan verdiend?) en ik eigenlijk niet zeker weet of ik wel wil praten met die mevrouw, heb ik toch maar ja gezegd. Als het haar kan helpen het verdriet te verwerken

oops oke duidelijk

kan de moeder ook wel begrijpen ze is tenslotte de laatste die haar zoon gezien heeft voor het bekend gemaakt werd ze wil denk echt alle details weten maar ik kan miermot heel goed begrijpen dat je niet graag gaat eten met die mevrouw ook voor jou is het een schok geweest

miemot schreef:'t Is alweer even geleden, maar ik heb intussen telefoon gehad van Mevrouw de Moeder. Het was nogal vreemd eigenlijk.

Ze geloofde niet in het zelfmoordverhaal en ik moest van naaldje tot draadje uitleggen wat ik gezien had. Of hij het pistool nog had, hoe hij lag enzo... Ik heb het een beetje verbloemd, leek me onnodig om haar de lugubere details te vertellen.

Ze ging er trouwens van uit dat ik ook verdacht werd door de politie

Verder heeft ze me in detail zijn laatste dagen uit de doeken gedaan, zelfs de afscheidsbrief, de begrafenis en de kist heeft ze beschreven.
Ze wou heel graag eens met me uit eten om het allemaal nog eens te bespreken. Daar heb ik vriendelijk maar beslist voor bedankt. Dat ze haar verhaal graag wou doen, daar heb ik alle begrip voor, maar dat ging me toch wat te ver.

En dan vraagt ze jouw mee uit eten?

Nee ik zou ook niet op die uitnodiging ingaan.

Zelfmoord is iets heel naars.
Ik denk dat veel mensen weigeren om dat te geloven, omdat ze zichzelf dan denken te moeten verwijten dat ze het niet hebben zien aankomen of dat ze er op een andere manier "schuldig" aan zijn.
Dat is heel naar, maar daarvoor zijn professionele hulpverleners.
Neem jij dat maar niet op je bordje

Wat een vreselijke situatie zeg! Lief dat je die moeder te woord hebt gestaan, maar heel verstandig om het daar verder bij te laten. Sterkte met het een plaatsje geven aan deze narigheid.

miemot schreef:'t Is alweer even geleden, maar ik heb intussen telefoon gehad van Mevrouw de Moeder. Het was nogal vreemd eigenlijk.

Ze geloofde niet in het zelfmoordverhaal en ik moest van naaldje tot draadje uitleggen wat ik gezien had. Of hij het pistool nog had, hoe hij lag enzo... Ik heb het een beetje verbloemd, leek me onnodig om haar de lugubere details te vertellen.

Ze ging er trouwens van uit dat ik ook verdacht werd door de politie

Verder heeft ze me in detail zijn laatste dagen uit de doeken gedaan, zelfs de afscheidsbrief, de begrafenis en de kist heeft ze beschreven.
Ze wou heel graag eens met me uit eten om het allemaal nog eens te bespreken. Daar heb ik vriendelijk maar beslist voor bedankt. Dat ze haar verhaal graag wou doen, daar heb ik alle begrip voor, maar dat ging me toch wat te ver.

Nou, inderdaad :N:

Vreselijk!!!
Heel veel sterkte met het verwerken

miemot schreef:Gisteren was ik op wandel, met Guus, in het natuurreservaat De Kevie, hier in Tongeren. Zoals zo vaak, rustig, op het "stille vogelpad", heel mooi wandelpad.
Na een minuutje of twintig, kom ik aan een bankje. En daar lag iets.
Het duurde best even voor mijn brein kon verwerken wat daar nou juist lag.

Een dode man dus.

Ik was helemaal in paniek, bang, aan het trillen ook. Vlug teruggewandeld naar het minder rustige stuk van het bos, waarom weet ik niet, ik wou zo vlug mogelijk weg daar. Weer onder de mensen zijn.

Toen de politie gebeld, die zijn gekomen, verklaring moeten afleggen enzo. Voorlopig denken ze aan zelfmoord.

Pft, best wat om te verwerken, als je nog nooit een dode gezien hebt... Net nu vriendlief weer aan de andere kant van de wereld zit (vietnam).
Ik krijg dat beeld maar niet uit mijn hoofd.
Vanmiddag ben ik dan toch maar opnieuw daar gaan wandelen (niet alleen natuurlijk :N: ), had het gevoel dat ik dat moest doen. Met wat tegenzin, maar toch maar gegaan. En daar ben ik wel blij om, 't zou zo zonde zijn om die plek te moeten mijden, 't is erg mooi daar.

ik kan het me voorstellen...mijn moeder was een keer op een markt en toen vroeg een man of dat ze ff pols wilde voelen want hij voelde zich niet lekker...hij valt zo ineens dood neer in haar armen (bewijze van spreke)
en ik heb vaak het idee als ik naar school fiets van stel dat-stel dit... :N:
maarje ik fiets vaak alleen en als er dan ineens constant iemand bij je gaat fietsen jah...*rilling*

Ik begrijp de moeder wel, net zoals Twink zegt, jij hebt hem aangetroffen. Ze wil gewoon alles weten. Aan de andere kant ziet ze je als een soort van verdachte, ach weet zij veel. Vast geen goede info gekregen van de politie. Nee, ik geloof dat ik ook niet uit eten zou willen gaan met haar.

he jak,!! nee daar ging ik van zn langs zal ze leve niet mee uiteten :N: zeker niet als ze door laat schemeren dat ze verwacht dat de politie je als verdachte ziet, ik zou geen minuut rustig zitten dan, vind het een heel eng idee

Bedankt voor de steun allemaal

maar ik heb het hele gebeuren intussen wel verwerkt. Niks aan overgehouden ook

alhoewel ik mezelf er toch op betrap dat ik, met Guus, in het donker vaak wat nerveuzerig ben.

Sinds dat telefoontje heb ik niks meer van haar gehoord, hoewel ze toen vast van plan was om opnieuw contact op te nemen. En ik ben er wel blij mee zo. Case closed

miemot schreef:Bedankt voor de steun allemaal maar ik heb het hele gebeuren intussen wel verwerkt. Niks aan overgehouden ook alhoewel ik mezelf er toch op betrap dat ik, met Guus, in het donker vaak wat nerveuzerig ben.

Sinds dat telefoontje heb ik niks meer van haar gehoord, hoewel ze toen vast van plan was om opnieuw contact op te nemen. En ik ben er wel blij mee zo. Case closed

Laat de zaak maar gesloten blijven

Het HondenForum

wandeling met lugubere afloop

Re: wandeling met lugubere afloop