Testen met DNA

[under the red sky]

Aan de universiteit van Helsinki loopt ook een groot onderzoek naar erfelijke ziekten en de ontwikkeling van DNA-testen.

http://www.koirangeenit.fi/index.php?op ... &Itemid=86

Voor de toller is vooral hun onderzoek naar auto-immuunziekten van belang. Ze zijn nu zover dat ze kunnen testen of je hond een verhoogde kans op een auto-immuunziekte heeft. Van de onderzochte tollers bleek 34% een 5 tot 7 keer grotere kans op een auto-immuunziekte te hebben. Daar word je niet vrolijk van

De onderzoekers willen trouwens graag nog steeds bloedmonsters hebben van zieke honden of naaste verwanten.

[Marjoleine]

En toch...over die tanpoint die dus bruinsable is.....Je zegt dat als het tan was dat dan de tan duidelijker was....en ook kleiner. Maar als je nu bij beaucerons kijkt...heb je tanaftekeningen in pups is alle soorten en maten en vaak helemaal niet duidelijk. Veel zwart doorschoten, weinig tan, en geen duidelijke begrenzing.

wou ik ook al zeggen . ik durf nu echt een keer marjoleine tegen te spreken , ik heb genoeg tanpoint-pups bij de geboorte gezien om te weten dat ze in alle maten en vormen (qua kleur dan) komen, ook de scherpe begrenzing is als kleine pup vaak nog totaal niet aanwezig. en het tan kan van heel erg miniem tot heel erg uitgesproken zijn - maar ook dat verandert allemaal nog wanneer ze ouder worden.

Effe naar boven gevist

Bij tanpoint hondjes is de progressie in de aftekening anders dan in sable. De aftekeningen zijn natuurlijk nauw verwant, beide van A-locus, en ze beginnen vaak ongeveer hetzelfde, maar sables veranderen dus.

Als een aftekening in een tanpoint pup vager is, kan er ook nog iets anders meespelen, iets dat seal genoemd wordt. Seal is het effect dat je krijgt als er ergens een gen dwars zit waardoor een normale A-locus aftekening zich niet volledig kan uiten. Je ziet het bij tanpoint en bij sable.
Het is erg lastig te herkennen bij pups, dus ik zal zeker niet beweren dat ik het altijd maar zie, dat is niet zo. Vaak heb je een serie foto's nodig waardoor je het aan het verloop van de verkleuring herkent. Op volwassen leeftijd is het vaak wel duidelijk.

Bruinsable is heel verraderlijk: je denkt dat de pup at is, maar de aftekening is dan te geleidelijk.
Omdat het ook nog eens bruin is, is het echt heel lastig te zien, maar als zo'n hond volwassen is, zie je het echt overduidelijk als het at zou zijn. En de tollers waar het hier over ging waren absoluut geen at-honden, die zijn sable.
Ik wil best eens met iemand aan de toller-ring gaan zitten en dan aanwijzen waar je de verschillen kunt zien

[Marjoleine]

Bij de Cardigan was 47 % van de 95 onderzochte honden drager en nog een aantal hadden een risicofactor. Bij enkele andere rassen is het nog veel erger, hoewel bij veel rassen er te weinig honden onderzocht zijn om er over te oordelen. http://www.offa.org/dnateststats.html

Elly, kun je dit even uitleggen?
Hebben we het hier over een enkelvoudig recessief probleem?
Ik begrijp die risicofactor niet namelijk?

[Marjoleine]

ik bedoelde alleen dat je het bij pups nog niet allemaal met zekerheid kan zeggen .

Je wilde gewoon dwars liggen

Serieus: dat begrijp ik, maar de tollers waar het om ging, daarvan was een serie van de eerste 4 weken beschikbaar.
Als je het verloop ziet kun je het wel zien hoor.
Maar jij had die serie niet gezien denk ik

[Marjoleine]

Serieus: dat begrijp ik, maar de tollers waar het om ging, daarvan was een serie van de eerste 4 weken beschikbaar.
Als je het verloop ziet kun je het wel zien hoor.
Maar jij had die serie niet gezien denk ik

ha zo, jij speelt vals, je houdt informatie achter .

nee, ik had alleen dat ene fotootje hier gezien .

Ja, dat bedacht ik me later: ik had ze gezien maar ze hadden hier niet gestaan

Maar zo is het dus duidelijker: aan het verloop van hoe het patroon zich ontwikkeld in de eerste ca 6 weken kun je zien of het sable of tanpoint is.

[Marjoleine]

Bij de Cardigan was 47 % van de 95 onderzochte honden drager en nog een aantal hadden een risicofactor. Bij enkele andere rassen is het nog veel erger, hoewel bij veel rassen er te weinig honden onderzocht zijn om er over te oordelen. http://www.offa.org/dnateststats.html

Elly, kun je dit even uitleggen?
Hebben we het hier over een enkelvoudig recessief probleem?
Ik begrijp die risicofactor niet namelijk?

Hier staat meer uitleg:
http://www.caninegeneticdiseases.net/DM/mainDM.htm

Ik kom er toch niet helemaal uit.
Ik begrijp dat het enkelvoudig recessief is, hoe kun je dan toch risico-lijder zijn?
Is het zo dat een lijder niet per definitie klinisch lijder is/wordt?

[Elly*]

Marjolein, als ik de link van Mizzsylver goed begrijp, is jouw laatste concusie terecht. Een hond met het aangedane gen in tweevoud hoeft niet perse de ziekte te krijgen.
Bij corgi's komt het voor zover ik begrepen heb, ook wel pas op latere leeftijd voor. Misscien wel op een zodanig late leeftijd, dat een hond dat om andere redenen niet haalt.
Ik heb nog geen bericht van een lijder gezien (wel bij een Pem), maar we wachten af. Er zijn nu een aantal honden getest.

[Marjoleine]

ja inderdaad, waarschijnlijk omdat de ziekte zich pas laat openbaart is het niet per definitie zo dat een genetisch lijder ook klinisch lijder wordt.
Ze zijn nu aan het onderzoeken hoeveel en op welke leeftijd de genetische lijders klinische verschijnselen gaan tonen.

Ja, tot die conclusie kwam ik ook.
Bovendien schijnen er andere factoren te kunnen meespelen die soms de ziekte triggeren.
Of dat dan meteen is of indirect is niet duidelijk nog.
In elk geval is een DNA-test wel veelzeggend voor de fokkerij, maar hoeft het misschien niet altijd uitsluitend te zijn.

Interessant, ik ben benieuwd hoe het verder verloopt, dit onderzoek!