WHG Dierenartsen

[Pepie]

Zeker een leuk stukje Zo leer ik de hond beter kennen

[Kit]

mooi duidelijk stuk

[ranetje]

Mooi stuk Nanna
Die factor VII in de bloedstolling is dat de ziekte van Willebrandt zoals die o.a. bij de Drentse Patrijs voor komt, of weer iets heel anders?
En de gevoeligheid voor bepaalde narcosemiddelen is dat net zoiets als het MDR1 gen dat bij Collies en (Zwitserse) Witte Herders voorkomt?

[MoniqueDM]

Heeft het MDR1 gen niet meer te maken met de gevoeligheid voor ivermectine?

En nog wat andere middelen. Hieronder een uitleg en informatie over MDR1 gen:

Ernstige bijwerkingen van bepaalde geneesmiddelen bij Collies en Collie-achtigen

R.H. van der Vlugt-Meijer, DVM, MVSc ACE Veterinary Products BV, Postbus 1262, 3890 BB Zeewolde.

Inleiding

Het is bekend dat er bij Collies en Collie-achtigen een overgevoeligheid voor bepaalde geneesmiddelen, zoals Ivermectine en Loperamide, voorkomt. De dieren vertonen ernstige, soms fataal aflopende, reacties bij doseringen welke bij andere hondenrassen als normaal beschouwd kunnen worden. Hieronder wordt ingegaan op de etiologie en incidentie van deze geneesmiddelenovergevoeligheid bij Collies en Collie-achtigen.

Etiologie

Al sind de jaren 80 is het bekend dat bij veel Collies toxiciteitsverschijnselen zichtbaar waren na toediening van Ivermectine in duidelijk lagere doseringen dan bij andere hondenrassen (Hugnet et al, 1996; BBD 1998). Vervolgens bleek dat deze honden ook (over)gevoelig waren voor andere geneesmiddelen. In 2003 is ontdekt dat dit wordt veroorzaakt door een mutatie in het MDR-1 gen (Multi Drug Resistance gen) (Mealey et al, 2001, 2003). Dit gen codeert voor de productie van het P-Glycoproteïne, ook wel MDR-1 Transporter eiwit genoemd, dat onder andere in de bloed-hersenbarrière zorgt voor het buiten de hersenen houden van bepaalde geneesmiddelen en toxinen. Als dit eiwit ontbreekt kunnen stoffen uit het bloed, die normaliter niet in hersenweefsel penetreren, in de hersenen komen en ernstige neurologische verschijnselen veroorzaken; zelfs leidend tot de dood. Middelen waarvan dit bekend is of verwacht kan worden, staan in onderstaande tabel.

Tabel 1: (Dier)geneesmiddelen waarvan men verwachten kan dat deze bij honden met een MDR-1-gen-mutatie ernstige neurologische verschijnselen kunnen veroorzaken (aangepast van Geyer, 2004)

(dier)geneesmiddel Gebruik

Ivermectine Antiparasiticum
Loperamide Antidiarhoicum
Digoxine Hartglycocide
Vicristine, Vinblastine Cytostaticum
Ondansetron Antimeticum
Doxyrubicine Cytostaticum
Cyclosporine A Immunosuppresivum
Dexamethason Glucocorticoid


Loperamide

In Nederland daarentegen is sinds Januari 2004 Loperamide geregistreerd voor de behandeling van acute diarree bij honden (DIARACE). De geadviseerde dosering voor DIARACE is 0,2 mg. Loperamide/kg 2 tot 3 maals daags met een maximale dosering van 0,6 mg/kg per dag. In de andere landen in Europa is Loperamide niet veterinair geregistreerd en wordt het humaan geregistreerde Loperamide (o.a. Immodium) off-label voorgeschreven. Hugnet et al (1996) hebben 40 gevallen van intoxicatie met Loperamide in de hond beschreven. 13 van deze honden waren Collies. Deze honden vertoonden tussen 30 minuten tot 12 uur na de opname van normale tot verhoogde doseringen Loperamide de volgende symptomen:

- Neurologisch: Mydriasis, ataxie, bewusteloosheid, coma, excitatie

- Maagdarmklachten: braken en/of constipatie

- overige klachten: bradycardie, cyanose, overmatig speekselen, hypothermie

Bij sommige honden traden al neurologische symptomen op bij doseringen van minder dan 0,15 mg/kg. De symptomen traden gedurende 4 tot 24 uur op.

Incidentie

De MDR-1-gen-mutatie komt in Amerika, maar ook in Australië en Frankrijk in 75 % van de Collies voor. De incidentie in andere rassen lijkt veel lager te zijn. In Amerika is al langere tijd een onderzoek gaande naar de incidentie van de MDR-1-gen-mutatie en men is dan van mening dat er een vrij volledig beeld is van de incidentie. Rassen waarin een MDR-1-gen-mutatie of een geneesmiddelenovergevoeligheid is gerapporteerd zijn: Australische herders, Shetland Sheepdogs, Border Collies, Bearded Collies, Langharige Whippets, Zijden windhonden, McNAbs, Old-English Sheepdogs (Bobtails) en Witte Duitse herders.
Geyer vermeldt dat alleen dieren die homozygoot zijn voor de MDR-1-gen-mutatie problemen zullen krijgen (Geyer et al, 2004). Van de 58 onderzochte Collies was 43 % homozygoot voor de MDR-1-gen-mutatie terwijl 41 % drager was. Bij heterozygote dragers en bij kruisingen zouden dus geen problemen te verwachten zijn.

Behandeling van de intoxicaties

In de meeste gevallen van intoxicaties is alleen een symptomatische behandeling mogelijk. Bij orale toediening moeten ook maatregelen genomen worden om het nog-niet-geabsorbeerde deel van de medicatie uit het maag-darmkanaal te verwijderen (Koolstof en parrafine, Hugnet et al, 1996).
Bij intoxicatieverschijnselen na toediening van Loperamide kan een antidote, in de vorm van Naloxon, intraveneus worden toegediend. Omdat Naloxon echter een korte halfwaardetijd heeft dient het dier onder observatie te blijven waarna op effect herhalingsdoses gegeven dienen te worden. (BBD, 1998).

Preventie

De beste preventie is om Collies en Collie-achtigen niet met dergelijke (dier)geneesmiddelen in aanraking te brengen. In Amerika is het echter ook mogelijk om je dier te testen op het hebben van de mutatie. Dit is zeker een aanrader voor fokkers van vooral Collies omdat op deze manier gewerkt kan worden aan een gemuteerd MDR-1 gen arme populatie. Deze test is aan te vragen bij de universiteit van Giessen (Geyer, 2004)

Gevaarlijke geneesmiddelen voor Shelties en Collies

IVERMECTINE: tegen vlooien, wormen en huismijt. Shelties en Collies zijn hier vaak overgevoelig voor. Wordt ook gebruikt bij koeien, schapen, varkens en paarden (Ivomec). Daarom kan het eten van uitwerpselen van deze dieren gevaarlijk zijn.

MOXIDECTINE: tegen parasieten. Zit in een wormpasta voor paarden (Equest) en in Cydectin: een wormmiddel voor schapen en runderen.

LOPERAMIDE: Tegen diarrhee, zit in Diacure, een anti-diarheemiddel voor honden (voor mensen: Imodium en Diacure genaamd) Er staat in de bijsluiter dat het niet geschikt is voor Shelties en Collies.

DIGOXINE: Wordt veel gebruikt bij hartproblemen. Voorzichtig dosis aanpassen.

VINCRISTINE, VINBLASTINE, DOXYRUBICINE: zijn Cytostatica, vooral gebruikt bij specialisten.

CICLOSPORINE: voor allergieën, vooral in gebruik bij specialisten.

DEXAMETHASON: wordt veel gebruikt. Dosering vooral bij Collies verlagen.

VERMINTHEL: ontwormingsmiddel. Er zijn Shelties gestorven na gebruik van dit middel!!!

ACEPROMAZINE: verdovingsmiddel.

BUTORPHANOL: pijnstiller.



GENEESMIDDELEN DIE ER ERNSTIG VAN VERDACHT WORDEN DAT ZE PROBLEMEN ZOUDEN KUNNEN VEROORZAKEN BIJ SHELTIES EN COLLIES

DOMPERIDONE: tegen misselijkheid en maagklachten.

ETOPOSIDE, MITOXANTRONE en PACLITAXEL: zijn celgroeiremmers, ter bestrijding van tumoren.

MORPHINE: verdovingsmiddel, vooral pijnstiller.

ONDANSETRON: ter bestrijding van misselijkheid en braken.

QUINIDINE: tegen hartritmestoornissen.

AMITRAZ: tegen vlooien en teken.

METAFLUMIZONE: tegen vlooien en teken.

RIFAMPICINE: antibioticum.


(Bron: Nederlandse Sheltievereniging)

[ranetje]

Over het MDR1 gen kan ik na Monique niets meer toevoegen geloof ik

Bij de Drent is von Willebrandt vast te stellen d.m.v. bloedonderzoek.
Zou dat bij de Deerhound niet onderzocht kunnen worden zodat d.m.v. fokregels verdere verspreiding wordt tegen gegaan?

Is de Deerhound ooit onderzocht op dat MDR 1 gen?
Misschien komt daar iets uit en is ook dat mee te nemen in het fokprogramma?

(zomaar een gedachte )

[ranetje]

Over het MDR1 gen kan ik na Monique niets meer toevoegen geloof ik

Bij de Drent is von Willebrandt vast te stellen d.m.v. bloedonderzoek.
Zou dat bij de Deerhound niet onderzocht kunnen worden zodat d.m.v. fokregels verdere verspreiding wordt tegen gegaan?

Bij de Deerhound is het via onderzoek vast te stellen welke dragers en welke lijders en welke vrij zijn. De ziekte is nu dus prima onder contrôle te houden.

Is de Deerhound ooit onderzocht op dat MDR 1 gen?
Misschien komt daar iets uit en is ook dat mee te nemen in het fokprogramma?

Bij de deerhound is van dat MDR1 gen bij mijn weten nooit iets gebleken...

(zomaar een gedachte )

Misschien een idee om dat eens te testen bij een hond die bewezen heeft problemen te hebben?