Mijn vriend is echt totaal anders dan ik.
Hij valt eigenlijk nooit voor een hond op een foto.
Hij valt pas voor een hond die hij in levende lijve heeft gezien.
We waren vandaag even in het dierenasiel in Dordrecht, en er waren zo al een stuk of vijf honden die hij zo in huis zou nemen.
Gewoon omdat hij ze aaide, contact met ze maakte, en ze ontzettend lief waren.
Hieronder was een Spinone, Duitse Dog, kleine herderkruising (zwarte), kruising Labrador x Appenzeller sennen, en een lieve kruising onherleidbaar.
Een Spinone zou hij bijvoorbeeld nooit leuk gevonden hebben zonder met de hond in contact te zijn geweest.
En die kruisingen waarschijnlijk ook niet als hij puur op het uiterlijk af zou gaan.
Maar als hij dan in die oogjes kijkt, en die oogjes kijken terug, hij krijgt een poot of een lik, de hond vleit zich tegen zijn handen aan om heerlijk gekroeld te worden, dan is hij verkocht.
We zijn het er vanaf vandaag dus officieel over eens dat we gewoon naar het asiel gaan voor een volgende hond, en niet eens naar de leeftijd van de hond gaan kijken.
Als hij/zij lief is en bij ons past, dan gaan we ervoor en geven het beestje het beste plekje dat we kunnen bieden.
En als de hond toevallig samen met zijn/haar maatje daar zit, dan gaat het maatje ook mee.
Zo zagen we dus die Spinone, heel lief beest! En die zat samen met een Duitse Dog, ze waren al samen bij hun vorige eigenaar.
Mijn vriend zei toen meteen dat hij het zielig vindt dat de honden waarschijnlijk uit elkaar zullen worden gehaald, en dat je dan de andere er ook bij moet nemen als je de ene wilt.
Toch wel erg lief van hem dat hij zo met die honden meeleeft.
Op zulke momenten ben ik ontzettend blij dat hij mijn vriend is, echte liefde voor honden, en begrip voor hun situatie en graag willen dat de honden gelukkig zijn en blijven.