Hoe erg is het eigenlijk, vanuit de hond gezien?

[Tamara.]

Soms zit ik weleens op sites te kijken van (buitenlandse) asiels of ik lees iets over zwerfhonden en dan word ik best wel emotioneel als ik er over na ga denken. Ik vind al die honden zielig. Zielig omdat niet al die honden bij een liefdevol baasje op een lekker kleedje liggen en waar leuke dingen meegedaan wordt. Is dit een emotie die ik als mens er aanhang en is het vanuit de hond gezien lang niet zo erg? Als zwerfhonden in een roedeltje op straat leven en ze worden niet mishandelt en ze kunnen redelijk makkelijk hun kostje bij elkaar scharrelen hebben ze toch wel een redelijk hondwaardig bestaan?
Of in een asiel, waar ze in roedels samenleven met redelijk wat ruimte om hun heen om en waar ze te eten krijgen, hoe erg is dat vanuit de hond zelf gezien? Ik kan me wel voorstellen dat er teveel honden op elkaar zitten in een asiel waardoor er heel veel onrust is en dat het dan niet zo gezellig is

Hoe zit het vanuit de meeste honden gezien?

[laeken]

Dat is een lastige. Cleo is een hond-hond en die mist ons soms niet als wij weg gaan. Ze kijkt niet eens als ik de deur uit loop. Zij redt zich ook prima met honden en ligt graag buiten. Ik denk dat het in geval van Cleo niet zo heel erg was geweest als zij met een goed gevulde buik heerlijk in Spanje in de zon kon liggen aan de rand van een berg waar ze kon jagen met wat podenco's.

Helaas is de realiteit dan dat ze pups na pups na pups krijgt en onder de parasieten komt te zitten. Dat maakt het wilde leven zo'n hel. Geen dierenarts. Dus als een hond een infectie in zijn poot krijgt is het meteen een drama. Aangereden, gebroken poot, bijtwonden omdat er halfwilde honden van terreinen afglippen die de zwervers aanvallen. Dat zie je heel veel in dergelijke landen. Mensen kopen een rottweiler voor op hun terrein en die vecht de lokale zwervers naar de tering.

In de praktijk worden de echte zwervers 3-4 jaar oud en dan bezwijken ze al aan hun problemen. Bij een baas is de hond verzorgd en dus in de bloei van zijn leven op die leeftijd.

Een overvol asiel is hoe dan ook niks in mijn ogen. Teven op mekaar gepropt en geen toezicht. Als er dan een tevenoorlog uitbreekt vindt je meestal een dode hond. Honden voelen de spanningen onderling uitermate goed en lijden enorm als er een heftige alfateef de scepter zwaait met veel geweld. Dat is echt geen leven voor een hond in zo'n vol asiel in Spanje. Dan nog beter in tweetallen in kennels denk ik zelf.

[Caro.]

Ik denk ook niet dat het zo rooskleurig is, om met een volgevreten buik rustig uit te kunnen buiken.
De realiteit is veel harder, zoals Marc al beschrijft.

En een asiel is in het buitenland meestal niet veel meer dan een plek om alle honden bij elkaar te pleuren.
Moritz zat ik Griekenland met een hond of 50 in een soort van 'bunker'. Zelfs daar pleitte ze destijds voor sluiting van dit asiel.
Zijn 'vrije' leven op straat, betekende door de straten van Athene opgejaagd worden en niets van 'rustig uitbuiken in de schaduw van een boompje'.

Op zich denk ik dat de situatie die jij schetst: buiten wat rondzwerven, genoeg eten en verder alles vrede, een ideaal leven zou zijn voor heel veel honden. Alleen de realiteit is dus niet zo romantisch.

[Rami]

Ik denk niet dat je dat zo in zijn algemeenheid kunt stellen welke hond er wel of niet 'zielig' is. Het is - denk ik -voor elke hond anders. In Kimba heb ik honden gezien die heel veel speelden met elkaar, honden die zich - zo te zien - best wel een prima plekje hadden weten te veroveren in de grote groep honden. Maar ook honden die je al bij de poort staan op te wachten en op het terrein achter je aanlopen omdat ze dol zijn op aandacht van mensen. Andere honden komen hun kenneltje niet uit. Maar die delen ze bijvoorbeeld wel weer met een of twee hondenmaatjes. Ze zijn veilig, ze krijgen te eten.

Honden die een draai hebben gevonden in een asiel zijn minder 'zielig' dan honden die hun draai niet hebben gevonden. Die opgejaagd worden, de under-dog zijn. Ook oude en/of zieke honden zullen het zwaarder hebben in een asiel dan bij iemand in huis.

Silka komt uit het bosasiel in Istanbul en ze werd daar door de grote meute honden steeds naar de uiterste rand gejaagd. Ze is ook echt geen honden-hond. Ja, binnen de eigen roedel wel maar van de meeste vreemde honden moet ze niets hebben. Ik denk dat zij - tot ze op straat is gegooid, of weggelopen - een goed leven bij mensen thuis heeft gehad.

Het neuter-and-release programma rondom Istanbul is overigens gebaseerd op het idee dat 'straathonden' gewoon straathonden blijven, maar wel gecastreerd worden. Dat het er iig niet meer worden. Dat zijn honden die in of rond dorpen wonen, ze krijgen van de plaatselijk bevolking ook te eten, mogen best een dutje doen op het plein etc.. Vind ik zelf nog steeds een van de betere projecten.

En verder legt een hond legt zich natuurlijk ook gewoon neer bij de gegeven situatie. Dat is hond-eigen, denk ik.

[Frederiek]

Ik denk dat een straathond vaak wel een kloteleven heeft eigenlijk. Steeds opgejaagd worden, mensen die je schoppen, veel pups, geen medische zorg inderdaad, weinig eten vinden (ik heb tenminste geloof ik nog nooit een plaatje gezien van een écht goed doorvoede straathond), neuh dat lijkt me niet optimaal. Een asiel ook niet, want daar heb je niet de ruimte om lekker te lopen waar je zelf wil en de honden te ontwijken die je wil ontwijken, maar daar krijg je tenminste zorg en eten. Het leukste voor een hond lijkt me toch echt het kleedje bij de kachel, een kast vol speeltjes en een actieve baas met eventueel nog een hond of wat.

Lijkt me ook de reden voor veel mensen om een asiel/straathond te adopteren? Het dankbare aspect, dat ze nu éindelijk gaan krijgen wat 'het beste' voor ze is?

Moet het wel een goed huis zijn natuurlijk, niet dat Fikkie zonder enig contact lekker in de bench of schuur wordt opgesloten ofzo, dan lijkt een asiel me nog beter.

[Frederiek]

Als ik hond zou moeten worden was ik er liever zo eentje dan onderstaand onbegrepen stakkerdje, al had ik 100x Gucci aan .

:N: Geen twijfel over mogelijk ja. Maar dat is natuurlijk geen hond, maar een accessoiiiiiire .

[tekkel]

Volgens mij kent het hond het concept 'gelukkig' niet. Hij heeft pijn, of niet. Hij heeft honger, of niet. Hij is bang, of niet.
Hij kan ook niet vergelijken. Zelfs als hij na een hondenleven bij een baasje wordt gedumpt op straat zal hij niet gaan vergelijken ('vroeger lag ik rond deze tijd voor de haard met een gevulde kong').
Honden nemen het leven zoals het is, accepteren pijn, honger en ongemak.
Het is dat wíj er niet tegen kunnen

[Maeve]

Ik heb vaak wel medelijden met asielhonden maar dat is omdat ík weet dat ze een beter leven kunnen hebben. Die honden hebben meestal geen idee, vooral die in Spanje die op straat geboren zijn. Die weet niet beter dus waarom zou die ongelukkig zijn? Ik weet ook niet of zo'n hond zich daar mee bezig houd. Die moet overleven en gaat zichzelf heus niet zielig vinden, dat doen wij omdat wij weten dat andere honden het beter hebben.

[Tamara.]

je moet overigens echt niet hard zoeken naar plaatjes van weldoorvoede, niet-schurftige, niet angstige zwervers hoor :

Hé, daar ligt Dropje

Mager, onder de parasieten, allerlei ziektes, en dan ook nog eens het lulletje van de klas te zijn, die heb je er ook tussen zitten, ja

Niet alle honden hebben het slecht of zijn zielig maar sommige dus zeker wel...

[Rami]

Ik heb vaak wel medelijden met asielhonden maar dat is omdat ík weet dat ze een beter leven kunnen hebben. Die honden hebben meestal geen idee, vooral die in Spanje die op straat geboren zijn. Die weet niet beter dus waarom zou die ongelukkig zijn? Ik weet ook niet of zo'n hond zich daar mee bezig houd. Die moet overleven en gaat zichzelf heus niet zielig vinden, dat doen wij omdat wij weten dat andere honden het beter hebben.

Toch ligt dat ook aan het asiel. Er zijn asiels waar honden het - denk ik - beter hebben dan op straat. Ze krijgen medische verzorging, zijn veilig (worden niet doodgeschoten, bekogeld, geschopt, in de fik gestoken...), krijgen voedsel én zien ook nog eens aardige mensen (de Spaanse vrijwilligers die ik in Kimba zag waren echt gek met de honden). En kunnen - zeker als er wat meer ruimte is zoals bijv. Kimba - een aantal uur per dag op het terrein poten strekken, spelen, luieren, etc..

En natuurlijk zijn 'wij' (de mensch ) het die het allemaal zielig vinden, of iig weten dat het anders, leuker, fijner voor honden kan zijn. Maar dat neemt voor mij niet weg dat je je wel kunt inzetten om te zorgen dat honden het anders, leuker en fijner zullen krijgen. Want al heeft een hond geen besef dat het 'beter kan', ze waarderen natuurlijk wel de basisvoorwaarden als voedsel, medische zorg en veiligheid.

[gyanty]

En er is zelfs een keerzijde. Er zijn namelijk ook honden die zich niet in een huiselijk situatie kunnen handhaven.... En dan vind ik het weer zielig dat het koste wat het kost zo'n hond van de straat gehaald is. Naar gelang de situatie moet het dus bekeken worden. Sommige honden moeten gewoon, hetzij met enige bescherming/helpende hand, gewoon lekker hun eigen ding blijven doen en niet in huis/bij een baajse geplaatst worden.

[laeken]

Ik denk Inge dat die foto van jou een groep is die zich kan handhaven door de grootte van de honden en het aantal. Zo'n groep wordt niet gepest door kinderen want die kijken wel 3 keer uit. Niemand trapt een van die honden met risico dat de rest reageert op gegil. Kijk ook waar ze liggen. Schijnbaar neemt niemand meer de roltrap en ik zou daar ook 3 keer over nadenken. Deze honden lopen weer een heel ander risico. Nl geruimd worden omdat ze angst in boezemen. Vaak niet geheel onterecht. Mijn zusje vertelde over een roedel wilde honden aangevoerd door een rottweiler op St Maarten. Dat roedel zag er goed uit want niemand deed ze wat. Dat itt de hondenpaartjes op het strand die dus constant moesten vechten met andere honden om hun plaats. Ook om eten. De ene groep woont prima en vindt elke avond een grote teil eten achter een restaurant. Maar als een groepje honden van toeristen leefden en daardoor 8 pups konden grootbrengen is de ellende vanaf september niet te overzien. Ineens zijn ze zonder eten en met een veel te grote groep.

Op de Dominicaanse republiek zag je dat elke pup werd opgepakt en geknuffeld, meegenomen en gevoerd. Daar stond tegenover dat er tientallen puberhonden liepen met halsband die weer gedumpt waren. Dat is pas triest. Pups verzorgen en liefkozen en dan na een paar maanden op straat zetten. De oudere honden zaten werkelijk onder de parasieten terwijl hun pups rondgezeuld werden met halsbandjes om en riempjes aan. Die waren leuk, na 4 maanden was het tijd voor een nieuwe.

[estelle]

Om eerlijk te zijn zeg ik weleens dat Woopy beter af was geweest als hij gewoon in Roemenie had mogen blijven.
Ik denk dat hij in dat leventje gelukkiger zou zijn geweest dan hier op de bank.
Woopy heeft niks met mensen. In ons vorige huis met 1,6 hectare grond lag hij het liefst buiten op het weiland, weer of geen weer. Hij zocht wel een schuilplaatsje ergens. Dan moest je hem soms echt naar binnen lokken. Woopy kan ook prima voor zijn eigne eten zorgen.
Bij ons vorige huis is hij een aantal keren ontsnapt, zocht gewoon de omheining (die overwoekerd was met bosjes/planten) af naar miniscule gaten om er vandoor te gaan. Gewoon wat ik zei; de hort op.
Ik heb zat honden weg zien lopen maar zoals Woopy wegloopt, de manier waarop dat heb ik nog geen hond zien zo zien doen.

Aan de andere kant, in Roemenie zijn ze nou niet bepaald vriendelijk tegen zwervertjes. Dus tsja.

[laeken]

Aan de andere kant, in Roemenie zijn ze nou niet bepaald vriendelijk tegen zwervertjes. Dus tsja.

Ik denk zelf dat daarom veel honden uit Roemenie geen lieverds zijn. Ik heb best vaak gehoord dat die bijten. Logisch ook want ze zijn geselecteerd op een zeer hard ruw leven. In de tweede of 3e generatie leven alleen de honden nog die zeer goed voor zichzelf konden opkomen en echt mensen aanvielen die ze wilde slaan of schoppen. Ook voor hun eten moeten ze echt hard kunnen vechten. Zover ik begrijp zijn de roedels straathonden in Roemenie itt bv Spanje regelmatig in het nieuws omdat ze mensen en kinderen zwaar toetakelen. Ik zou zelf niet snel een echte Roemeen nemen om die reden. Die honden zijn mij te puur en te hard geworden. Whoopy ziet er ook uit als een echte Roemeen. Al die honden daar zien er ongeveer zo uit. Een beetje een spits kopje en een stevige vacht en middel tot groot formaat. Soms wit en veel wolfsgrauw en bruin.

[flatcoat]

Volgens mij kent het hond het concept 'gelukkig' niet. Hij heeft pijn, of niet. Hij heeft honger, of niet. Hij is bang, of niet.
Hij kan ook niet vergelijken. Zelfs als hij na een hondenleven bij een baasje wordt gedumpt op straat zal hij niet gaan vergelijken ('vroeger lag ik rond deze tijd voor de haard met een gevulde kong').
Honden nemen het leven zoals het is, accepteren pijn, honger en ongemak.
Het is dat wíj er niet tegen kunnen

Mee eens!! En vooral dat laatste ..... wij kunnen er niet tegen, dat zie je trouwens ook nu bij alle reacties (begrijpelijk, hoor).

[flatcoat]

Volgens mij kent het hond het concept 'gelukkig' niet. Hij heeft pijn, of niet. Hij heeft honger, of niet. Hij is bang, of niet.
Hij kan ook niet vergelijken. Zelfs als hij na een hondenleven bij een baasje wordt gedumpt op straat zal hij niet gaan vergelijken ('vroeger lag ik rond deze tijd voor de haard met een gevulde kong').
Honden nemen het leven zoals het is, accepteren pijn, honger en ongemak.
Het is dat wíj er niet tegen kunnen

Mee eens!! En vooral dat laatste ..... wij kunnen er niet tegen, dat zie je trouwens ook nu bij alle reacties (begrijpelijk, hoor).

Niet mee eens. Dus. Niet dat ik denk dat een hond gaat vergelijken. Maar dat een hond sowieso het leven maar neemt zoals het is in al zijn ongemak, nee, dat is niet zo. Sommige honden verpieteren en gaan echt kapot van ellende en als je dat niet kunt zien dan mis je wat.

De vraag was hoe het was vanuit de hond gezien ..... natuurlijk zien wij mensen wel degelijk dat honden kapot gaan aan het zwerversbestaan wat ze leiden maar de hond zelf zal dat zo (waarschijnlijk) niet ervaren.

[Rami]

De vraag was hoe het was vanuit de hond gezien ..... natuurlijk zien wij mensen wel degelijk dat honden kapot gaan aan het zwerversbestaan wat ze leiden maar de hond zelf zal dat zo (waarschijnlijk) niet ervaren.

Nou ja, een hond ervaart natuurlijk wel degelijk pijn en honger en ongemakken, onveiligheid, angst. Dat hij daarmee leeft oké, en dat 'ie niet kan denken: ach, woonde ik maar in een huis met een mandje en lekkere bak pens, ook oké. Maar niet zeggen dat een hond geen ellende kan ervaren want dat is natuurlijk wel zo.

[flatcoat]

De vraag was hoe het was vanuit de hond gezien ..... natuurlijk zien wij mensen wel degelijk dat honden kapot gaan aan het zwerversbestaan wat ze leiden maar de hond zelf zal dat zo (waarschijnlijk) niet ervaren.

Nou ja, een hond ervaart natuurlijk wel degelijk pijn en honger en ongemakken, onveiligheid, angst. Dat hij daarmee leeft oké, en dat 'ie niet kan denken: ach, woonde ik maar in een huis met een mandje en lekkere bak pens, ook oké. Maar niet zeggen dat een hond geen ellende kan ervaren want dat is natuurlijk wel zo.

Het woord "ervaren" is eigenlijk een verkeerde woordkeuze ..... natuurlijk ervaart de hond pijn en ongemak. Het zijn immers levende wezens!!
Maar ik denk wel dat de hond het neemt zoals het is, er is immers geen keuze voor de hond? Dat is meer wat ik (ook hierboven) bedoel.

[Emma]

De vraag was hoe het was vanuit de hond gezien ..... natuurlijk zien wij mensen wel degelijk dat honden kapot gaan aan het zwerversbestaan wat ze leiden maar de hond zelf zal dat zo (waarschijnlijk) niet ervaren.

Nou ja, een hond ervaart natuurlijk wel degelijk pijn en honger en ongemakken, onveiligheid, angst. Dat hij daarmee leeft oké, en dat 'ie niet kan denken: ach, woonde ik maar in een huis met een mandje en lekkere bak pens, ook oké. Maar niet zeggen dat een hond geen ellende kan ervaren want dat is natuurlijk wel zo.

Het woord "ervaren" is eigenlijk een verkeerde woordkeuze ..... natuurlijk ervaart de hond pijn en ongemak. Het zijn immers levende wezens!!
Maar ik denk wel dat de hond het neemt zoals het is, er is immers geen keuze voor de hond? Dat is meer wat ik (ook hierboven) bedoel.

maar dat geld toch ook voor de mens. de mens heeft het op deze aardbol ook goed en slecht. mensen in sloppenwijken nemen het toch doorgaans ook zoals het is. die denken ook niet :leefde ik maar in een fila met veel geld. dat kunnen ze wel denken, maar daar wordt het niet beter van.

[Rami]

maar dat geld toch ook voor de mens. de mens heeft het op deze aardbol ook goed en slecht. mensen in sloppenwijken nemen het toch doorgaans ook zoals het is. die denken ook niet :leefde ik maar in een fila met veel geld. dat kunnen ze wel denken, maar daar wordt het niet beter van.

Nee, dat is anders voor de mens. Een mens iswel in staat om te denken, te dromen, plannen te maken, te wensen, zich dingen af te vragen, etc.. Dieren kunnen dat domweg niet.

[_Leonie]

Nee, dat is anders voor de mens. Een mens iswel in staat om te denken, te dromen, plannen te maken, te wensen, zich dingen af te vragen, etc.. Dieren kunnen dat domweg niet.

Daarom denk ik wel dat een hond toch meer van moment op moment denkt. Niet van; oh ik hoop dat ik morgen wel meer eten vind enzo. Die gaat gewoon en ziet het wel.. En dat ze dan hongerig zijn is op dát moment vervelend en zullen ze ongetwijfeld naar vinden, net zoals ze het fijn zullen vinden een gevulde maag te hebben. Maar of ze dan ook echt ongelukkig zijn, denk meer dat een aaneenschakeling van momenten zijn die een hond beleefd. En dat ze onthouden dat uin bepaalde situaties het vervelend was.

[Rami]

Nee, dat is anders voor de mens. Een mens iswel in staat om te denken, te dromen, plannen te maken, te wensen, zich dingen af te vragen, etc.. Dieren kunnen dat domweg niet.

Daarom denk ik wel dat een hond toch meer van moment op moment denkt. Niet van; oh ik hoop dat ik morgen wel meer eten vind enzo. Die gaat gewoon en ziet het wel.. En dat ze dan hongerig zijn is op dát moment vervelend en zullen ze ongetwijfeld naar vinden, net zoals ze het fijn zullen vinden een gevulde maag te hebben. Maar of ze dan ook echt ongelukkig zijn, denk meer dat een aaneenschakeling van momenten zijn die een hond beleefd. En dat ze onthouden dat uin bepaalde situaties het vervelend was.

Gelukkig en ongelukkig zijn dan ook echt 'mensen-termen'. Maar als je een hond schopt dan heeft 'ie pijn, als je 'm niet te vreten geeft heeft 'ie honger en als je 'm verjaagd heeft 'ie angst. Dieren ervaren wel pijn en ongemakken en zullen - als ze daar toe in staat zijn - ook proberen om onder die pijn en ongemakken uit te komen. Door te vluchten of door de aanval in te zetten, door op zoek te gaan naar voedsel, een veilige plek, etc..

[_Leonie]

Nee, dat is anders voor de mens. Een mens iswel in staat om te denken, te dromen, plannen te maken, te wensen, zich dingen af te vragen, etc.. Dieren kunnen dat domweg niet.

Daarom denk ik wel dat een hond toch meer van moment op moment denkt. Niet van; oh ik hoop dat ik morgen wel meer eten vind enzo. Die gaat gewoon en ziet het wel.. En dat ze dan hongerig zijn is op dát moment vervelend en zullen ze ongetwijfeld naar vinden, net zoals ze het fijn zullen vinden een gevulde maag te hebben. Maar of ze dan ook echt ongelukkig zijn, denk meer dat een aaneenschakeling van momenten zijn die een hond beleefd. En dat ze onthouden dat uin bepaalde situaties het vervelend was.

Gelukkig en ongelukkig zijn dan ook echt 'mensen-termen'. Maar als je een hond schopt dan heeft 'ie pijn, als je 'm niet te vreten geeft heeft 'ie honger en als je 'm verjaagd heeft 'ie angst. Dieren ervaren wel pijn en ongemakken en zullen - als ze daar toe in staat zijn - ook proberen om onder die pijn en ongemakken uit te komen. Door te vluchten of door de aanval in te zetten, door op zoek te gaan naar voedsel, een veilige plek, etc..

Ja dat bedoelde ik ook zo ongeveer.

[Caro.]

Nee, dat is anders voor de mens. Een mens iswel in staat om te denken, te dromen, plannen te maken, te wensen, zich dingen af te vragen, etc.. Dieren kunnen dat domweg niet.

Daarom denk ik wel dat een hond toch meer van moment op moment denkt. Niet van; oh ik hoop dat ik morgen wel meer eten vind enzo. Die gaat gewoon en ziet het wel.. En dat ze dan hongerig zijn is op dát moment vervelend en zullen ze ongetwijfeld naar vinden, net zoals ze het fijn zullen vinden een gevulde maag te hebben. Maar of ze dan ook echt ongelukkig zijn, denk meer dat een aaneenschakeling van momenten zijn die een hond beleefd. En dat ze onthouden dat uin bepaalde situaties het vervelend was.

Gelukkig en ongelukkig zijn dan ook echt 'mensen-termen'. Maar als je een hond schopt dan heeft 'ie pijn, als je 'm niet te vreten geeft heeft 'ie honger en als je 'm verjaagd heeft 'ie angst. Dieren ervaren wel pijn en ongemakken en zullen - als ze daar toe in staat zijn - ook proberen om onder die pijn en ongemakken uit te komen. Door te vluchten of door de aanval in te zetten, door op zoek te gaan naar voedsel, een veilige plek, etc..

Gelukkig en ongelukkig, zijn weliswaar mensen-termen (zoals eigenlijk alles), maar ik geloof wel degelijk dat een hond gelukkig of ongelukkig kan zijn.
Je hoeft alleen maar naar een aantal hondensmoeltjes te kijken en je ziet het zo.

Daarnaast is ook bekend dat honden een depressie kunnen hebben en anti-depressiva aanslaan bij honden. Honden kunnen bv wegkwijnen als hun hondenmaatje is overleden of in andere situaties.

Ik geloof dus wel degelijk dat honden een gevoel van geluk of ongeluk kunnen ervaren.
Ik denk alleen niet dat ze het kunnen beredeneren in de vorm van 'o had ik maar een lief baasjes' of iets dergelijks.

[Rami]

Gelukkig en ongelukkig zijn dan ook echt 'mensen-termen'. Maar als je een hond schopt dan heeft 'ie pijn, als je 'm niet te vreten geeft heeft 'ie honger en als je 'm verjaagd heeft 'ie angst. Dieren ervaren wel pijn en ongemakken en zullen - als ze daar toe in staat zijn - ook proberen om onder die pijn en ongemakken uit te komen. Door te vluchten of door de aanval in te zetten, door op zoek te gaan naar voedsel, een veilige plek, etc..

Gelukkig en ongelukkig, zijn weliswaar mensen-termen (zoals eigenlijk alles), maar ik geloof wel degelijk dat een hond gelukkig of ongelukkig kan zijn.
Je hoeft alleen maar naar een aantal hondensmoeltjes te kijken en je ziet het zo.

Daarnaast is ook bekend dat honden een depressie kunnen hebben en anti-depressiva aanslaan bij honden. Honden kunnen bv wegkwijnen als hun hondenmaatje is overleden of in andere situaties.

Ik geloof dus wel degelijk dat honden een gevoel van geluk of ongeluk kunnen ervaren.
Ik denk alleen niet dat ze het kunnen beredeneren in de vorm van 'o had ik maar een lief baasjes' of iets dergelijks.

Oh maar ik ben het er absoluut mee eens dat honden zich op zich wel 'prettig' kunnen voelen. (Ze kunnen zich immers ook onprettig voelen).
Een hond die met een volle buik, op een veilig, droog plekje ligt te luieren en verder geen stress, pijn of ongemak heeft zal zich prettiger voelen dan een hond die honger heeft, geen schuilplek heeft en een met slecht geheelde breuk (want ooit geschopt) rondloopt.
Maar of een hond echt 'gelukkig' kan zijn? Op een of ander manier lijkt geluk en ongeluk zo te horen bij menselijke maat. Maar goed, dat ligt vast aan mij. Ik vind het altijd moeilijk om dierengedrag probeert te vangen in de juiste woorden. Woorden/taal hoort zo bij mensen.

[iones]

Ik denk dat zwerfhonden altijd onder dreiging leven. Dreiging van vijandigheid van mensen die ze aanrijden, willen vergiftigen, ze als ongewenst beschouwen en er met stenen naar gooien etc.
En dreiging van honger, dreiging van ziektes overgebracht door parasieten en geen medische hulp indien nodig. Met het gevolg dat ze sterven, met lange lijdensweg daaraan voorafgaand. Deze honden kennen ook geen gevoel van veiligheid. En dat vind ik erg. DAt is wat mij pijn doet als ik denk aan het bestaan van zwerfhonden.

Zwerfhonden kunnen zich ongebreideld voortplanten, en hoe meer er komen, hoe meer lijden er onstaat. Want hoe meer mensen zich vijandig gaan gedragen t.o.v. van ze.

Ik denk dat een hond zich net als mensen gelukkig of ongelukkig kunnen voelen. Alleen beseffen we niet altijd dat we gelukkig zijn, meestal ligt dat in ons onderbewust zijn. MEestal herinneren we ons achteraf dat we gelukkig waren. Ik weet niet of dat laatste ook bij honden zo is, maar er zijn wel signalen die daarop wijzen, zoals associaties die honden kunnen leggen met plaatsen of mensen waar ze zich ooit goed bij voelden.
Mensen kunnen zich wel eens bewust heel gelukkig voelen, maar vaak zijn deze momenten echt schaars. De meesten moeten het doen met tevredenheid.

Het gevoel van ongelukkig zijn mensen zich in ieder geval weer wel heel bewust. Of honden dat óók zijn weet ik niet, maar er zijn inderdaad wel signalen die duiden op depressie bij honden. Ik sluit niets uit, geloof eerder dat ze het wél kunnen voelen dan niet.

[Anne&Taar]

Ik denk alleen dat een hond niet doorheeft dat er, zodra t een huishond is, ineens geen dreiging meer is. De hond weet niet dat ie beschermt leeft; ik denk dat een hond zich zoiets niet realiseerd.
De zwerfhonden in Turkije vorig jaar zagen er voor t grootste deel prima uit. De door ons meegebrachte broodjes blieften ze niet. Het werd na een paar minuten wel duidelijk, toen er een ander stel mensen met een stuk vlees voor de hondjes aankwam. 'Brood. Wij kunnen wel wat beters krijgen'.

[Rami]

Ik denk alleen dat een hond niet doorheeft dat er, zodra t een huishond is, ineens geen dreiging meer is. De hond weet niet dat ie beschermt leeft; ik denk dat een hond zich zoiets niet realiseerd.
De zwerfhonden in Turkije vorig jaar zagen er voor t grootste deel prima uit. De door ons meegebrachte broodjes blieften ze niet. Het werd na een paar minuten wel duidelijk, toen er een ander stel mensen met een stuk vlees voor de hondjes aankwam. 'Brood. Wij kunnen wel wat beters krijgen'.

En waar was dat? Turkije is een groot land.
In het binnenland hebben zwerfhonden het zwaarder dan in de toeristische gebieden. En dat geldt ook voor Spanje, Griekenland en andere landen met zwerfdieren. Honden/katten die rond hotels, appartemenen-tcomplexen, restaurant, strand etc.. rondzwerven worden in de regel goed 'verzorgd' door toeristen (in het seizoen).

[iones]

Ik denk alleen dat een hond niet doorheeft dat er, zodra t een huishond is, ineens geen dreiging meer is. De hond weet niet dat ie beschermt leeft; ik denk dat een hond zich zoiets niet realiseerd.
De zwerfhonden in Turkije vorig jaar zagen er voor t grootste deel prima uit. De door ons meegebrachte broodjes blieften ze niet. Het werd na een paar minuten wel duidelijk, toen er een ander stel mensen met een stuk vlees voor de hondjes aankwam. 'Brood. Wij kunnen wel wat beters krijgen'.

En ik denk dus van wel! Want ik zie verschil. Ik heb namelijk een hond uit Spanje. En die merkte de verschillen in haar vroegere leven en het nu waar ze in terecht gekomen was. Ik kon het aan haar zien. Ik zie de verschillen tussen haar en de honden die hier in nederland geboren zijn.
En dat staat los van het feit dat zwerfhonden mensen zo zwaar wantrouwen dat ze geen voedsel van ze aannemen.

[Hanneke2]

Gelukkig en ongelukkig zijn dan ook echt 'mensen-termen'. Maar als je een hond schopt dan heeft 'ie pijn, als je 'm niet te vreten geeft heeft 'ie honger en als je 'm verjaagd heeft 'ie angst. Dieren ervaren wel pijn en ongemakken en zullen - als ze daar toe in staat zijn - ook proberen om onder die pijn en ongemakken uit te komen. Door te vluchten of door de aanval in te zetten, door op zoek te gaan naar voedsel, een veilige plek, etc..

Gelukkig en ongelukkig, zijn weliswaar mensen-termen (zoals eigenlijk alles), maar ik geloof wel degelijk dat een hond gelukkig of ongelukkig kan zijn.
Je hoeft alleen maar naar een aantal hondensmoeltjes te kijken en je ziet het zo.

Daarnaast is ook bekend dat honden een depressie kunnen hebben en anti-depressiva aanslaan bij honden. Honden kunnen bv wegkwijnen als hun hondenmaatje is overleden of in andere situaties.

Ik geloof dus wel degelijk dat honden een gevoel van geluk of ongeluk kunnen ervaren.
Ik denk alleen niet dat ze het kunnen beredeneren in de vorm van 'o had ik maar een lief baasjes' of iets dergelijks.

Oh maar ik ben het er absoluut mee eens dat honden zich op zich wel 'prettig' kunnen voelen. (Ze kunnen zich immers ook onprettig voelen).
Een hond die met een volle buik, op een veilig, droog plekje ligt te luieren en verder geen stress, pijn of ongemak heeft zal zich prettiger voelen dan een hond die honger heeft, geen schuilplek heeft en een met slecht geheelde breuk (want ooit geschopt) rondloopt.
Maar of een hond echt 'gelukkig' kan zijn? Op een of ander manier lijkt geluk en ongeluk zo te horen bij menselijke maat. Maar goed, dat ligt vast aan mij. Ik vind het altijd moeilijk om dierengedrag probeert te vangen in de juiste woorden. Woorden/taal hoort zo bij mensen.

Het zal heel erg af hangen van de hond en diens achtergrond, en ik vind het weer wat overdreven om te zeggen dat buitenlandse herplaatser zo 'dankbaar' zijn, maar als ik naar Lilo kijk zie ik echt een hond die heel tevreden/gelukkig is met haar huidige leven. Ze was helemaal niks gewend, maar ze heeft alle 'leuke' nieuwe dingen echt met twee pootjes vastgegrepen.

Jack is een heel ander soort hond en veel opportunistischer, maar toen hij lang geleden in zijn eerste (opvang)gezin zat en een dagje mee moest voor een tv-reportage in het asiel in Duitsland waar hij als tussenstation even had gezeten, reageerde hij met lichte paniek. Dat asiel was helemaal niet slecht, maar het opvanggezin was beter, die vergelijking kon hij blijkbaar prima maken.