Het viel me de laatste paar dagen op dat Dexter zich soms ineens uitschudde, alsof hij nat was. Alleen regende het helemaal niet, en hij was ook niet door een plasje water of natte struikjes gelopen. Ik kon het steeds niet plaatsen. Maar net viel het kwartje. Dexter valt uit naar bepaalde hondentypes, met name grote 'vecht'honden (pitbulls, rottweilers, hondagressieve herders), maar ook naar alle Bulldogs, groot en klein. Niet uit agressie trouwens, hij valt nooit aan, maar ik vermoed dat het óf beschermingsdrang is óf frustratie dat hij niet naar die hond kan. Ik ben hard aan het werk met dat gedrag en de laatste tijd lijkt er eindelijk verbetering in te komen. Net liep ik buiten met hem en komt er een Franse Bulldog aan. Dexter kijkt, maakt zich groter, loopt naar de rand van de stoep, begint te hijgen. Ik ontspan bewust, zeg duidelijk 'nee, niet doen,' en, hoera hoera, Dexter loopt weer door. Om zich drie stappen verder ineens uit te schudden.
Ik denk dat hij letterlijk de opgebouwde spanning van zich af schudde - klinkt dat logisch?
En hoe zit het dan - heeft hij ontdekt dat hij op deze manier de spanning af kan laten vloeien waardoor zijn uitvalsgedrag minder wordt, of heb ik nu eindelijk de juiste aanpak gevonden waardoor hij gedwongen werd een alternatief te vinden om die spanning kwijt te kunnen?
Wel grappig dan dat Dexter dat nu pas doet, hiervoor heb ik hem dat nooit zien doen.