Het HondenForum

.. dat deed ik wel, maar het begint er toch echt op te lijken dat ik mijn woorden terug moet nemen.

Mede dankzij alle meedenkers op het forum en alle bruikbare tips.

Manu loopt los
Sommigen zullen me heus voor gek verklaren, maar wie niet waagt wie niet wint toch?

We begonnen op het omheinde losloopveld. Ik ging er alleen heen met bekende honden en dan nog was ik zenuwachtig en bang. Wie weet springt hij wel over het hek heen, rent hij kleine honden omver, ziet hij vogels weg vliegen, springt en rent zo de weg op Gelukkig ging alles alle keren goed en zag ik hem op een heel andere manier.
De interactie met andere honden bekijken, zo leuk, hij wordt volwassen en je ziet hoe hij anders is met reuen dan met teven. Nog steeds vriendelijk maar duidelijk. Patsen duldt hij niet. Drukke pups krijgen een vriendelijke correctie en knuffelt met de teven.

Door het losloopveld kreeg ik wat meer vertrouwen en liet hem tijdens onze ochtendronde op het overzichtelijke grasveld los. Soms 50 meter, soms constant. Ik kon hem steeds beter terug roepen, ook bij naderende honden of mensen. Wat ik echt nooit verwacht had.

Nu heb ik wat meer ademruimte. Ik laat hem soms wel 20 meter vooruit rennen en soms zie ik hem zelfs niet meer in het hoge gras maar als ik hem roep komt hij na nog wat snuffelen weer terug. Hij is niet binnen een seconde bij me en hij komt niet naast me zitten, maar hij komt
Vanochtend op een groot weiland met hoog gras gelopen, los, in de sloot, naar het hek van de koeien, ik riep en hij komt. Dat is al heel wat.
Ik ben bij de uitgang stil gaan staan, "ga je mee?" en hij komt naar me toe gehobbeld en gaat braaf naast me zitten zodat ik hem aan kan lijnen.
Een vrouw die ik tegen was gekomen en meegelopen was zei: "Nou, wat zeur je nou? Ik zie gewoon een jonge hond hoor, gaat toch super!" En ze gaf me een schouderklopje.

Ik ben zo trots, ik straal al de hele dag.
Mijn hond kan los Niet altijd, niet overal, maar het zit er dus uberhaupt in!
Ons harde werk loont!
En nee, geen koekjes, geen clicker, geen fluitje, geen dummy. Gewoon een hele blije baas als hij komt en geen kortademigheid en hartkloppingen meer als hij verder dan 10m van mij vandaan is. Gewoon onze eigen manier die we hebben gevonden dankzij allerlei tips en informatie

Liefs van een heel trotse puberhondenbaas

Wat heerlijk dat jullie je eigen manier hebben gevonden en dat je hem zo vaak goed terug kunt roepen! Goed gedaan!

Ik moest het even delen
Wie weet wat we volgend jaar kunnen.

Manu schreef:Ik moest het even delen
Wie weet wat we volgend jaar kunnen.

Meer dan dat je nu denkt, dat durf ik zelfs te beloven.

Oh heerlijk! Je mag hartstikke trots zijn! En stiekem ben ik ook jaloers, dat hoge gras is bij ons bijvoorbeeld nog steeds niet goed voor mijn bloeddruk, haha. Ik hou je verhaal gewoon goed in gedachten, meer vertrouwen en een ontspannen, blije baas en dan blijkt het allemaal reuze mee te vallen

Terecht trots als ik dit zo lees! Je doet het super zo!

hartstikke fijn!

Goe gedaan!!

Opletten met wild zal je wel altijd moeten (aanlijnen), daar moet je in ieder geval nog maar even van uit gaan.
Maar je hebt er mooi werk van gemaakt

Wat ontzettend fijn!

Ik herinner me nog maar al te goed het ''Kippenjacht verhaal'' van Manu, en jouw teleurstelling dat hij nooit meer los zou kunnen lopen. (Ik heb er zelfs nog over gedroomd, dat ik bij jullie op vakantie ging in Frankrijk, en dat Manu achter (hele grote) kippen aan ging, haha!)

Mooi om dit te lezen. Ik ben ook trots!

Jaaa
Ik hoop echt voor je dat het zo goed blijft gaan! En je zal vast nog wel momenten hebben dat hij er tóch vandoor vliegt of ergens achteraan rent, maar hij kan en wil het dus wel en dat is al heeeel fijn!

Die lieve rothond leert me toch zoveel
Ik krijg tranen van geluk van die lieve berichtjes. Ik werk er heel hard voor en geniet er nog ieder moment van. Letterlijk bloed, zweet en tranen maar vooral heel veel lol.
Ik ben ook zo benieuwd hoe het straks gaat als hij echt aan de bak mag Lekker trekken voor de step.

Super, daar mag je terecht trots op zijn!

Ik weet niet of ik hem morgen wel los laat hoor

Manu schreef:Ik weet niet of ik hem morgen wel los laat hoor

Dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet, gewoon niet doen als het voor jou niet goed voelt.
Ik weet niet of daar bijvoorbeeld veel wild zit. Het is wel in een bos, dus niet zo overzichtelijk.

Ik herken je gevoel zó goed! Had stomtoevallig afgelopen week precies zo'n moment - ik stond op de hondenschool op twee meter afstand van een rottweilerreu en Dexter deed he-le-maal niets. Ik weet zeker dat hij een half jaar geleden, en misschien 2 maanden geleden ook nog wel, flink was uitgevallen. Ik ben zelden zo vreselijk trots en blij geweest, dat gevoel is echt onbeschrijfelijk. Je werkt ergens zo hard voor en dan ineens lukt het gewoon, net als bij jou nu. Bewijst maar weer dat je écht goed bezig bent met Manu.

Wat fijn voor jullie! En wat zul je er hard aan gewerkt hebben, heerlijk als het dan zo gaat hè.
En elke keer als het goed gaat, groeit je vertrouwen ook mee, is mijn ervaring tenminste.

Ik weet je verhaal nog heel goed en wat super om dit nu te lezen

Volgens mij gaan jullie verder komen dan je nu voor mogelijk houd

woehoe wat fijn zeg

Gewoon zo door blijven gaan dus!

Wat fijn! Ik weet nog hoe gelukkig ik was toen Beau eindelijk betrouwbaar los kon lopen, ik snap je dus erg goed! En als het helpt, mijn Beau is van een hond die niet los kon (hij liep weg) naar echt een van de meest betrouwbare honden in het komen veranderd. Heerlijk

ranetje schreef:Goe gedaan!!

Opletten met wild zal je wel altijd moeten (aanlijnen), daar moet je in ieder geval nog maar even van uit gaan.
Maar je hebt er mooi werk van gemaakt

Uiteraard, ook bij passerende honden probeer ik hem even bij me te houden. Lukt steeds vaker en soms he-le-maal niet. Bij kans op wild laat ik niet los. Op een open veld in een woonwijk, op wat eenden na laat hij daar niemand schrikken

Heavy schreef: fijn gevoel is dat misschien helpt het dat er nu meer honden in de omgeving zijn die als afleiding werken?

Zeker! Hij is niet meer zo bezig met luchtjes opsporen als in Frankrijk.

DaniBanani schreef:Ik herken je gevoel zó goed! Had stomtoevallig afgelopen week precies zo'n moment - ik stond op de hondenschool op twee meter afstand van een rottweilerreu en Dexter deed he-le-maal niets. Ik weet zeker dat hij een half jaar geleden, en misschien 2 maanden geleden ook nog wel, flink was uitgevallen. Ik ben zelden zo vreselijk trots en blij geweest, dat gevoel is echt onbeschrijfelijk. Je werkt ergens zo hard voor en dan ineens lukt het gewoon, net als bij jou nu. Bewijst maar weer dat je écht goed bezig bent met Manu.

Wat goed zeg! Jij bent ook altijd zo hard aan de slag, leuk om te volgen
We moeten nog steeds eens meeten

Hilde schreef:Wat fijn! Ik weet nog hoe gelukkig ik was toen Beau eindelijk betrouwbaar los kon lopen, ik snap je dus erg goed! En als het helpt, mijn Beau is van een hond die niet los kon (hij liep weg) naar echt een van de meest betrouwbare honden in het komen veranderd. Heerlijk

Ja echt? Dat geeft me hoop. Hoe oud is Beau?
Ik verwacht niet van Manu dat hij binnen een paar seconde naast me komt staan maar dat hij uberhaupt komt en zelfs uit zichzelf op me wacht of in de buurt blijft is al zo'n enorme stap vooruit. Sinds ik met hem fiets en skate gaat het eigenlijk stukken beter. In alles. Het lijkt of hij meer respect voor me heeft gekregen en hij volgt me nu meer dan hij al deed.
Hij is echt gek op me en dat geeft me elke dag vlinders in mijn buik

Told you so


Goed gedaan

Ja echt! Ik kreeg Beau toen hij 6 was en hij is nu 10. Toen ik hem kreeg liep hij volgens eigenaren alleen op zondagen soms los, maar dan niet onder appèl. Ik denk dat ik er wel twee jaar over gedaan heb voor hij betrouwbaar was, zoiets?

Het besef dat een hond heeft besloten om zich iets van je aan trekken is altijd speciaal. Goedzo hoor

ik ben blij voor je
je hebt er zo hard aan gewerkt en het is geweldig dat het zoveel vruchten afwerpt

Topper, dat heb je wel helemaal aan jezelf te danken hoor en dan mag je dus ook best een schouderklopje in ontvangst nemen.

Ik vind dat altijd zo knap als iemand dat lukt, hond met jachtverleden. Moet onwijs goed gevoel geven als je dat bereikt hebt. Op naar veel losse kilometers. Ik heb al moeite genoeg soms met mijn Golden die nog nooit gejaagd heeft, om die betrouwbaar te laten komen.

Geweldig

Wat leuk om te lezen dat er zo meegeleefd wordt

Betrouwbaar terugkomen is het nog lang niet maar we zijn op weg!
Ik kan me toch geen betere hond wensen eigenlijk En dan te bedenken dat ik 3 maanden geleden echt met mijn handen in het haar zat, me af te vragen waar ik in godsnaam aan begonnen was.
Met de ree was echt de druppel en toen heb ik er ook echt even geen lol meer in gehad.

En nu loop ik tussen mensen, honden, paarden en zelfs geiten en nooit problemen. Altijd even vriendelijk, het enige nadeel van hem was dat hij weg loopt. En nu blijft hij gewoon in de buurt. Ik dring door
Dat ik die interesse van hem heb voelt zo hemels, ik ben buiten nog steeds niet belangrijk genoeg maar ik ben er bijna!