Vraag m.b.t. mijn angstige Aussie

[Donk]

Zoals de titel al aangeeft heb ik een probleem met mijn Australian Shepherd teefje. Ze is namelijk nogal angstig aangelegd.

Op een leeftijd van 4,5 maanden is ze hier bij ons komen wonen. Vanaf het begin dat ik haar in huis had was ze al erg bang. Al kan dat bij een pup natuurlijk ook zijn door alle veranderingen en dergelijk. Buiten wandelen zat er echt niet in met haar want voor alles was ze bang. Honden, mensen en allerlei andere dingen werden met luid geblaf en gegrom weggejaagd. Je zag duidelijk dat ze bang was want haar staart zat helemaal tegen haar buik aan geplakt. Wel had ze schijnbaar het idee dat de aanval kiezen de beste verdediging was voor haar angst. Heel soms koos ze als de aanval niet werkte (bijv. een lantarenpaal want die gaat nou eenmaal niet voor haar aan de kant) voor het willen weg vluchten. Hierbij maakten ze zoveel rare bewegingen aan de riem dat ze zichzelf onderhand ophing.

In huis was ze ook duidelijk niet op haar gemak.Zodra er maar iemand in huis haar kant op gelopen kwam, maakte ze zich klein en liet urine lopen. Eigenlijk konden we haar nauwelijks aanraken in het begin. Zodoende liet ik haar tuig en halsband ook in huis om, dan had ze niet die stress elke keer van het omdoen etc. Aangezien we een tuin hebben en ze zich daar na een tijd redelijk tijd redelijk prettig voelde plaste en poepte ze voornamelijk daar. Buiten op een veldje durfde ze dit namelijk niet.

Omdat ik haar niet verkeerde wilde opvoeden heb ik de hulp ingeroepen van een hondenschool. De eerste les was in een groep met andere puppen. Dit liep uit op een hele teleurstelling. Niemand kom bij haar in de buurt komen en ze heeft de gehele les alleen maar staan grommen en blaffen. Haar afleiden met wat heel lekkers of een speeltje lukte totaal niet. Besloten om privéles te nemen in de hoop dat dit beter zou gaan. Helaas was dit niet het geval. De instructeur wist het ook niet wat hij met Sana aanmoest. Hij vertelde mij dat er twee dingen mogelijk waren: contact zoeken met een gedragstherapeut of haar laten inslapen. Uiteraard heb ik gekozen voor de eerste optie. Ze was toen pas 5 maanden oud dus geen haar op mijn hoofd die aan die tweede optie dacht.

Zodoende is er een gedragstherapeut hier in huis gekomen. Heel plan van aanpak daarvan gekregen en vol goede moed begonnen. Eigenlijk kwam het er neer dat ik alles in haar stappen moest doen en moest proberen alles te voorkomen waardoor ze de fout in zou kunnen gaan. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan aangezien ze voor bijna alles bang was. Ik moest haar in mijn armen mee naar buiten nemen, haar op een veldje neerzetten om te plassen of poepen en daarna weer naar huis. Ze moest het buiten prettig gaan vinden. Mensen en andere honden moest ik voorlopig zoveel mogelijk vermijden om haar niet de fout in te laten gaan. Na een maand die regels van de gedragstherapeut gevolgd te hebben, bleek haar gedrag alleen maar erger te worden naar mensen en honden als we die dan toch een keer tegenkwamen. Achteraf kan ik mij wel voor de kop slaan want ondanks haar angst moet ze natuurlijk wel met andere honden en mensen in aanraking blijven komen. Vanaf toen mijn eigen gevoel gevolgd en gedaan wat ik zelf dacht dat goed was.

Heel langzaam met hele kleine stapjes kon ik kleine wandelingen met haar maken. Ze blafte en gromde niet meer naar elk voorwerp en ze kon op redelijke afstand zelfs andere honden en mensen passeren. Jeetje wat was ik trots op haar!! In huis ging het ook steeds beter en kon ze zich thuis steeds vaker ontspannen. In huis konden we haar nu ook gewoon aanhalen en zocht ons soms zelf op om tegen aan te liggen. Alleen het ontvangen van visite in huis was een gigantisch probleem. Dan gaat ze helemaal uit haar plaat en was niet meer voor rede vatbaar. We hebben gebruik gemaakt van een bench (is haar rustig aangeleerd) maar omdat ze dan geen kant op kon werd ze helemaal gek en beukte zichzelf tegen de bench aan. Door die rare bewegingen kwam ze een keer klem te zitten met haar poot en is sindsdien vreselijk bang voor alles wat maar op een bench lijkt. Haar vrij in de kamer laten loslopen zorgde ervoor dat madam luid blaffend en grommend richting het bezoek ging. Ze bleef rond de bezoekers blaffen en grommen maar zorgde wel dat er iets afstand was tussen haar en het bezoek. Wanneer het bezoek naar haar toe kwam deinst ze ook terug maar blijft wel blaffen en grommen. Ook hebben we haar vast gemaakt met haar riem aan één van de meubelen. Ook dit was geen succes. Helaas heeft het wegzetten in een andere ruimte ook geen zin want dan blijft ze ook blaffen en grommen.

Vol goede moed toch maar weer een andere gedragstherapeut langs laten komen. Hopelijk kon deze wel zorgen voor verbetering met oog op haar gedrag. Ook over deze gedragstherapeut was ik niet tevreden, misschien ben ik ook wel een zeikerd hoor. Deze was van het principe jij bent de baas en de hond heeft maar te luisteren. Ik moest streng voor haar zijn en haar gedrag niet accepteren. Gevolg was dat mijn hond mij begon te ontwijken en weer bang voor mij leek te worden door deze behandeling. Wat een teleurstelling! Weer gestopt dus met de gedragstherapeut.

Iemand opperde of het misschien een idee was om er een hond bij te nemen. Die voor als voorbeeld kon dienen. Uiteindelijk besloten om de gok te wagen. Aangezien ik Sana officieel had aangeschaft als een werkhond om hondensporten mee te kunnen gaan doen en dat voorlopig toch niet zou gaan lukken, was de beslissing niet lastig. Sana heeft veel steun gehad aan de andere hond, toch ging ze nog steeds als een achterlijke te keer wanneer er bezoek ver de vloer kwam. Na twee teleurstellingen met de gedragstherapeuten had ik geen vertrouwen meer daar in. Op eigen initiatief heb ik al verschillende homeopathische middelen geprobeerd om haar angst te remmen maar zonder resultaat. Uiteraard is Sana ook niet gemakkelijk bij de dierenarts dus bij een bezoek aan de dierenarts kwam haar gedrag ten spraken. De dierenarts wees mij erop dat de Faculteit Diergeneeskunde ook een gedragskliniek hebben.

Hier een afspraak gemaakt en wat een verademing om gewoon eens mijn verhaal kwijt te kunnen. Iemand die mij niet constant tussen neus en lippen door zat te vertellen dat ik alles fout heb aangepakt met haar. Natuurlijk heb ik fouten gemaakt, daar ben ik mij geheel van bewust!! De gedragskliniek heeft medicatie voorgeschreven ( een soort antidepressiva voor mensen). Deze medicatie zijn best zwaar maar bij die gedragskliniek waren ze er van overtuigd dat de andere dingen niet voldoende zouden werken aangezien haar herstel heel slecht is. Of eigenlijk herstelt ze gewoon niet als ze bang is. Vooral niet in een vreemde omgeving.

Ze staat nu bijna twee maanden op deze medicatie maar ik zie geen verbetering. Ze is niet minder angstig geworden en ook haar herstel blijft slecht.

Eigenlijk ben ik nu op het punt gekomen dat ik het gewoon niet meer weet met haar.
Ik had het allemaal zo anders voorgesteld. Ik dacht in neem een werklijn Aussie om er lekker mee te gaan sporten maar sporten zit er totaal niet in. We hebben samen heel even dogfrisbee geprobeerd maar ze krimpt nu in elkaar als ze maar een frisbee ziet. Ik weet niet wat er voorgevallen is maar vermoed dat ze een keer op haar eigen tong heeft gebeten of iets dergelijks. Behendigheid gaat niet want madam is doodsbenauwd om over iets heen te springen. Ook thuis en buiten wil ze nauwelijks spelen en ook eten is niet haar hobby dus voor iets lekkers doet ze ook niet veel.

Sorry, het is een heel verhaal geworden. Is er misschien iemand die tips voor mij heeft? Zoals ik al eerder heb gezegd weet ik het op het moment niet meer. Van de week had ze bijvoorbeeld weer bijna een kind gebeten. Gelukkig zat er een hek om het speelveldje heen en had ze het kind niet echt beet maar het hek. Ze is soms zo onvoorspelbaar want eerst liep ze gewoon netjes naar mij op te kijken en liep dus netjes langs het hek (was geen ander pad dan dit pad naast het veldje, anders had ik wel een ander pad genomen). Tot opeens de stress waarschijnlijk te hoog opliep en ze bruusk opzij draaide naar een kind wat aan het spelen was op het veldje.

Ik hoop echt dat iemand tips voor mij heeft!!

[Gollum]

Jeetje wat een heftig verhaal zeg! Ik heb niet de illusie dat ik tips voor je heb als je al zo'n lange geschiedenis hebt met gedragstherapeuten.. Hoe oud is ze nu?

[Donk]

Zoals de titel al aangeeft heb ik een probleem met mijn Australian Shepherd teefje. Ze is namelijk nogal angstig aangelegd.

Op een leeftijd van 4,5 maanden is ze hier bij ons komen wonen. Vanaf het begin dat ik haar in huis had was ze al erg bang. Al kan dat bij een pup natuurlijk ook zijn door alle veranderingen en dergelijk. Buiten wandelen zat er echt niet in met haar want voor alles was ze bang. Honden, mensen en allerlei andere dingen werden met luid geblaf en gegrom weggejaagd. Je zag duidelijk dat ze bang was want haar staart zat helemaal tegen haar buik aan geplakt. Wel had ze schijnbaar het idee dat de aanval kiezen de beste verdediging was voor haar angst. Heel soms koos ze als de aanval niet werkte (bijv. een lantarenpaal want die gaat nou eenmaal niet voor haar aan de kant) voor het willen weg vluchten. Hierbij maakten ze zoveel rare bewegingen aan de riem dat ze zichzelf onderhand ophing.

In huis was ze ook duidelijk niet op haar gemak.Zodra er maar iemand in huis haar kant op gelopen kwam, maakte ze zich klein en liet urine lopen. Eigenlijk konden we haar nauwelijks aanraken in het begin. Zodoende liet ik haar tuig en halsband ook in huis om, dan had ze niet die stress elke keer van het omdoen etc. Aangezien we een tuin hebben en ze zich daar na een tijd redelijk tijd redelijk prettig voelde plaste en poepte ze voornamelijk daar. Buiten op een veldje durfde ze dit namelijk niet.

Omdat ik haar niet verkeerde wilde opvoeden heb ik de hulp ingeroepen van een hondenschool. De eerste les was in een groep met andere puppen. Dit liep uit op een hele teleurstelling. Niemand kom bij haar in de buurt komen en ze heeft de gehele les alleen maar staan grommen en blaffen. Haar afleiden met wat heel lekkers of een speeltje lukte totaal niet. Besloten om privéles te nemen in de hoop dat dit beter zou gaan. Helaas was dit niet het geval. De instructeur wist het ook niet wat hij met Sana aanmoest. Hij vertelde mij dat er twee dingen mogelijk waren: contact zoeken met een gedragstherapeut of haar laten inslapen. Uiteraard heb ik gekozen voor de eerste optie. Ze was toen pas 5 maanden oud dus geen haar op mijn hoofd die aan die tweede optie dacht.

Zodoende is er een gedragstherapeut hier in huis gekomen. Heel plan van aanpak daarvan gekregen en vol goede moed begonnen. Eigenlijk kwam het er neer dat ik alles in haar stappen moest doen en moest proberen alles te voorkomen waardoor ze de fout in zou kunnen gaan. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan aangezien ze voor bijna alles bang was. Ik moest haar in mijn armen mee naar buiten nemen, haar op een veldje neerzetten om te plassen of poepen en daarna weer naar huis. Ze moest het buiten prettig gaan vinden. Mensen en andere honden moest ik voorlopig zoveel mogelijk vermijden om haar niet de fout in te laten gaan. Na een maand die regels van de gedragstherapeut gevolgd te hebben, bleek haar gedrag alleen maar erger te worden naar mensen en honden als we die dan toch een keer tegenkwamen. Achteraf kan ik mij wel voor de kop slaan want ondanks haar angst moet ze natuurlijk wel met andere honden en mensen in aanraking blijven komen. Vanaf toen mijn eigen gevoel gevolgd en gedaan wat ik zelf dacht dat goed was.

Heel langzaam met hele kleine stapjes kon ik kleine wandelingen met haar maken. Ze blafte en gromde niet meer naar elk voorwerp en ze kon op redelijke afstand zelfs andere honden en mensen passeren. Jeetje wat was ik trots op haar!! In huis ging het ook steeds beter en kon ze zich thuis steeds vaker ontspannen. In huis konden we haar nu ook gewoon aanhalen en zocht ons soms zelf op om tegen aan te liggen. Alleen het ontvangen van visite in huis was een gigantisch probleem. Dan gaat ze helemaal uit haar plaat en was niet meer voor rede vatbaar. We hebben gebruik gemaakt van een bench (is haar rustig aangeleerd) maar omdat ze dan geen kant op kon werd ze helemaal gek en beukte zichzelf tegen de bench aan. Door die rare bewegingen kwam ze een keer klem te zitten met haar poot en is sindsdien vreselijk bang voor alles wat maar op een bench lijkt. Haar vrij in de kamer laten loslopen zorgde ervoor dat madam luid blaffend en grommend richting het bezoek ging. Ze bleef rond de bezoekers blaffen en grommen maar zorgde wel dat er iets afstand was tussen haar en het bezoek. Wanneer het bezoek naar haar toe kwam deinst ze ook terug maar blijft wel blaffen en grommen. Ook hebben we haar vast gemaakt met haar riem aan één van de meubelen. Ook dit was geen succes. Helaas heeft het wegzetten in een andere ruimte ook geen zin want dan blijft ze ook blaffen en grommen.

Vol goede moed toch maar weer een andere gedragstherapeut langs laten komen. Hopelijk kon deze wel zorgen voor verbetering met oog op haar gedrag. Ook over deze gedragstherapeut was ik niet tevreden, misschien ben ik ook wel een zeikerd hoor. Deze was van het principe jij bent de baas en de hond heeft maar te luisteren. Ik moest streng voor haar zijn en haar gedrag niet accepteren. Gevolg was dat mijn hond mij begon te ontwijken en weer bang voor mij leek te worden door deze behandeling. Wat een teleurstelling! Weer gestopt dus met de gedragstherapeut.

Iemand opperde of het misschien een idee was om er een hond bij te nemen. Die voor als voorbeeld kon dienen. Uiteindelijk besloten om de gok te wagen. Aangezien ik Sana officieel had aangeschaft als een werkhond om hondensporten mee te kunnen gaan doen en dat voorlopig toch niet zou gaan lukken, was de beslissing niet lastig. Sana heeft veel steun gehad aan de andere hond, toch ging ze nog steeds als een achterlijke te keer wanneer er bezoek ver de vloer kwam. Na twee teleurstellingen met de gedragstherapeuten had ik geen vertrouwen meer daar in. Op eigen initiatief heb ik al verschillende homeopathische middelen geprobeerd om haar angst te remmen maar zonder resultaat. Uiteraard is Sana ook niet gemakkelijk bij de dierenarts dus bij een bezoek aan de dierenarts kwam haar gedrag ten spraken. De dierenarts weer mij erop dat de Faculteit Diergeneeskunde ook een gedragskliniek hebben.

Hier een afspraak gemaakt en wat een verademing om gewoon eens mijn verhaal kwijt te kunnen. Iemand die mij niet constant tussen neus en lippen door zat te vertellen dat ik alles fout heb aangepakt met haar. Natuurlijk heb ik fouten gemaakt, daar ben ik mij geheel van bewust!! De gedragskliniek heeft medicatie voorgeschreven ( een soort antidepressiva voor mensen). Deze medicatie zijn best zwaar maar bij die gedragskliniek waren ze er van overtuigd dat de andere dingen niet voldoende zouden werken aangezien haar herstel heel slecht is. Of eigenlijk herstelt ze gewoon niet als ze bang is. Vooral niet in een vreemde omgeving.

Ze staat nu bijna twee maanden op deze medicatie maar ik zie geen verbetering. Ze is niet minder angstig geworden en ook haar herstel blijft slecht.

Eigenlijk ben ik nu op het punt gekomen dat ik het gewoon niet meer weet met haar.
Ik had het allemaal zo anders voorgesteld. Ik dacht in neem een werklijn Aussie om er lekker mee te gaan sporten maar sporten zit er totaal niet in. We hebben samen heel even dogfrisbee geprobeerd maar ze krimpt nu in elkaar als ze maar een frisbee ziet. Ik weet niet wat er voorgevallen is maar vermoed dat ze een keer op haar eigen tong heeft gebeten of iets dergelijks. Behendigheid gaat niet want madam is doodsbenauwd om over iets heen te springen. Ook thuis en buiten wil ze nauwelijks spelen en ook eten is niet haar hobby dus voor iets lekkers doet ze ook niet veel.

Sorry, het is een heel verhaal geworden. Is er misschien iemand die tips voor mij heeft? Zoals ik al eerder heb gezegd weet ik het op het moment niet meer. Van de week had ze bijvoorbeeld weer bijna een kind gebeten. Gelukkig zat er een hek om het speelveldje heen en had ze het kind niet echt beet maar het hek. Ze is soms zo onvoorspelbaar want eerst liep ze gewoon netjes naar mij op te kijken en liep dus netjes langs het hek (was geen ander pad dan dit pad naast het veldje, anders had ik wel een ander pad genomen). Tot opeens de stress waarschijnlijk te hoog opliep en ze bruusk opzij draaide naar een kind wat aan het spelen was op het veldje.

Ik hoop echt dat iemand tips voor mij heeft!!

Waarom heb je dit hondje in huis gehaald als je een leuk sporthondje wilde? Op de leeftijd van 4,5 maand zag je toch al dat ze zo angstig is? Dat neem ik tenminste aan.
Ik heb weinig suggesties voor je om die angst nog aan te pakken, het klinkt een beetje als kennelsyndroom eerlijk gezegd, en ik vraag me af of je zo'n hondje goed kunt krijgen.
Misschien niet wat je wilt horen, maar wel mijn eerlijkste antwoord.

Bedankt voor je reactie.

Op het moment toen ik bij de fokker ging kijken liep ze in een grote roedel met meerdere honden. Haar angst viel toen nog niet heel erg op. Wel zocht ze geen echte toenadering tot mij of mijn moeder toen we gingen kijken. Eigenlijk was ik ook meer van haar zusje gecharmeerd maar dat was een hondje met redelijk veel pit. Mijn moeder moet af en toe ook op mijn hond passen en die wou niet op zo'n druk hondje passen. Dus heb ik uiteindelijk voor Sana gekozen omdat zij dus rustiger was en zich eigenlijk op achtergrond hield. Achteraf denk ik dat ik het beter niet had kunnen doen maar dat is achteraf makkelijk praten natuurlijk.

[Donk]

Jeetje wat een heftig verhaal zeg! Ik heb niet de illusie dat ik tips voor je heb als je al zo'n lange geschiedenis hebt met gedragstherapeuten.. Hoe oud is ze nu?

Ook jij bedankt voor je reactie. Inmiddels is Sana bijna 2 jaar oud.

[Gollum]

Jeetje wat een heftig verhaal zeg! Ik heb niet de illusie dat ik tips voor je heb als je al zo'n lange geschiedenis hebt met gedragstherapeuten.. Hoe oud is ze nu?

Ook jij bedankt voor je reactie. Inmiddels is Sana bijna 2 jaar oud.

Twee jaar, dan wil je een hond ook niet zomaar laten inslapen
Als je haar wilt houden zou ik in ieder geval proberen de wandelingen zo prikkelarm mogelijk te houden en ver van kinderen te blijven, misschien op tijden gaan lopen waarop je weinig mensen tegenkomt?
Ik ken een verhaal van een Labrador met kennelsyndroom, die redde het niet bij de baas die in de stad woonde en is uiteindelijk verhuisd naar een boerderij waar veel minder (en andere) prikkels waren, daar doet ze het redelijk goed geloof ik.

[samantha!]

Misschien erg hard maar een hondje als deze zou ik uit haar lijden verlossen.
Er is al van alles mee geprobeerd, niets werkt, ze is eigenlijk een gevaar voor de omgeving en constant in angst leven moet voor het hondje zelf een ware hel zijn.
Ik snap dat dit heel moeilijk is hoor maar dit is wat er in mij opkomt bij het lezen van dit verhaal

[crutz]

Wat sneu.

Je schrijft dat het met een andere hond er bij wel beter ging? Was dat een tijdelijke oplossing?

[Donk]

Waarom heb je dit hondje in huis gehaald als je een leuk sporthondje wilde? Op de leeftijd van 4,5 maand zag je toch al dat ze zo angstig is? Dat neem ik tenminste aan.
Ik heb weinig suggesties voor je om die angst nog aan te pakken, het klinkt een beetje als kennelsyndroom eerlijk gezegd, en ik vraag me af of je zo'n hondje goed kunt krijgen.
Misschien niet wat je wilt horen, maar wel mijn eerlijkste antwoord. [/quote]

Trouwens om terug te komen op het kennelsyndroom, dat zie je toch eigenlijk alleen bij honden die bij slechte fokkers vandaan komen die nooit wat aan socialisatie hebben gedaan bij de pups? Of denk ik nu verkeerd?

Sana komt bij een goede fokker vandaan die ook een goede naam heeft en die de pups ook gewoon gesocialiseerd hebben. Nou zit de gereserveerdheid tegenover vreemden natuurlijk wel in het ras maar bij Sana is het geen gereserveerdheid meer. Tenminste in mijn optiek valt het niet meer onder gereserveerdheid.

[alm@]

Ik vermoed zo te lezen dat Sana angstagressie heeft ontwikkeld door een gebrek aan socialisatie in de eerste 4 1/2 maand. En dat is erg lastig recht te breien. Mijn idee zou zijn om helemaal overnieuw te beginnen en haar te laten zien dat de wereld echt zo eng niet is als zij denkt. Heel prikkelarm beginnen en dat met ministapjes uitbreiden en dat gaat een lange weg worden. Misschien lukt het een trainer/GT te vinden die gespecialiseerd is in deze problematiek.

[Donk]

Jeetje wat een heftig verhaal zeg! Ik heb niet de illusie dat ik tips voor je heb als je al zo'n lange geschiedenis hebt met gedragstherapeuten.. Hoe oud is ze nu?

Ook jij bedankt voor je reactie. Inmiddels is Sana bijna 2 jaar oud.

Twee jaar, dan wil je een hond ook niet zomaar laten inslapen
Als je haar wilt houden zou ik in ieder geval proberen de wandelingen zo prikkelarm mogelijk te houden en ver van kinderen te blijven, misschien op tijden gaan lopen waarop je weinig mensen tegenkomt?
Ik ken een verhaal van een Labrador met kennelsyndroom, die redde het niet bij de baas die in de stad woonde en is uiteindelijk verhuisd naar een boerderij waar veel minder (en andere) prikkels waren, daar doet ze het redelijk goed geloof ik.

Nee, inslapen vind ik geen optie.

Ik doe inderdaad de lange wandelingen 's ochtends en 's avonds dus op de momenten dat het buiten bijna uitgestorven is. Loopt voor haar prettiger maar ook voor mij. Heb zelf ook weleens bedacht dat ze misschien beter af is op een boerderij of bij andere mensen met meer verstand van honden maar ik wil haar ook niet kwijt. Juist op de momenten dat ze weer een stapje vooruit maakt realiseer ik mij hoe gek ik op haar ben. Ik wil haar gewoon niet kwijt, al heb ik ook weleens dagen dat ik er helemaal doorheen zit.

[Donk]

Wat sneu.

Je schrijft dat het met een andere hond er bij wel beter ging? Was dat een tijdelijke oplossing?

Klopt, nu ik er een hond bij heb kan ze af en toe echt hond zijn. Op hele rustige ochtenden en avonden kan ik haar nu zelfs los laten lopen. Wanneer er een eng geluid hoorbaar is of ze vindt iets anders spannend peilt ze duidelijk de reactie van mijn andere hond. Over het algemeen reageert Deeks nauwelijks ergens op dus zoekt Sana steun bij hem. Waar ze vroeger alleen (zonder andere hond) compleet in de stress schoot en niet voor de reden vatbaar was, kan ze nu door Deeks beter omgaan met prikkels.
Zodra ik een wandeling met haar alleen maak dan is het angstige hondje weer terug en kan ze bij wijze van spreken van een bewegende tak in de stress schieten. Het enige waar Deeks geen invloed op heeft is het gedrag naar bezoekers en mensen buiten. Mensen moeten haar niet aankijken of tegen haar praten want dan gaat het compleet mis. Ondanks dat Deeks over het algemeen normaal reageert op mensen.

[Donk]

Ik vermoed zo te lezen dat Sana angstagressie heeft ontwikkeld door een gebrek aan socialisatie in de eerste 4 1/2 maand. En dat is erg lastig recht te breien. Mijn idee zou zijn om helemaal overnieuw te beginnen en haar te laten zien dat de wereld echt zo eng niet is als zij denkt. Heel prikkelarm beginnen en dat met ministapjes uitbreiden en dat gaat een lange weg worden. Misschien lukt het een trainer/GT te vinden die gespecialiseerd is in deze problematiek.

De moeilijkheid is dat iedereen zegt (gedragsterapeuten etc.) dat het komt door een gebrek aan socialisatie maar ze is wel gesocialiseerd bij de fokker. Van de fokker krijg ik het idee dat hun vinden dat ik haar gewoon verpest heb en dat ik niet weet hoe ik met haar om moet gaan.

Tja, ik zou willen dat ik een trainer/GT zou vinden die de laatste probleempunten kan verhelpen of verminderen. Helaas is mijn ervaring niet echt geweldig geweest tot nu. Ik vind het heel lastig om een goede trainer/GT te vinden die niet alleen maar mooie praatjes heeft.

[Donk]

Waarom heb je dit hondje in huis gehaald als je een leuk sporthondje wilde? Op de leeftijd van 4,5 maand zag je toch al dat ze zo angstig is? Dat neem ik tenminste aan.
Ik heb weinig suggesties voor je om die angst nog aan te pakken, het klinkt een beetje als kennelsyndroom eerlijk gezegd, en ik vraag me af of je zo'n hondje goed kunt krijgen.
Misschien niet wat je wilt horen, maar wel mijn eerlijkste antwoord.

Trouwens om terug te komen op het kennelsyndroom, dat zie je toch eigenlijk alleen bij honden die bij slechte fokkers vandaan komen die nooit wat aan socialisatie hebben gedaan bij de pups? Of denk ik nu verkeerd?

Sana komt bij een goede fokker vandaan die ook een goede naam heeft en die de pups ook gewoon gesocialiseerd hebben. Nou zit de gereserveerdheid tegenover vreemden natuurlijk wel in het ras maar bij Sana is het geen gereserveerdheid meer. Tenminste in mijn optiek valt het niet meer onder gereserveerdheid.

Kennelsyndroom is niks meer dan een hond die nergens op gesocialiseerd is en daardoor een ernstige achterstand heeft opgelopen.
Ik wil geen oordeel vellen over de fokker, want ik weet er niks vanaf, maar of ze nu wel of niet een van nature angstig karakter heeft of niet: ik vind het echt niet klinken alsof je hond goed gesocialiseerd is, en dan vind ik dat de fokker daar wel degelijk een boel heeft laten liggen.

Bedankt voor je antwoord.

De moeilijkheid is dat de fokkers zich erop beroepen dat ze gewoon gesocialiseerd is. Bij hun krijg ik juist het idee dat hun vinden dat ik haar verpest heb. Ik heb haar te veel gemoederd en ben niet juist met haar omgegaan dat zijn een beetje hun woorden.

[Donk]

Heb zelf ook weleens bedacht dat ze misschien beter af is op een boerderij of bij andere mensen met meer verstand van honden maar ik wil haar ook niet kwijt. Juist op de momenten dat ze weer een stapje vooruit maakt realiseer ik mij hoe gek ik op haar ben. Ik wil haar gewoon niet kwijt, al heb ik ook weleens dagen dat ik er helemaal doorheen zit.

Ik veroordeel je niet hoor, want ik kan me je gevoel uitstekend voorstellen, maar helemaal eerlijk is dat natuurlijk niet hè.
Als jouw hond iedere dag in angst moet door zien te komen, dat is erg hoor.

Natuurlijk, als ze altijd in angst zou leven dan heeft ze inderdaad geen hondwaardig leven. Al gaat het steeds beter met haar, vooral ook door de andere hond in huis. Door Deeks gedraagt ze zich grotendeels weer als een gewone hond. Natuurlijk zijn er nog genoeg knelpunten maar wanneer ze lekker met Deeks loopt te rennen dan denk ik toch dat ze best geniet van haar leven.

[Rebble]

Pfff, heftig

Ik heb hier een hond die ook onzeker/angstig is maar met aanwijsbare redenen. Onweer, crossbaan, vuurwerk, schoten, ballonnen die klappen e.d. maar bijvoorbeeld een auto die over een tak heen rijdt klinkt voor haar ook als een schot in de verte en dan is het ook gedaan, waaien en regen zijn tekenen dat het kan gaan onweren en dat maakt haar ook nerveus. Aanlijnen is dan nodig anders gaat ze verstoppen. Veel minder ernstig dan bij jou maar in bepaalde periodes al heel vervelend. Voor haar omdat het natuurlijk gewoon sneu is en voor mij omdat het me frustreert. 's Avonds over het talud, heenweg prima terugweg een drama omdat we dan teruglopen naar de crossbaan waar dat startding neerkomt met een klap, de mogelijkheid dat dat gebeurt is al genoeg ze hoeft het dan nog niet eens te horen (ze wordt nl. ook al bang als ik zeker weet dat er niet gecrost wordt op dat moment). Thuis is ze wel ontspannen (behalve tijdens vuurwerk en onweer).

Bij ons helpt de clicker wel iets. Geen emotie van mijn kant, geen correctie uit frustratie (fout fout fout ik weet het). Het werkt dus eigenlijk omdat ik een houvast heb om haar op een positieve manier iets duidelijk kan maken.

Heel eerlijk? Als Izzy áltijd zo angstig zou zijn als in de 3 maanden rond oud- en nieuw bijvoorbeeld (maar dan ook in huis), zou ik aan herplaatsen denken of aan inslapen. Ze heeft dan geen plezier in haar leven. En plezier hoeft niet altijd maar zou wel de boventoon moeten voeren. Als plezier een uitzondering is en angst de regel zou het voor mij klaar zijn. Als alle andere opties uitgeput zijn.

[Donk]

Bedankt iedereen voor alle berichten!

Wel moet ik denk iets rechtzetten. Ik krijg namelijk het idee dat sommige mensen denken dat ze alleen maar bang is en dat is niet meer zo. Misschien heb ik dat in mijn begin tekst niet helemaal goed beschreven. Vroeger was ze voor alles bang maar het gaat met Sana steeds beter sinds dat ze er een andere hond bij heeft gekregen. Natuurlijk houdt ze haar angsten en kan mijn andere hond haar daar niet altijd bij helpen. Wel is enorm gegroeid, vroeger kon ik eigenlijk niet normaal met haar over straat. Nu kan ik gewoon met haar buiten lopen. Ze kan zelfs loslopen zonder dat ik altijd bang hoef te zijn dat ze om het minste geringste gaat flippen. Natuurlijk vindt ze bepaalde dingen nog altijd eng en als ze iets eng vindt dan herstelt ze ook erg slecht. Maar ze maakt echt sprongen vooruit. Sommige mensen grappen weleens of het wel dezelfde hond is.

Het probleem met vreemden mensen (honden ook maar iets minder) op dit moment gewoon het grootst. Buiten valt het nog mee omdat ik daar makkelijker op kan anticiperen. Inmiddels zie ik buiten nu vaak genoeg of ik beter een ander pad kan nemen of dat ik gewoon op grotere afstand kan passeren. Natuurlijk gaat het helaas niet altijd goed en gaat ze toch blaffen en grommen naar de mensen. Ik probeer dit gedrag zoveel mogelijk voor te zijn maar ik maak ook fouten. Net zoals bij de wandeling langs dat omheinde speelveldje voor kinderen. Ik had beter moeten weten dan toch op dat pad te gaan lopen, beter had ik mij om kunnen draaien en een hele andere weg moeten kiezen al is die bij wijze van spreken een stuk langer om op de juiste bestemming te komen.

Binnen in huis is het probleem nog veel groter want eigenlijk kunnen we gewoon niet normaal bezoek hier in huis ontvangen. Wanneer er bezoek hier binnen komt gaat ze compleet flippen en is dan echt niet meer voor reden vatbaar. Dat blaffen en grommen naar bezoek krijg ik er maar niet uit. Hoe leuk ik het bezoek ook probeer te maken, ze accepteert gewoon geen vreemden mensen in huis. Zelfs mijn broer (die woont hier niet meer in huis) krijgt een heel blaf en grom concert als hij hier op bezoek komt. Bij mijn broer houdt ze gelukkig uiteindelijk wel op als hij stil in een stoel zit. Maar zodra hij maar iets beweegt gaat ze weer te keer. Tot nu toe hebben allerlei verschillende methodes nog geen resultaat gehad en ben ik wat dat betreft een beetje radeloos. Aangezien dat geblaf en gegrom nou ook niet bepaald fijn is voor de buren.

Wel heeft ze op de dag van het bezoek (en nog een paar dagen daarna soms) last dat ze bij het minste geringste kan vervallen in haar oude gedrag. Hierdoor merk je dat ze niet snel hersteld van haar angst. Ze kan op dat soort dagen bijvoorbeeld bij wijze van spreken al helemaal gek worden van een takkenhoop die er eerst nog niet was.

Daarnaast wil ik over de fokker absoluut geen kwaad spreken. Ze hebben hun hart op de juiste plaats zitten en houden zielsveel van hun honden. Ik weet zeker dat ze Sana heus wel gesocialiseerd hebben en daar twijfel ik echt niet aan. Alleen vond ik het jammer dat ik de indruk kreeg dat ze vonden dat ik Sana niet goed begeleid zou hebben. Dat ik haar verpest zou hebben en dat gevoel krijgen vond ik niet bepaald leuk. Ik durf best toe te geven dat Sana met haar gedrag misschien een tandje te hoog gegrepen voor mij was en dat ik fouten heb gemaakt in de begeleiding van haar. Alleen wil het er bij mij niet helemaal in dat het helemaal alleen door mijn verkeerde begeleiding komt.

Ik hoop dat het nu iets duidelijker is dat Sana niet alleen maar in angst leeft.

[Paisley]

Ik heb geen tips, maar wil wel even kwijt dat ik onwijs respect heb over hoe veel tijd, energie en toewijding je erin stopt. Zo te horen is de droom van je eerste hond behoorlijk in duigen gevallen, maar je geeft niet op. En wat goed dat je er een stabiele hond bij hebt genomen.

Jij kan het beste inschatten of inslapen nu een goede keus zou zijn. Ik denk ook van niet - zo te horen hebben jullie redelijk jullie weg gevonden.

Zou het niet helpen om haar juist heel veel bloot te stellen aan mensen, die haar niet aankijken en benaderen? Flippen kan een hond niet eindeloos volhouden. Misschien valt er dan een kwartje dat ze dr niet dood aan gaat.

[Gollum]

Bij mijn broer houdt ze gelukkig uiteindelijk wel op als hij stil in een stoel zit. Maar zodra hij maar iets beweegt gaat ze weer te keer. Tot nu toe hebben allerlei verschillende methodes nog geen resultaat gehad en ben ik wat dat betreft een beetje radeloos. Aangezien dat geblaf en gegrom nou ook niet bepaald fijn is voor de buren.

Wel heeft ze op de dag van het bezoek (en nog een paar dagen daarna soms) last dat ze bij het minste geringste kan vervallen in haar oude gedrag. Hierdoor merk je dat ze niet snel hersteld van haar angst.

Waarom laat je haar eigenlijk bij bezoek? Ik zou haar wegsluiten in een andere kamer. Met een fijne Kong of zo. Zo wordt ze niet geconfronteerd met haar angst en associeert ze de deurbel met "nu krijg ik iets lekkers"

Dat is wel een goed idee denk ik.

[Zamunda]

In geval van bezoek zou ik haar in bescherming nemen. In die zin dat ik zou aangeven dat bezoek haar met rust moet laten (niet naar haar kijken, niet tegen haar praten en al helemaal niet op haar inlopen). Zo kan ze er misschien vertrouwen in krijgen dat, ondanks dat die vreemde indringers niet leuk zijn, jullie ervoor zorgen dat ze haar met rust laten.


Verder schrijf je:

Helaas heeft het wegzetten in een andere ruimte ook geen zin want dan blijft ze ook blaffen en grommen.

Is die andere ruimte wel een fijne plek voor haar? Zit ze daar vaker, ook als er geen bezoek is en voelt ze zich daar dan veilig? Zit ze vaker afgezonderd en is ze dan wel rustig/stil?
Misschien is een andere ruimte wel de fijnste optie voor haar, maar dan moet ze zich daar wel echt veilig en vertrouwd voelen. Vertrouwen dat niemand haar daar komt storen bijvoorbeeld. Misschien met een radio aan in het vertrek, zodat het geluid van het bezoek wat gedempt wordt.

[-Lilo-]

Pf, wat een lastig verhaal! Erg moeilijk om je hondje zo te zien lijkt me.

Ik heb hier zelf ook een erg bange hond, al kan ik met haar wel normaal over straat zolang andere mensen haar niet benaderen en ik iets HEEL lekkers vlak voor haar neus hou als er een andere hond in beeld komt. Ik kan niet echt deskundig advies geven, maar kan je wel vertellen hoe het met Lola en bezoek gaat.

Wat je zegt over bezoek, doet Lola ook. Helemaal door het lint gaan en tegelijk wel op veilige afstand blijven. Ik merk bij haar dat ze een stuk of drie, vier ontmoetingen nodig heeft voor ze normaal kan doen bij mensen. Dus daar kan ik op anticiperen. Maar er zijn ook mensen die niet vaak of eenmalig komen en dan zit je inderdaad met een probleem.

Bij Lola probeer ik het op te lossen door haar iets extreem lekkers te geven als er bezoek komt. Ze mag dan wel eventjes blaffen als de bel gaat en er vreemden binnenkomen, maar na het snuffelen (eventueel aangelijnd), druk ik iets lekkers in d'r muil en dan wordt ze geacht daar druk mee te zijn. Dat is ze dan ook wel, zoveel rust heeft ze gelukkig.

Soms is Lola na het knagen rustig genoeg om bezoek niet meer lastig te vallen, maar dan moet het bezoek ook absoluut geen contact met haar maken. Dus ook niet aankijken of armen uitsteken of zo (en dat vinden veel te veel mensen hartstikke moeilijk ) Soms vertrouwt Lola het echter nog steeds niet en dan heb ik dus een probleem. Ze wordt dan gelijk weer hysterisch als het bezoek (of ikzelf) opstaat. Dat weet ik nu en ook daarop kan ik inmiddels redelijk anticiperen.

En in het laatste geval, als er mensen komen waarvan ik zeker weet dat ze ze niet gaat vertrouwen en waardoor ik dus een grommende, blaffende, paniekende hond verwacht voor een hele dag/dagdeel? Dan breng ik Lola naar de oppas of spreek ik buitenshuis af waardoor Lola de uitdaging niet aan hoeft te gaan. Gelukkig gebeurt dat hier heel zelden, omdat ik bepaalde gedragingen dus redelijk kan hanteren.

[Marco88]

kennelsyndroom of zeer angstig karakter, beide is vaak voor het leven.. helaas

[Donk]

Bij mijn broer houdt ze gelukkig uiteindelijk wel op als hij stil in een stoel zit. Maar zodra hij maar iets beweegt gaat ze weer te keer. Tot nu toe hebben allerlei verschillende methodes nog geen resultaat gehad en ben ik wat dat betreft een beetje radeloos. Aangezien dat geblaf en gegrom nou ook niet bepaald fijn is voor de buren.

Wel heeft ze op de dag van het bezoek (en nog een paar dagen daarna soms) last dat ze bij het minste geringste kan vervallen in haar oude gedrag. Hierdoor merk je dat ze niet snel hersteld van haar angst.

Waarom laat je haar eigenlijk bij bezoek? Ik zou haar wegsluiten in een andere kamer. Met een fijne Kong of zo. Zo wordt ze niet geconfronteerd met haar angst en associeert ze de deurbel met "nu krijg ik iets lekkers"

We hebben haar ook geprobeerd om haar boven op een kamer neer te leggen maar dit gaat ook niet goed. Ze raakt gefrustreerd omdat ze weet (vermoed een gedragstherapeut en ik zelf ook) dat er bezoek is. Ze eet haar favoriete botjes en snoepjes op dat moment niet meer omdat ze zo gestrest is. Eigenlijk gebeurd in een andere kamer hetzelfde als in de bench. Ze raakt juist helemaal in paniek en gaat zelfs zover dat ze zichzelf schade aanricht door tegen de muren op de knallen enz.

Wanneer ze toch bij het bezoek beneden is gaat ze ook te keer maar gaat niet helemaal flippen als dat ze op een aparte kamer zit. Zelfs als onze andere hond op dezelfde kamer zit raakt ze helemaal in paniek en ik kan het gewoon niet aanzien. Ze ondervind zelfs meer stress van op een aparte kamer zitten dan bij het bezoek aanwezig zijn.

[Donk]

In geval van bezoek zou ik haar in bescherming nemen. In die zin dat ik zou aangeven dat bezoek haar met rust moet laten (niet naar haar kijken, niet tegen haar praten en al helemaal niet op haar inlopen). Zo kan ze er misschien vertrouwen in krijgen dat, ondanks dat die vreemde indringers niet leuk zijn, jullie ervoor zorgen dat ze haar met rust laten.


Verder schrijf je:

Helaas heeft het wegzetten in een andere ruimte ook geen zin want dan blijft ze ook blaffen en grommen.

Is die andere ruimte wel een fijne plek voor haar? Zit ze daar vaker, ook als er geen bezoek is en voelt ze zich daar dan veilig? Zit ze vaker afgezonderd en is ze dan wel rustig/stil?
Misschien is een andere ruimte wel de fijnste optie voor haar, maar dan moet ze zich daar wel echt veilig en vertrouwd voelen. Vertrouwen dat niemand haar daar komt storen bijvoorbeeld. Misschien met een radio aan in het vertrek, zodat het geluid van het bezoek wat gedempt wordt.

Ik probeer haar in bescherming te nemen. Ik vertel het bezoek al dat ze haar niet aan moeten kijken, niet tegen haar praten en al helemaal niet naar haar toe moeten lopen. Helaas helpt dit binnen in huis niet. Buiten zorgt dit er meestal voor dat goed gaat maar binnen niet. Het is net alsof ze zich niet meer veilig voelt in huis als er bezoek komt.

Ze heeft wel vaker op die kamer doorgebracht maar ze houdt er sowieso al niet van om in een andere kamer te zijn dan mij of mijn moeder. Ze probeert in mijn optiek weg te komen. Eten en speeltjes kunnen haar gestolen worden. Het enige wat er toe doet is wegkomen (tenminste denk dat ze weg wil).

Ze heeft dus ook een klein beetje last van verlatingsangst. Het liefst heeft ze altijd iemand om zich heen.

[Donk]

Pf, wat een lastig verhaal! Erg moeilijk om je hondje zo te zien lijkt me.

Ik heb hier zelf ook een erg bange hond, al kan ik met haar wel normaal over straat zolang andere mensen haar niet benaderen en ik iets HEEL lekkers vlak voor haar neus hou als er een andere hond in beeld komt. Ik kan niet echt deskundig advies geven, maar kan je wel vertellen hoe het met Lola en bezoek gaat.

Wat je zegt over bezoek, doet Lola ook. Helemaal door het lint gaan en tegelijk wel op veilige afstand blijven. Ik merk bij haar dat ze een stuk of drie, vier ontmoetingen nodig heeft voor ze normaal kan doen bij mensen. Dus daar kan ik op anticiperen. Maar er zijn ook mensen die niet vaak of eenmalig komen en dan zit je inderdaad met een probleem.

Bij Lola probeer ik het op te lossen door haar iets extreem lekkers te geven als er bezoek komt. Ze mag dan wel eventjes blaffen als de bel gaat en er vreemden binnenkomen, maar na het snuffelen (eventueel aangelijnd), druk ik iets lekkers in d'r muil en dan wordt ze geacht daar druk mee te zijn. Dat is ze dan ook wel, zoveel rust heeft ze gelukkig.

Soms is Lola na het knagen rustig genoeg om bezoek niet meer lastig te vallen, maar dan moet het bezoek ook absoluut geen contact met haar maken. Dus ook niet aankijken of armen uitsteken of zo (en dat vinden veel te veel mensen hartstikke moeilijk ) Soms vertrouwt Lola het echter nog steeds niet en dan heb ik dus een probleem. Ze wordt dan gelijk weer hysterisch als het bezoek (of ikzelf) opstaat. Dat weet ik nu en ook daarop kan ik inmiddels redelijk anticiperen.

En in het laatste geval, als er mensen komen waarvan ik zeker weet dat ze ze niet gaat vertrouwen en waardoor ik dus een grommende, blaffende, paniekende hond verwacht voor een hele dag/dagdeel? Dan breng ik Lola naar de oppas of spreek ik buitenshuis af waardoor Lola de uitdaging niet aan hoeft te gaan. Gelukkig gebeurt dat hier heel zelden, omdat ik bepaalde gedragingen dus redelijk kan hanteren.

Bedankt voor je reactie. Helaas is Sana geen type hond die in stress situaties eten of speeltjes aanneemt. Al druk ik een bot in haar bek dan spuugt ze die meteen uit. Dat maakt het gewoon extra lastig. Ik heb ook wel eens geprobeerd of het hielp dat ik een kwartier van te voren al een bot gaf voor het bezoek kwam. Maar zodra het bezoek zijn aanwezigheid aankondigt dan is er maar één ding belangrijk en dat is het bezoek zo snel mogelijk het huis weer uitkrijgen.

Helaas is het bij Sana niet dat haar gedrag minder wordt als mensen vaker langskomen. Ze blijft als een gek te keer gaan.

[Donk]

kan je haar in andere omstandigheden wel laten zwijgen als ze blaft?

Eigenlijk blaft ze alleen bij angst. Heel soms blaft ze weleens tijdens het spelen met Deeks maar dan is een stt genoeg om haar te laten stoppen. Alleen wanneer er angst in het spel is dan kan ik haar met geen mogelijkheid stoppen. Wanneer ze buiten blaft naar mensen of andere honden dan is de enige remedie om snel door te lopen totdat de persoon of hond uit beeld is en dan stopt ze met blaffen. Wel blijft ze voortdurend achteromkijken. Wanneer er dan ook maar wat vreemds in haar optiek is kan ze gerust weer blaffen.

Voor het afleren hebben we haar eerst geprobeerd om op commando te leren blaffen maar dit heeft niet het gewenste resultaat geboekt. Ook heb ik geprobeerd om lichtjes haar zij aan te raken wanneer ze blafte, in de hoop dat ze dan even uit haar gedrag kwam. Dit had helaas ook niet het juiste resultaat want ze blijft vrolijk doorgaan. Ook heb ik geprobeerd haar te belonen als ze stil was/ophield, maar ook hier reageert ze niet super op.

[Machie]

Csiva is net zo met bezoek. Ze heeft ook angsagressie maar gelukkig niet zo extreem.
Ik heb t vooral met je te doen, wat een triest verhaal
Oplossingen heb ik niet voor je helaas. Csiva is alleen maar bang voor mensen...

[DeDiana]

Wat een heftig verhaal zeg... Zo te lezen heb je al best wat stappen vooruit gemaakt
Ik zou voor zulke ernstige gedragsproblemen toch nog eens op zoek gaan naar een GT, een die gespecialiseerd is in angst. Ik snap dat je je vertrouwen in GT's een beetje kwijt bent, maar misschien kan hier iemand je een goede GT aanraden? Aangezien je zelf echt niet verder lijkt te komen met met name haar angst voor mensen, en toch al veel hebt geprobeerd, zou ik hulp inschakelen. Misschien zou BAT (zie bijvoorbeeld http://www.moniquebladder.nl/blog/2013/06/17/uitvallen/) iets zijn voor jouw hond en kun je een GT vinden die hierin is gespecialiseerd.

Ik heb zelf ook een hond die snel gestrest is (niet bang voor mensen of honden, maar wel snel nerveus in bepaalde situaties). Als mijn hond gestrest is, helpt het om haar leven zo prikkelarm en voorspelbaar mogelijk houden. Alles doen met vaste routine, zodat je haar veel duidelijkheid biedt. En haar veel dingen laten doen de ze leuk vindt en goed kan (favoriete commando's oefenen bijvoorbeeld) zodat je haar veel kunt belonen en ze zo wat meer zelfvertrouwen krijgt. Ik zou haar (nu) zeker niet gaan overladen met prikkels die haar gestrest maken, maar proberen haar eerst zo ontspannen mogelijk te krijgen en van daaruit in heel kleine stapjes verder gaan werken.

[dagmar88]

Ik heb met Tibbe een aantal keer niets gedaan na een terugval.
Hem zelf laten komen, knuffelen, spelen en verder echt helemaal niets van hem gevraagd.
Dat was voor hem heel erg prettig.
Pas toen het vertrouwen er weer was en hij thuis echt lekker in z'n vel zat ben ik héél voorzichtig met kleine stapjes gaan wandelen.
Met oud en nieuw bleek dat hij erg goed reageert op counter conditioning, dus ben ik dat ook gaan gebruiken voor mensen en honden.
Ik heb me bij hem meerdere keren afgevraagd "is dit hondwaardig en zo nee, zit er op een redelijke termijn verbetering in".
Als ik daar nee op had moeten antwoorden, was het voor mij duidelijk geweest.
Ook nu gaat hij nog vooruit, maar Tibbe gaat geen normale hond worden. Met z'n roedel, thuis spelen, zijn rondjes om het huis en af en toe een langere wandeling 's nachts is het beestje op zijn manier hartstikke blij.

[dagmar88]

Met oud en nieuw bleek dat hij erg goed reageert op counter conditioning,

maar dat aangeven als optie heeft weinig zin als de hond van ts totaal niet op voer reageert in die situaties en ik herken het heel goed want wat mafje betreft mag ik die counterconditioning ook steken waar de zon niet schijnt .

Meteen in moeilijkere situaties werkt dat bij hem ook niet, daar heeft wel een opbouw in gezeten. En met oud en nieuw een flinke borrel.
Als hij een extra angstige periode heeft kan ik ook voer wapperen tot ik een ons weeg.
Bij hem is het in de basis zorgen voor rust en ontspanning/zo in mogelijk druk, waardoor hij wat meer kan hebben en meer open staat voor contact en lekkers.

[DeDiana]

maar dat is het nou net, het lijkt me dat het niét terechtkomen in te moeilijke situaties bijna ondoenbaar is bij dit soort veralgemeende angst of je zou je met je hond binnenshuis moeten opsluiten - en dan nog.

Ik dacht dat dat met Mila's vuurwerkangst ook niet zou gaan lukken, die was ook véél te gestrest om voertjes aan te nemen. Maar met een lik smeerkaas of slagroom op haar neus, likte ze die er toch op den duur af, en dat was het begin. Na een paar keer een lik op haar neus, likte ze het al zelf uit de tube (want het was toch wel héél lekker eigenlijk).

Nu kun je bij vuurwerkangst ook niet gemakkelijk de afstand vergroten, maar dat kan wel met angst voor mensen. Dus dat je begint op een afstand waarop de hond het voertje nog wel aanneemt.
Ik begrijp uit de OP en reacties van TS dat de angst voor mensen het grootste probleem is, dus daar zou ik me dan op concentreren met counter conditioneren.