Gisteren kwam ik een man tegen met een staf-ridgeback kruising, mooi beestje, nog jong dus die wilde niet met de baas mee maar met mijn honden....Ja zegt de baas, ze luisterd nog niet, jouwe wel zeg, die had ik maar even naast me gezet anders schoot het niet op.
Kan jij haar niet even pakken dan kan ik haar aanlijnen? Dus ik met Zinzi de vrolijkste van de 3 een paar stappen naar voren, wat lekkers in m'n hand en beestje gelokt, uiteindelijk lukte het en baas lijnt haar aan
Vandaag kom ik op een smal paadje een man tegen met een rotweilerteef, teef bleef stokstijf staan toen ze mijn honden zag, hele lage houding....ja zegt de baas, ze vind het leuk, dus ik kijk nog eens goed, nou zeg ik, ze vind het helemaal niet leuk, ze vind het doodeng, ik mijn honden aangelijnd en aan de kant gaan staan, maar de rotweiler durfde er niet langs, man zei ach ze moet zich niet aanstellen
Ik vind het zo sneu als zo'n hond niet begrepen word door de baas en merk dan aan mezelf dat ik daar heel erg kriegel van word, vooral het "ze moet zich niet aanstellen" deed m'n bloed koken.
Trekken jullie je iets aan van dit soort dingen en hoe reageren jullie dan?










