Instinct v.s. aangeleerd

[Paisley]

Op veel vlakken communiceren honden anders dan mensen. Bij honden is het rechtstreeks aankijken iets wat spanning opbouwt, en wordt een omhelsing als een dominerend gebaar gezien. Nu zijn pups vaak heel goed instaat om de goede intenties van beide te leren kennen wanneer ze uitgevoerd worden door mensen. Veel huishonden kijken hun baas ook rechtstreeks aan zonder bedoelingen, en vinden het prettig om omhelst te worden. Mijn hond houdt zelf van heel stevige knuffels waar ik haar lekker tegen me aan kan drukken. Niet zo honds.

Ik vroeg mij af - merken jullie bij dit soort honden dat ze ook 'onhandig' kunnen gaan communiceren naar andere honden? Zou dit kunnen verklaren waarom sommige honden elkaar verkeerd begrijpen, en daardoor minder sociaal worden?

Soms denk ik dat in landen waar mensen minder echt met honden 'samen' wonen, de honden ook veel hondser zijn en minder snel conflicten opbouwen. Zou dit komen door een betere socialisatie met andere honden, en een steviger aanleren van de verhoudingen en de hondentaal, of zou dit ook kunnen komen dat deze honden geen 'misverstanden' in communicatie hebben opgebouwd, door mensen die graag hun hond aankijken en dominante gebaren helemaal niet dominant bedoelen waardoor voor de hond de lading eraf gaat?

Ben benieuwd hoe jullie daarover denken.

[DeDiana]

Ik denk dat honden tweetalig zijn: ze spreken hun hondentaal en daarnaast leren ze een taal om met mensen om te gaan/te communiceren. Volgens mij snappen honden heel goed dat het aankijken van mensen iets anders betekent (het levert ze iets op bijvoorbeeld) dan het recht aankijken van een vreemde soortgenoot.

De honden die in grote roedels leven, zijn natuurlijk meestal meesters in de hondentaal - oefening baart kunst. Er zijn in dat soort landen echter ook genoeg honden die hun hele leven in hun eentje aan de ketting liggen bijvoorbeeld, en die zijn noch in hondentaal noch in communicatie met mensen erg geoefend. Zwerhonden die in kleine roedels leven, zoals de hondjes die ik hier in Spanje in mijn 'achtertuin' kan observeren, snappen niet bijster veel van mensen en vinden het eng om oogcontact te maken. Ze begrijpen de hondentaal op zich goed, maar staan afwijzend tot redelijk vijandig tegenover vreemde honden in hun territorium en gaan contact met vreemde honden dus ook uit de weg.

Kortom: ik denk absoluut niet dat de omgang met mensen een hond verwart in zijn hondse taal, en dat het spreken van de hondentaal alles te maken heeft met wat pups leren in het nest en alle ervaringen die daarop volgen.

[Jeannettebo]

Honden ruiken de menselijke emotie erbij, wat ze bij een hond ook kunnen natuurlijk, waardoor de intentie ook duidelijk wordt

[Paisley]

Ik denk dat honden tweetalig zijn: ze spreken hun hondentaal en daarnaast leren ze een taal om met mensen om te gaan/te communiceren. Volgens mij snappen honden heel goed dat het aankijken van mensen iets anders betekent (het levert ze iets op bijvoorbeeld) dan het recht aankijken van een vreemde soortgenoot.

Ja dat denk ik ook wel, maar ik zit me toch af te vragen of je een hond niet beter op kunt voeden door hem die typische menselijke tegenstrijdige dingetjes niet eigen te maken, zoals over de kop aaien, omarmen en recht aankijken. Misschien zijn we op die manier in de communicatie voor de hond ook 'geloofwaardiger' en kunnen we dit gebruiken om op andere vlakken ook goed met de hond te communiceren.

Honden ruiken de menselijke emotie erbij, wat ze bij een hond ook kunnen natuurlijk, waardoor de intentie ook duidelijk wordt

Als een hond in de verte al met een starende blik de tegemoetkomer staat aan te staren, denk ik niet dat geur veel doet. Al denk ik eigenlijk dat sowieso geur niet zo'n grote rol speelt, maar meer de gewoonten en de energie die je uitstraalt waardoor je intenties duidelijk zijn.

[Zoie]

, of zou dit ook kunnen komen dat deze honden geen 'misverstanden' in communicatie hebben opgebouwd, door mensen die graag hun hond aankijken en dominante gebaren helemaal niet dominant bedoelen waardoor voor de hond de lading eraf gaat? .

ik denk eerder dat honden zulk gedrag b.v. van hun ( dominante ) baas accepteren ( maar niet van vreemden of andere honden ).

Dat hoeft niks met misverstanden te maken hebben.

[Valerie]

Kiyoshi is een oerhond. Hij kan de hondentaal erg goed en is ook echt honds in zijn gedragingen naar mensen. Jigzy gedraagt zich als een kleuter naar mensen. Ze kan trouwens de hondentaal wel goed. Tyra was daar weer een stuk slechter in. Die snapte het gewoon niet.

[DeDiana]

Ik denk dat honden tweetalig zijn: ze spreken hun hondentaal en daarnaast leren ze een taal om met mensen om te gaan/te communiceren. Volgens mij snappen honden heel goed dat het aankijken van mensen iets anders betekent (het levert ze iets op bijvoorbeeld) dan het recht aankijken van een vreemde soortgenoot.

Ja dat denk ik ook wel, maar ik zit me toch af te vragen of je een hond niet beter op kunt voeden door hem die typische menselijke tegenstrijdige dingetjes niet eigen te maken, zoals over de kop aaien, omarmen en recht aankijken. Misschien zijn we op die manier in de communicatie voor de hond ook 'geloofwaardiger' en kunnen we dit gebruiken om op andere vlakken ook goed met de hond te communiceren.

Dat zou kunnen, maar voor honden die van pups af aan bij mensen opgroeien is de omgang met mensen en hun eigen taal/manier van communiceren ook een vanzelfsprekendheid. In verschillende onderzoeken (sorry, zo snel even geen links paraat) is ook aangetoond dat onze huidige huishonden zelfs als jonge pup al zo aangepast zijn aan mensen, dat ze bijvoorbeeld zelf ook oogcontact gaan zoeken om onze bedoelingen te achterhalen. Honden gaan dus uit zichzelf ook anders met mensen om dan met soortgenoten.

Ik gebruik het wel bij angstige honden die als pup slecht gesocialiseerd zijn met mensen. Die kijk ik inderdaad nooit recht aan, zal ze ook niet omhelzen of over de kop aaien (tenzij ze zelf laten merken graag op hun kopje gekriebeld te worden). Bij dit soort honden werkt het inderdaad goed om meer uit te gaan van hondentaal dan van menselijke communicatie en gedragingen.

[Paisley]

Ik denk dat honden tweetalig zijn: ze spreken hun hondentaal en daarnaast leren ze een taal om met mensen om te gaan/te communiceren. Volgens mij snappen honden heel goed dat het aankijken van mensen iets anders betekent (het levert ze iets op bijvoorbeeld) dan het recht aankijken van een vreemde soortgenoot.

Ja dat denk ik ook wel, maar ik zit me toch af te vragen of je een hond niet beter op kunt voeden door hem die typische menselijke tegenstrijdige dingetjes niet eigen te maken, zoals over de kop aaien, omarmen en recht aankijken. Misschien zijn we op die manier in de communicatie voor de hond ook 'geloofwaardiger' en kunnen we dit gebruiken om op andere vlakken ook goed met de hond te communiceren.

Dat zou kunnen, maar voor honden die van pups af aan bij mensen opgroeien is de omgang met mensen en hun eigen taal/manier van communiceren ook een vanzelfsprekendheid. In verschillende onderzoeken (sorry, zo snel even geen links paraat) is ook aangetoond dat onze huidige huishonden zelfs als jonge pup al zo aangepast zijn aan mensen, dat ze bijvoorbeeld zelf ook oogcontact gaan zoeken om onze bedoelingen te achterhalen. Honden gaan dus uit zichzelf ook anders met mensen om dan met soortgenoten.

Ja zoiets heb ik ook gelezen! Intrigerend vind ik dat, maar het is ook te verwachten dat het meest gedomesticeerde dier ter wereld zich heeft aangepast aan de communicatie van de mens en dat ook zwaar in de genen heeft zitten.
Daarom zat ik mezelf af te vragen in hoeverre gedrag aangeleerd is en wat er nog over is van instinctieve communicatie wanneer een hondje met 7 weken bij de moeder weg gaat en bij mensen komt wonen. Helemaal als hij de enige hond in huis is, is het contact met soortgenoten maar heel beperkt terwijl de mensen 24/7 in de buurt zijn.
Maar de belangrijkste (inprent) periode brengt hij natuurlijk bij de moeder door. Niet gek dat broodfok pups die tevroeg bij de moeder weg gingen sneller gedragsproblemen ontwikkelen.

[blondie]

Ik denk dat honden mensen helemaal niet met honden vergelijken.

Dit ja. Mijn teefje kon enorm mensen diep in de ogen kijken, staren, alsof ze mensen aan het doorgronden was. En ze bedoelde er helemaal niets mee, en ze had er ook niets van als iemand haar terug in de ogen aanstaarde Ze keek overigens ook bijna niet weg
Mijn reu, kon dat absoluut niet hebben van vreemden. Hij keek mij altijd recht in mijn ogen aan, dat wel, maar dat waren andere blikken. Hij kon echt niet leuk worden als mensen hem aan gingen staren of andere honden hem gingen fixeren.
Omhelzen moest je bij hem niet mee aankomen, mens niet, maar honden moesten ook niet klemmen of "vriendschappelijk" tegen hem op beuken. Ook de bekende honden niet, waar hij wel jofel mee ging. Out of the blue op hem knallen voor een joviale "Hey hoi, wat leuk dat ik je weer zie!" dan was het voor de anderen weer duidelijk dat niet bij hem te doen
Voor mijn reu was alles best wel zwart wit. Het teefje kon wel weer duidelijk schakelen tussen "mensentaal" en "hondentaal" en "kattentaal". Die was taalkundig zeer onderlegd

[DeDiana]

Daarom zat ik mezelf af te vragen in hoeverre gedrag aangeleerd is en wat er nog over is van instinctieve communicatie wanneer een hondje met 7 weken bij de moeder weg gaat en bij mensen komt wonen. Helemaal als hij de enige hond in huis is, is het contact met soortgenoten maar heel beperkt terwijl de mensen 24/7 in de buurt zijn.
Maar de belangrijkste (inprent) periode brengt hij natuurlijk bij de moeder door. Niet gek dat broodfok pups die tevroeg bij de moeder weg gingen sneller gedragsproblemen ontwikkelen.

Ja, en vandaar ook dat gehamer op socialiseren Honden moeten de hondentaal uiteindelijk van andere honden leren.
Natuurlijk krijgt een pup een groot deel al mee, maar als hij daarna wordt afgezonderd van andere honden, is de kans volgens mij vrij groot dat ze sociaal niet zo vaardig zijn.

Mijn zus had zo'n hond: een voormalige bewakingshond van de luchtmacht, altijd in kennel geleefd en niet gesocialiseerd met andere honden, die na zijn 'pensioen' bij haar in huis kwam wonen. Die snapte echt helemaal niets van andere honden en bracht zichzelf daardoor ook steeds in de problemen. Hij bedoelde het allemaal helemaal niet zo verkeerd, maar het leek echt alsof hij geen hondentaal sprak. Hij begreep andere honden niet en gaf zelf ook geen of de verkeerde signalen.

[blondie]

Daarom zat ik mezelf af te vragen in hoeverre gedrag aangeleerd is en wat er nog over is van instinctieve communicatie wanneer een hondje met 7 weken bij de moeder weg gaat en bij mensen komt wonen. Helemaal als hij de enige hond in huis is, is het contact met soortgenoten maar heel beperkt terwijl de mensen 24/7 in de buurt zijn.
Maar de belangrijkste (inprent) periode brengt hij natuurlijk bij de moeder door. Niet gek dat broodfok pups die tevroeg bij de moeder weg gingen sneller gedragsproblemen ontwikkelen.

Ja, en vandaar ook dat gehamer op socialiseren Honden moeten de hondentaal uiteindelijk van andere honden leren.
Natuurlijk krijgt een pup een groot deel al mee, maar als hij daarna wordt afgezonderd van andere honden, is de kans volgens mij vrij groot dat ze sociaal niet zo vaardig zijn.

Mijn zus had zo'n hond: een voormalige bewakingshond van de luchtmacht, altijd in kennel geleefd en niet gesocialiseerd met andere honden, die na zijn 'pensioen' bij haar in huis kwam wonen. Die snapte echt helemaal niets van andere honden en bracht zichzelf daardoor ook steeds in de problemen. Hij bedoelde het allemaal helemaal niet zo verkeerd, maar het leek echt alsof hij geen hondentaal sprak. Hij begreep andere honden niet en gaf zelf ook geen of de verkeerde signalen.

En met van alles en nog wat in aanraking laten komen. Mijn teef was prima in de hondentaal eigenlijk, maar was wel eigenlijk opgegroeid in een roedel herders. En in mijn ogen was ze altijd de jonge hond geweest en gebleven, en besefte zich toen ze 2 1/2 was absoluut niet dat andere honden haar niet als klein en niet eng zagen. Mensen ook niet trouwens, voor zover ze kon denken, zij was klein in haar ogen, de eeuwige puber noemde ik haar ook.
Die kleine is met van alles en nog wat in aanraking gekomen bij zijn fokkers, maar volgens mij niet met paarden. Die waren dus heel raar. Gisteren blaatte er en schaap naar hem bij het hek, nou Terwijl hij weer niet gek opkijkt van lama's en kamelen
En gisteren kregen we teckel kruisingen over de vloer, waarbij een venijnige teef
Ook weer even wennen en nieuw, maar gut ik ben zo blij dat dat nu allemaal kan omdat hij nog zo jong is en we dat dus mee kunnen geven.
Instinct vs aangeleerd zie ik ook. Ik had de sleutel in het slot gestoken in de middag omdat er nogal veel aanloop was. En waaks zijn is niet aangeleerd en het zit er tóch in. Zodra er mensen binnen kwamen merkten we dat. Het waren allemaal bekenden overigens. Dus uiteraard kon alles en iedereen doorlopen. Maar hoe klein ook, het waakse zit erin.
Ik heb hem niet als waakhond aangeschaft, ik vind het juist fijn dat als mensen binnen zijn en komen dat de honden daar ook relaxed mee kunnen omgaan. Dus deels door dat allemaal mee te laten maken creëer je een hond die het allemaal wel best vindt. Maar ik weet ook wel dat instinct er bij sommigen goed in zit.
Aangeleerd vind ik dan dit soort zaken als visite e.d. accepteren. Maar als het ineens niet zo ok verloopt of niet ok is zijn bepaalde honden wel degelijk nog van het type los van de baas reageren op een bepaalde situatie. Dan kom je terug op instinct/karakter en dat valt er niet uit te trainen. En persoonlijk vind ik dat niet erg.