Het begon met een lab die Aki erg leuk vond.
Zo leuk dat deze niet terug te roepen was door de baasjes, die al naar het parkeerterrein liepen om weg te gaan. Na wat dollen reageerde Aki wel op ons en kon ik hem even tot stilstand manen en hield ik Aki even vast zodat de eigenaar zijn hond op kon halen (hij was al onderweg
)Kleine moeite groot plezier toch, en ook fijne oefening voor mij om door te proberen te dringen tot onze jonge hond tijdens dol spel.
Want Aki had er ook wel zin in
Vervolgens op vrij open veld komt er een beagle dametje vrolijk op hem af.
Niets aan de hand, maar geen baas te bekennen
Het beestje dartelde nog wat achter Aki aan, maar die had geen interesse. Vervolgens liep ze zo onder het hekwerk door, het parkeerterrein op. Waar dus auto's reden. Ze keerde weer om richting Aki en ons, waarop ik haar lokte en haar aan haar tuigje vasthield. Toen meldde zich een dame verderop bij het parkeerterrein.
"Laat haar maar los hoor!"
Eh
oprecht vroeg ik haar of dan naar haar toe zou gaan, en dat ik haar vasthield omdat ze zojuist bijna het parkeerterrein op liep.Maar ja, ik moest de hond loslaten. Prima hoor, maar een beetje vreemd vond ik het wel.
Het was ook een beetje eigen belang, want Aki vond de kleine ineens wel interessant en ik wilde niet dat hij haar na zou lopen het parkeerterrein op
Dan de derde, geen foto's van
een mevrouw alleen, Aki vond haar interessant, en zij Aki leuk en ze begon vrij hoog tegen hem te praten. Ik zag de bui al hangen en spoedde erheen. Net op het moment dat hij opsprong had ik mijn hand bij nek en borstkast, wat een Duitse ijselijke gil teweegbracht (dramaqueens die Duitsers).De mevrouw vond dat weer niet leuk, en zei dat ze de honden best leuk vond, maar dat ze niet moesten springen. Ik was dat volledig met haar eens en dat ik er hard mee aan de slag was
Aardige mevrouw.Nummer vier. Balletjes.
Ik ben tot het besef gekomen dat ik een jattende hond heb
Te laat zien dat een hond een balletje geworpen krijgt, of een hond die niet ziet waar het balletje terecht komt en Aki is er mee aan de haal 
Tot op heden honden die te verbaasd waren om te reageren. Voor Aki, gelukkig maar. Hij flikte het bij een herder, en nu dus bij een schapendoes. De man van de schapendoes verzuchtte wat en trok zijn schouders op, en reageerde wat naar zijn hond. "Stommerd, nu ben je hem dus wéér kwijt!".
Ik ben blij dat Aki wel lost, en ik vind het niet meer dan normaal dat iemand zijn bal gewoon terug krijgt. Zo ook dus nu.
Vervolgens een hondje die in eerste instantie vrij zelfverzekerd op Aki afkwam die in het riet wat stond te snuffelen. Op de foto zie ik de oren ineens wel al in een andere stand staan dan toen hij in aanvang stond.
Hierna liep hij wat stijfjes weg, ging markeren tegen een boom met Aki erbij die hem na liep. Vervolgens ging hij er in vliegende vaart vandoor naar zijn baasjes. En je raadt het al, Aki er achteraan. Er gebeurde niets, baasjes waren ook kalm, maar het roepen van mijn vriend tegen beter weten in hielp niet écht
.Aki keek toen er verder bij de mensen en van de hond uit geen actie meer kwam richting ons, en ik zwaaide met de felgele bal.. "Hier!".
Leermomentje maar goed, niet echt te voorkomen deze situaties als een hond zelf komt, toch?
Toen kwam er een gelijke aanrennen. Aki ook weer bezig zijn ding te doen en toen stond de grote bij hem. Dat werd ook spelen en beuken op zijn Duits. De andere hond was een kruising lab/herder.
Dat ging prima. De hond was 12 maanden, en ik vertelde dat Aki zeven maanden was. Op een bepaald moment vond ik het spel en elkaar aftasten wel genoeg geweest. Om en om beukten ze elkaar naar de grond, stronken e.d. werden niet meer gezien. Aangezien we beiden richting uitgang gingen zei ik dat het wel genoeg was zo en riep Aki en liet zijn bal zien om zo even met hem te spelen en ik zei dan ook letterlijk dat het wel genoeg was met spel en dat ik haar wel even vooruit wilde laten lopen.
Duidelijk lijkt me dan toch
.Ik vond het ook weer een fijne oefening om hem uit het spel te halen op die manier en dat het ook werkte op dat moment.
Op gepaste afstand vervolgden we de weg.
Zij was op een bepaald moment voor ons weer blijven staan, haar goed recht. Aki besefte dat het zijn "vriend" was en het spel hervatte zich, achter ons liepen ook een aantal mensen met een groep honden, waarvan 1 aan de lijn. Aki werd hoe langer hoe drukker, dus besloot ik dat het even genoeg was, en toen ik de aandacht weer had heb ik hem even aan de lijn geklikt. Dame met de jonge hond kwam ineens weer terug lopen en haar hond vloog uiteraard weer op Aki af die ik bewust aan de lijn had gedaan. Ik ging me toen écht afvragen waarom ze dat nu precies deed
Uiteindelijk ging zij dus naar het parkeerterrein en wij het strandje op richting andere parkeerterrein. Op het strandje liet ik Aki weer los die weer lekker rond ging rennen en niet meer zich focuste op andere honden. En prompt zie ik in mijn ooghoek weer die hond op ons afkomen. En zij stond bij de auto.
Goed. Ik had een tak en ik leidde Aki af, en hield hem weer even bij de halsband vast. Waarom vraagt iemand zich misschien af. Omdat ik vond dat er genoeg gespeeld was met die hond. Dat ik probeerde te leren dat er niet met iedere hond "gespeeld" hoeft te worden in die mate dat je je hond niet meer kunt bereiken, en ik moet bekennen dat ik op dat moment de eigenaresse toeriep of ze nu de hond even bij haar kon houden. Ik was best giftig geworden, want ik had Aki al bewust een stuk aan de lijn gedaan omdat zij continue maar bewust of onbewust om ons heen bleef drentelen.
Reden om hem aan de lijn te doen is gewoon omdat ik wist dat ik hem niet meer zou bereiken met een hier of een nee en dan ga je tien stappen achteruit in alles wat je wel al goed hebt aangeleerd voor mijn gevoel.
Herkenbaar voor sommigen? Gewoon even benieuwd hoe anderen op bepaalde situaties reageren.
