Tips gevraagd voor uitval-gedrag!

[DaarGaatIe]

Iets meer dan een jaar geleden kwam er toevallig een hondje op mijn pad. Er werd gezegd dat hij sowieso grotendeels dwergpinscher is, maar wat voor rassen hij nog meer omvat, dat konden ze niet zeggen (de gok was chihuahua, maar het kan ook praagse rattenvanger zijn). Het eerste contact tussen ons verliep stroef. Hij was doodsbenauwd voor me, durfde niet in mijn buurt te komen en ik kon hem al hélemaal niet aanraken. Een snoepje pakken durfde hij zelfs niet. Er is mij verteld dat hij in zijn eerste levensjaren niet zo goed behandeld is.
Zodra hij bij mij was sloeg hij naar mij toe helemaal om, hij plakte ontzettend aan me. Hij durfde niet door de kamer te lopen, niet te drinken of te eten en zat alleen maar naast me. Als ik naar de wc ging, raakte hij helemaal in paniek (binnen plassen, piepen, heen en weer rennen). Hij schrok van elke beweging die ik of m'n vriend maakten en elk geluid zorgde ervoor dat hij in een hoek zat te trillen.
Langzaam maar zeker knapte hij op, werd hij stoerder, begon hij de kamer te verkennen en liet hij het waakse voor wat het was. Deuren konden slaan, maar hij reageerde niet. Mijn vriend kon hem aanraken, ik sowieso en ook mijn moeder accepteerde hij meteen.
Met de hond van m'n moeder gaat het super, beste vrienden voor het leven, maar nu komt het.
Sinds een tijdje begon hij (op wel 20 meter afstand) te blaffen als hij iemand op ons af zag komen. Hier ben ik hard mee aan de slag gegaan en nu kan ik inmiddels tot op 1 meter afstand iemand naderen, zonder dat er enige spanning is. Soms kunnen wel zelfs normaal, zonder geblaf en gegrom, langs mensen op straat lopen. Komen mensen echter dichterbij, kijken ze hem aan, praten ze tegen mij of proberen ze mij óf hem aan te raken, dan heeft hij het niet meer. Grommen, blaffen, snappen.
Nu woon ik in een druk appartementengebouw, ga ik vaak met de metro en de trein en is het vaak druk op straat. Dit betekent dus ook dat ik over smalle gangen met hem langs mensen moet lopen, alleen gaat hij compleet tekeer. Nu heb ik voor hem een snuitje gekocht, als er iemand aan komt pak ik namelijk de riem al strak vast en draai ik mezelf voor hem, waardoor ik meteen al spanning creëer. Met het snuitje doe ik dit niet. Elke keer als er iemand voorbij komt lopen, hij kijkt naar iemand of iemand stoot tegen mij aan in de metro en hij doet niks, dan geef ik hem een snoepje.

Overigens gaat hij ook tekeer als hij een hond ziet in de verte, hoe ver weg dan ook. Als hij los is wil hij graag spelen, maar aan de riem is dit not done.

Iemand tips, hulp bij training, ervaring of ideeën?

[ranetje]

Counter conditioning een idee?
KLIK

[DaarGaatIe]

Ik heb het topic even doorgelezen en het klinkt erg interessant. Ik ben alleen benieuwd hoe het verder werkt, wat betreft wanneer het op een afstand goed gaat en je steeds dichterbij komt en of het gedrag op deze manier ook compleet uitgebannen kan worden, of dat je altijd snoepjes moet blijven voeren omdat anders de negatieve associatie weer terug komt en de positieve uitdooft.

Eigenlijk doe ik in principe al iets soortgelijks, alleen zij nemen nog een stap verder. Wel erg interessant!

[DaniBanani]

Nee, wat jij doet is (zoals jij het beschrijft) iets anders. Jij beloont achteraf. Daarmee verander je niet de associatie van de hond met de situatie, je leert hem alleen dat een bepaalde reactie van hem een beloning uitlokt. Honden/mensen blijven stom, maar als hij dat niet laat merken krijgt hij een snoepje. Met counter conditioning verander je de emotie van de hond. Hond/mens in de buurt staat gelijk aan beloning en worden dus steeds iets minder stom.

Ik denk dat je de voedselbeloning uiteindelijk best af kan bouwen omdat de hond steeds minder spanning gaat ervaren. Hij reageert vanuit angst en als die angst eenmaal is verdwenen en een positieve associatie ervoor in de plaats is gekomen dan is er, tenzij er een negatieve ervaring komt, geen reden voor hem om ineens weer bang te worden. De situatie is niet spannend meer.

[DaarGaatIe]

Je hebt inderdaad gelijk, zij nemen een behoorlijke stap verder. Ik zat nog te twijfelen of wat ik deed wel goed was, bijvoorbeeld gister kwam er een vreemde in huis en heb ik hem wel de hele tijd snoepjes gevoerd. Toen reageerde hij na 5 minuten eigenlijk helemaal niet meer op de gast. Alleen meestal 'beloon' ik hem inderdaad alleen en geef ik hem geen voer als hij gromt of blaft, want ik dacht dat ik dan verkeerd gedrag beloonde.
Maar als je naar het veranderen van emotie kijkt, zoals in de filmpjes in het topic, dan gaat dat inderdaad weer niet op.

[ranetje]

Je hebt inderdaad gelijk, zij nemen een behoorlijke stap verder. Ik zat nog te twijfelen of wat ik deed wel goed was, bijvoorbeeld gister kwam er een vreemde in huis en heb ik hem wel de hele tijd snoepjes gevoerd. Toen reageerde hij na 5 minuten eigenlijk helemaal niet meer op de gast. Alleen meestal 'beloon' ik hem inderdaad alleen en geef ik hem geen voer als hij gromt of blaft, want ik dacht dat ik dan verkeerd gedrag beloonde.Maar als je naar het veranderen van emotie kijkt, zoals in de filmpjes in het topic, dan gaat dat inderdaad weer niet op.

Met veranderen van emotie is het handig (als je dat lukt) om al met voertjes geven te beginnen als hij nog niet aan het grommen en blaffen is.
Ik denk dat je zelf zo langzamerhand wel weet wanneer hij een concert gaat geven en dat kan je het beste net voor zijn.
De eerste tijd zorg je er ook voor dat de afstand tot de oorzaak zo groot mogelijk is zodat je hond nog goed bereikbaar is voor jouw reacties.
Daarna kan je de afstand gaan verkleinen.
Zorg dat hij iets krijgt wat hij echt heel erg lekker vindt en wat een heel sterke geur heeft.
Dat maakt het effect groter.

Op den duur kan je dat voer afbouwen.
Niet te snel, en zodra je het idee hebt dat hij weer gespannen raakt geef je weer lekkers.
Vooral bij een hond die zich al een tijdje zo gedraagt kan het soms veel tijd kosten voor het beter gaat.
Maar als je het goed doet gaat het steeds beter

[DaarGaatIe]

Dus toch voordat hij iets begint te doen. Okey, ik snap het concept. De afstand is een lastig ding, aangezien ik in een groot gebouw woon, met nauwe gangen/hallen/liften. Dan kan ik dus geen afstand vergroten. Nu los ik dat vaak op door hem op te tillen of zelf naast hem te hurken en de persoon af te schermen met mijn lichaam, terwijl ik zit van hem vraag en hem beloon.
Is dit een goede methode?

[DaniBanani]

Overigens doe ik het zelf iets anders. Ik beloon mijn hond als hij aandacht voor mij heeft. Ik heb hem dus vervangend gedrag aangeleerd, iets wat niet samengaat met blaffen en uitvallen. Aandacht bij mij houden = beloning, al het andere gedrag reageer ik niet op en zodra hij daarna weer naar mij opkijkt krijgt hij ook weer iets lekkers. Dat werkte voor mijn hond het beste, want nu weet hij wat hij wél mag doen en het gebeurt steeds vaker dat hij uit zichzelf al contact zoekt als er een voor hem moeilijke hond aan komt. De beloning hangt af van de moeilijkheidsgraad. Bij veel spanning krijgt hij bijna continu snoepjes zolang hij netjes blijft volgen, in makkelijkere situaties krijgt hij nu pas de beloning als we de andere hond gepasseerd zijn.

[DaarGaatIe]

Een tijdje geleden ben ik begonnen met wat jij doet. Ik heb hem een commando geleerd 'let op', dit betekent dat hij naar mij moet kijken en dit elke keer gebruikt als hij focust op mens/hond etc. Het werkt matig, hij kijkt wel naar me, maar ik ben zijn aandacht snel kwijt en als er per ongeluk iemand achter me langs loopt en ik merk het niet, dan blijft hij blaffen. Ik moet dan dus ongelooflijk goed opletten. Ik heb hem alleen nooit continu snoepjes gegeven bij een andere moeilijkheidsgraad, hij kreeg er altijd maar 1. Alleen op zich is wat jij zegt logischer.

[DaniBanani]

Je vraagt iets van hem wat ontzettend moeilijk is, hè? Hij voelt zich niet op zijn gemak, is gewend om te gaan blaffen, en dan moet hij van jou ineens iets anders. Dat is moeilijk! Ook dit moet je dus opbouwen, eerst op afstand en daarna pas dichterbij. Je kan niet verwachten dat hij 't direct goed doet als iemand vlak achter je loopt, dat zullen nog heel lang moeilijke situaties blijven. Reken op maanden trainen, welke methode je ook gebruikt. Iemand zo dichtbij, dat is een héle sterke prikkel en dan is het best logisch dat één snoepje daar niet tegenop weegt - zeker als de oefening langer dan een paar seconden duurt. Jij zegt dat het matig werkt, maar hij begrijpt al wat de bedoeling is én kijkt zelfs al even naar je op. Dat is al hartstikke goed. Ik zou het gewoon eens proberen. Meerdere snoepjes. Je commando tussendoor herhalen is niet erg, hij leert vanzelf wel dat hij moet blijven kijken. En die snoepjes kan je later weer afbouwen, maak je daar geen zorgen om.

[Pino2012]

Een stroom aan snoepjes geven is inderdaad beter. Beter tien kleine snoepjes, die je elk apart steeds achter elkaar geeft.
Met die stroom aan snoepjes kun je dan ook gaan variëren. Dan drie, dan vijf etc.
Kijk ook naar wat je hond echt super lekker vindt. Knakworst deed hier in het begin wonderen en dat kun je prima heel klein maken.

Waar staat de hond als je zijn aandacht vraagt?

[DaarGaatIe]

Hoe bedoel je dat precies?

Gewoon qua ten opzichte van mij? Als ik aandacht vraag loopt hij óf een stukje voor me of rechts naast mij. Overigens begint hij het concept wat te snappen en begint hij uit zichzelf naar me te kijken als er mensen/fietsers e.d. langslopen. Meteen nadat hij een snoepje heeft gekregen, wil hij dan wel weer terug naar de trigger schieten, maar als ik hem dan meteen weer 'let op' vraag, dan doet hij dit wel en beloon ik weer.
Met honden is het lastiger, dan moet ik minimaal 3 meter afstand hebben voordat ik überhaupt zijn aandacht kan krijgen.