Tegelijkertijd is het ook weer een (voor mij) typische duitse herder als het gaat om auw, en er naar willen kijken.
Eergisteren mankte hij wat, dacht ik te zien. Vervolgens is hij uit geweest en leek er niets aan de hand. Binnen hoorden we ineens een gil. Meneer had dus echt pijn ergens.
"Kom eens Aak". Zeer langzaam komt een hondje je tegemoet. Kijkt je wat argwanend aan
"Heb je pijn aan je pootje, laat eens kijken dan, kom maar".
Achtereenvolgens
Zo is de reactie in emocoons uit te duiden hahaha.
Poot absoluut niet willen geven, bij wijzen naar de plek waar je denkt dat hij pijn heeft hoor je een ijselijke gil, terwijl je hem niet eens aanraakt!
Ik gokte al op een nagel, en liet het maar even gaan, want toen hij wat interessants zag was hij zijn pijntje alweer vergeten en huppelde weer vrolijk ergens heen.
Vervolgens vergeet je even zijn leed. Maar dat laat hij niet gebeuren.
Zonder dollen wat een drama queen, in de keuken. Zuchten, brommen, die poot met de zere plek telkens maar verleggen. Weer zuchten. Kreunen en steunen.
Op de bank. Zucht kreun steun. Van de bank af, daar weer liggen, bij mijn vriend liggen, tot die naar de poot wilde kijken, happerde hap. en weg weer.
Nog harder zuchten, steunen en kreunen. In de bench liggen, gut dan krijg ik geen aandacht, weer op de bank bij mij.
Ik ben met een zaklamp die poot gaan bekijken (nog meer drama
Maar het was eigenlijk hilarisch hoe die hond zich dan gedraagt. En normaal tv kijken was er niet bij, Aki vond zichzelf écht heel zielig, en hij wilde dat wij ons dat écht beseften. Maar laten kijken ho maar
Het stomme is dat het best harde honden zijn, als er echt wat is dan merk je dat bijna niet aan ze (bij mijn vorige stel) maar als Finn of Bluf destijds een klein rotplekje hadden of zo dan was Leiden in last





. 
