Het HondenForum

Sinds drie weken zijn wij de gelukkige eigenaars van Kate, een tweejarig teefje. Kate komt oorspronkelijk uit Roemenie, waar haar moeder hoogzwanger door lieve mensen van een vuilnisbelt is geplukt. Kate is via een stichting hier geplaatst samen met haar zusje bij een gezin. Helaas gingen die mensen scheiden en werd voor de honden een oplossing gezocht. Zo is Kate bij ons gekomen.
Keetje gaat fantastisch met onze katten (mijn grootste angst was dat de katten het niet zouden pikken een nieuwe indringer) meer dan gehoopt zelfs. Ze is lief, heel rustig in huis en gehoorzaam.
Er zijn echter wel wat issues. Zo is ze erg onderdanig, ze plast bijv. als ze te uitbundig wordt begroet. Dat heb ik de rest van het gezin dus nu verboden. Je mag best aaien als ze naar je toe komt maar dan heel rustig, niet naar haar en beslist niet te enthousiast. Ik heb net een nieuwe bank en daar heeft ze dus al een paar keer op geplast. Kan zij niks aan doen, maar man en kinderen wel!
Ze loopt keurig aan de lijn maar is echt bang voor andere honden, dat uitte zich de eerste week vooral in blaffen (kefffen) en trekken aan de lijn en dan vooral naar achteren, bij het gevaar weg.
Ik was al een heel eind op weg om dat eruit te krijgen maar helaas ging het mis toen mijn dochter van 15 en ik haar vorige week zondag uitlieten, wij liepen de hoek om en uit een huis kwam een stafford aangerend die in één klap bovenop haar vloog. Grote paniek, vooral bij mijn dochter en ik was zooooooo kwaad dat ik blijkbaar zoveel gezag uitstraalde dat die hond losliet voor er erge schade kon ontstaan. Kate had goddank geen wonden maar wel een gekneusde rib van de impact. Fysiek was er dus niet al te veel aan de hand maar de emotionele schade is best groot. Ze wil amper meer mee naar buiten, als ze weet dat er gegaan moet worden verschuilt ze zich in haar bench. Ik lijn haar dan gewoon daar aan en neem haar mee want ze moet toch plassen e.d.
Wat ik echt jammer vind is dat ik haar niet kan laten loslopen. Het is toch verdorie een jonge hond die moet flink kunnen rennen en we maken wel lange wandelingen hoor maar aan de lijn is toch anders dan lekker rauzen. Als ze een hond ziet raakt ze zo in paniek dat ze aan de kletter gaat. Dus straks op vakantie kan ze ook niet lekker aan het strand rennen, in tegendeel daar lopen zoveel honden dat strandwandelingen voor ons ook minder leuk worden.
Maar er gloort ook hoop. Ik ga met haar niets uit de weg, probeer vanaf afstand te belonen voor goed gedrag en heb van de week gewoon staan praten met de eigenaresse van een ontzettend lieve rustige Golden Retriever. Eerst was Kate bangig maar langzaam maar zeker ontspande ze, rook zelfs even aan de Golden en waagde het zelfs even een speelhouding aan te nemen. De Golden was echter gericht op mijn jaszak waar koekjes in zaten! Dus geen bedreiging voor ons Keetbeest. Ik heb met die mevrouw afgesproken om een paar keer samen te wandelen zodat Kate aan de hond went en wellicht goed gedrag van haar gaat overnemen.

Verder moet ze op een heel rustige manier benaderd worden want ze schiet naar achteren. Ze is tamelijk handschuw. Aaien moet voorlopig van onder af. Wel begroet ze je door tegen je op te springen. Laat ik gewoon maar even zo, als ik springen ga verbieden kruipt ze wellicht weer in haar schulp.
Zitten doet ze braaf op commando, af gaan is een drama. Krijg ik haar niet aangeleerd. We hebben het al drie weken geprobeerd. Met wat lekkers (stukje Rodi worst waar ze dol op is) van haar af bewegen. Ho maar ze gaat vertwijfeld pootjes geven of weer in z'n achteruit. Elke keer als ze gaat liggen zeggen we "af" maar die link legt ze niet. Mijn vorige hond legde ik neer en die had het binnen no time door maar dat is bij haar niet haalbaar. Dan wordt ze alleen maar schuwer voor onze handen.
Borstelen is ook een ramp, ze raakt compleet in paniek.

Ze heeft dus wel een rugzakje. En dit is een lang verhaal geworden maar wij gaan er hard aan werken om haar zelfvertrouwen een boost te geven. We zijn met z'n allen dol op haar ondanks dat ze geen echte knuffelhond is. Gelukkig zijn wij katten gewend, die knuffelen ook alleen maar als ze er zelf zin in hebben . Maar ik zou haar zo graag echt gelukkig zien, een blije vrolijke hond.

Iemand nog tips?

Even dimmen met wat je allemaal wilt, je hebt de hond 3 weken.
Laat haar eerst eens de tijd om jullie te leren kennen, nu leg je een druk op haar waar ze niet blij van wordt en wat vertrouwen in de weg staat.
Biedt rust, regelmaat en vriendelijkheid en leer zelf ook te kijken wat je dame nodig heeft.
Over het algemeen heeft een hond die bij je komt wonen geruime tijd nodig om de nieuwe omgeving te leren kennen en vertouwen te krijgen. Dit kost veel tijd en energie. Veel ruimte om iets te leren, van mensen die ze nog niet kent en geen band mee heeft is er niet.
Het smeden van een band is het allerbelangrijkste. Dat gaat niet in 3 weken. Als jullie regelmaat, duidelijkheid, rust en vriendelijkheid bieden, leert ze al heel veel en kan er spelenderwijs al best een en ander eigen gemaakt worden.
Ik zou dus even wachten met een toekomstbeeld, omdat dat nog niet gebaseerd is op wie ze is.

Om het wat subtieler te zeggen : ik denk dat jullie al een end op de goede weg zijn, maar dat je inderdaad gewoon nog geduld moet hebben. Zeker als ze zoals met de stafford weer een vervelende ervaring heeft opgedaan.
Verder ben ik het met bovenstaande eens

Nou we zijn haar echt niet aan het doodtrainen hoor! Dit is beslist niet mijn eerste hond. Maar ze kent al wel wat dingetjes van haar vorige baasjes. De grootste issue is de angst voor andere honden en je komt er nu eenmaal niet onderuit om je hond uit te laten waarbij je nu eenmaal altijd honden tegenkomt. Als ik daar nu geen aandacht aan besteed leert ze natuurlijk ook dat angst toegestaan is. Ik leid haar af door met lekkers te zwaaien en als ze niet reageert krijgt ze dat stukje worst. Natuurlijk hebben wij nog geen band zoals ze die met haar vorige eigenaar had en laten we haar zoveel mogelijk haar eigen gang gaan. Het is alleen raar dat ze de eerste week dat we haar hadden een andere hond was en ze angstiger is geworden na die aanval wat op zich ook logisch is. Maar nogmaals ze moet gewoon naar buiten want ze zal haar behoefte moeten doen.

oke, succes dan maar.

MarinaenKate schreef:Nou we zijn haar echt niet aan het doodtrainen hoor! Dit is beslist niet mijn eerste hond. Maar ze kent al wel wat dingetjes van haar vorige baasjes. De grootste issue is de angst voor andere honden en je komt er nu eenmaal niet onderuit om je hond uit te laten waarbij je nu eenmaal altijd honden tegenkomt. Als ik daar nu geen aandacht aan besteed leert ze natuurlijk ook dat angst toegestaan is. Ik leid haar af door met lekkers te zwaaien en als ze niet reageert krijgt ze dat stukje worst. Natuurlijk hebben wij nog geen band zoals ze die met haar vorige eigenaar had en laten we haar zoveel mogelijk haar eigen gang gaan. Het is alleen raar dat ze de eerste week dat we haar hadden een andere hond was en ze angstiger is geworden na die aanval wat op zich ook logisch is. Maar nogmaals ze moet gewoon naar buiten want ze zal haar behoefte moeten doen.

Dat is niet zo raar hoor, niet eens n.a.v. die aanval.
Ze komt in een nieuwe situatie, ze zal wat overrompeld zijn en nu beseft ze zich dat dit haar nieuwe huis is en zal zich proberen aan te passen.

Ik heb zelf ook een angstige hond en ik ben van de no-nonsense
Mijn idee is dat hoe meer je het betuttelt, hoe groter de angst wordt. Ik heb ook nog een andere hond, een zeer zelfverzekerde nog wel, dat scheelt ook.
Vindt ze iets eng, doe ik net of ik het niet zie, negeer het volkomen en we gáán. Doet ze het, is ze echt heel braaf en het beste hondje ter wereld
Auto vond ze eng, ik ga niet elke middag met snoepjes bij de auto staan, nee.. Hop, hond erin getild, klep dicht en rijden. Af en toe strooide ik brokjes naar achter maar ze zat alleen maar te bibberen. Ik praat veel, dat is een van mijn kwaliteiten Dus dat doe ik nu nog steeds en dat kalmeert. Ik snap niet waarom, maar ja, dan doe je dat toch.

Is Kate gevoelig voor bepaalde beloningen?

Als je een andere hond tegen komt kun je Kate afleiden met je stem of met iets lekkers en begin daar al ver voor je de hond tegen komt mee.
Kom je op een afstand waarbij ze de flikflaks maakt e.d. vergroot je de afstand weer, dus je loopt even weg en probeer dan op die afstand te komen waarop je haar kan belonen voor gedrag wat je wilt zien. Dus dat ze netjes met je mee loopt. Ik denk dat belonen haar zelfverzekerder gaat maken en vertrouwen in jou geeft. Ze hoeft én niet bang te zijn én ze krijgt nog lekkers of een blije baas ook, hoe leuk is dat! Die afstand zal je op een gegeven moment kunnen verkleinen.

En wat betreft het aanlijnen om uit te gaan. Ik weet niet of dit klopt wat ik zeg hoor, maar ik probeer áltijd de honden naar MIJ toe te laten komen om uit te gaan.
Neem daar ook de tijd voor. Voor mij zou het heel slecht voelen als ik iets leuks als een wandeling moet afdwingen door ze uit de bench mee te sleuren. Ga op de grond zitten met iets heel interessants en laat dat ook merken. Als Kate komt kijken, belonen, aanlijnen en gaan wandelen.

3 weken is echt heel kort. Ik heb mijn herplaatser uit Spanje nu 4 maanden en nog ken ik haar niet goed hoor.
Ik snap soms niks van haar en zij mij ook niet geloof ik. Helemaal met een angstige hond zal het even duren voordat je iets aan leert. Ze gaan nu eenmaal snel op slot.

Ik denk dat het echt een heel goed idee is om met een stabiele, zelfverzekerde hond te gaan lopen. Zo vaak mogelijk. Dat helpt hier in ieder geval enorm. Er is geen taal zo duidelijk als die van een andere hond

ach jee, waarom toch die haast

ga met haar tussen je benen op een veilige plek zitten kijken naar de wereld die voorbijgaat.
laat haar lekker tegen je aan leunen als ze bang is en maak daar geen issue van alsof het slecht gedrag is.
ze heeft meer aan steun dan aan een beloning als ze haar angst niet laat zien: angst is geen gevoel dat je naar believen op kunt roepen en je kunt het dus ook niet naar believen uitschakelen.

doe dat kammen/borstelen in heel korte sessies, een streek of vijf om mee te beginnen, en laat je hond zelf aangeven wanneer het genoeg is.
wen haar aan een beloning na 'nare' dingen, of ze die nou goed of minder goed heeft doorstaan, dat kwartje gaat wel vallen namelijk.
als je daar geen druk op zet zal het vanzelf beter gaan, al kan dat best wel een paar maanden duren.

kijk en luister eens wat meer en wat beter naar je hondje en zet haar niet zo onder druk, je maakt het daarmee alleen maar erger in plaats van beter.
en lees het stukje van j.werkman nog een keer door, ze heeft gelijk namelijk!

edit:
dat ze een gedragsverandering heeft laten zien na die aanval is niet zo verwonderlijk, ze was nog bezig vertrouwen in jullie op te bouwen.
dat vertrouwen heeft een flinke knauw gekregen en ze voelt zich dus als het ware weer teruggeworpen op zichzelf.
ik zou mijn uitlaatrondes zo veel mogelijk doen op plaatsen waar je zelf een vinger in de pap kunt houden als het andere honden betreft.
eerst maar eens een tijdje op rustige plekken zonder stress, drukker kan altijd nog.

Dank jullie! Nee ik sleur haar niet uit de bench, ik moet haar daar alleen de riem aandoen, zodra die om is, komt ze eruit en loopt ze ook wel mee. Gelukkig.
Maar ze komt gewoon niet als je roept, kruipt alleen verder naar achteren. Van de week heeft mijn man haar daar gewoon laten zitten toen ze uit moest (ik was aan het werk) en pas toen ik thuis kwam heeft hij haar uitgelaten, heeft dat beest de hele dag niet geplast. Tja dat kan natuurlijk ook niet. Ik ben ook niet van het betuttelen wel van het leuteren. Ik betrapte mezelf van de week erop dat ik haar zelfs de eendjes in de sloot aanwijs!! Zolang je kletst gaat het goed. De rest komt wel. Ze is hard aan een borstelbeurt toe maar ik laat dat maar zitten hoor, geen onnodig gedoe aan dat lijf. Alleen van de week had ze een teek en ja die moet eruit. Daar trok ze ook weer snel van bij. Ze is wat schuw maar vertrouwt ons wel, komt ook een knuffel halen op z'n tijd en is dol op rodiworst. Dat gaat dus altijd in een zakje mee naar buiten.
Het grappige is dat ze dol is op de katten. We hebben er drie en eentje is niet echt gecharmeerd van haar en dat is nu juist haar uitverkorene. Ze wordt helemaal blij als ze die ziet. Kwispelen en dan wil ze spelen. Sootje (de poes) vlucht niet weg maar snapt er niks van, immers kwispelen is bij katten heel bedreigend. Toch wil ze wel eens aan Kate's neus snuffelen en Kate blijft dan stokstijf staan met een blije kop, alsof ze weet dat als ze beweegt de kat er vandoor gaat. Vind ik ook wel weer slim.

Ik zou eerder wat lekker ruikende dingen (pens oid) voor haar bench leggen en zelf op de bank gaan zitten.
Verder gewoon niet te snel willen gaan angst is niet zomaar over.
Wandelen (desnoods aangelijnd) met rustige honden.

MarinaenKate schreef:Nou we zijn haar echt niet aan het doodtrainen hoor! Dit is beslist niet mijn eerste hond. Maar ze kent al wel wat dingetjes van haar vorige baasjes. De grootste issue is de angst voor andere honden en je komt er nu eenmaal niet onderuit om je hond uit te laten waarbij je nu eenmaal altijd honden tegenkomt. Als ik daar nu geen aandacht aan besteed leert ze natuurlijk ook dat angst toegestaan is. (...)

Hier schrik ik een beetje van; je bent niet bang omdat het 'mag', je bent bang omdat je niet anders kan. Je moet je hond dus leren om de situatie waarin ze bang is, anders te ervaren. Dus ik zou in het begin juist wél zo veel mogelijk situaties vermijden waarin ze bang is. Zien jullie een hond aankomen, aai haar dan even, geef haar iets lekkers en ga dan de andere kant op. Dat kun je heel langzaam uitbouwen, een paar stapjes in de richting van de andere hond, even aanhalen, teruggaan, je ziet vanzelf aan haar reacties wanneer je een paar stappen richting de andere hond kan doen. Merk je dat ze toch weer bang wordt dan keer je gewoon zonder iets te zeggen om. Als zij weet dat ze niet gedwongen wordt om iets te doen waar ze erg bang voor is, wil ze misschien over een tijdje wel naar buiten. Wat maakt het uit dat het wat langer duurt? En wat hier ook al werd gezegd: probeer aansluiting te vinden bij rustige honden waar ze zelfvertrouwen aan kan ontlenen.

Polly is heel bang voor de grote vrachtwagens die hier 's ochtends op de rondweg denderend af en aan rijden richting het winkelcentrum iets verderop, evenals voor de vuilniswagens die met veel herrie de containers bij het winkelcentrum leeghalen. Waarom zou ik daar dan per se elke ochtend langsgaan richting uitlaatgebied, als ik met 200 meter omlopen alle enge lawaaiauto's kan vermijden? Natuurlijk kun je niet alles altijd vermijden en dat doe ik ook niet, maar als ik de mogelijkheid heb om een rustige route te kiezen dan doe ik dat gewoon.

jvanringen schreef:

MarinaenKate schreef:Nou we zijn haar echt niet aan het doodtrainen hoor! Dit is beslist niet mijn eerste hond. Maar ze kent al wel wat dingetjes van haar vorige baasjes. De grootste issue is de angst voor andere honden en je komt er nu eenmaal niet onderuit om je hond uit te laten waarbij je nu eenmaal altijd honden tegenkomt. Als ik daar nu geen aandacht aan besteed leert ze natuurlijk ook dat angst toegestaan is. (...)

Hier schrik ik een beetje van; je bent niet bang omdat het 'mag', je bent bang omdat je niet anders kan. Je moet je hond dus leren om de situatie waarin ze bang is, anders te ervaren. Dus ik zou in het begin juist wél zo veel mogelijk situaties vermijden waarin ze bang is. Zien jullie een hond aankomen, aai haar dan even, geef haar iets lekkers en ga dan de andere kant op. Dat kun je heel langzaam uitbouwen, een paar stapjes in de richting van de andere hond, even aanhalen, teruggaan, je ziet vanzelf aan haar reacties wanneer je een paar stappen richting de andere hond kan doen. Merk je dat ze toch weer bang wordt dan keer je gewoon zonder iets te zeggen om. Als zij weet dat ze niet gedwongen wordt om iets te doen waar ze erg bang voor is, wil ze misschien over een tijdje wel naar buiten. Wat maakt het uit dat het wat langer duurt? En wat hier ook al werd gezegd: probeer aansluiting te vinden bij rustige honden waar ze zelfvertrouwen aan kan ontlenen.

Polly is heel bang voor de grote vrachtwagens die hier 's ochtends op de rondweg denderend af en aan rijden richting het winkelcentrum iets verderop, evenals voor de vuilniswagens die met veel herrie de containers bij het winkelcentrum leeghalen. Waarom zou ik daar dan per se elke ochtend langsgaan richting uitlaatgebied, als ik met 200 meter omlopen alle enge lawaaiauto's kan vermijden? Natuurlijk kun je niet alles altijd vermijden en dat doe ik ook niet, maar als ik de mogelijkheid heb om een rustige route te kiezen dan doe ik dat gewoon.

Hier ben ik het mee eens. Het is geen bewuste keuze van haar om bang te zijn, dus het belangrijkste is dat ze steun krijgt en leert vertrouwen op jullie. Door haar angst te onderkennen (bijvoorbeeld voor andere honden), geef je haar juist vertrouwen. En kun je haar op den duur ook kennis laten maken met rustige, vriendelijke honden die zich niet aan haar opdringen, zoals die Golden. Kate leert dan ook dat ze kan vertrouwen op jou als het gaat om honden waarmee ze kennis mag maken en dat jij ervoor zorgt dat zij niet in vervelende situaties terechtkomt.

Verder zou ik ook niets forceren, zoals borstelen en commando's aanleren. Ze is blijkbaar erg onzeker, dus je kunt haar wel commando's laten uitvoeren die ze al kent en leuk vindt om te doen - dat is juist wel weer goed voor haar zelfvertrouwen en je bent dan toch ook lekker samen bezig. Iets nieuws leren komt dan wel als jullie elkaar beter kennen en zij helemaal op haar gemak is bij jou. Een gestreste hond heeft nauwelijks leervermogen, dus zolang ze het aanleren zo spannend vindt, leert ze er ook niets van.

Wat betreft haar angst voor honden zou je ook nog kunnen denken aan counter conditioning (zie http://www.hondenforum.nl/plaza/viewtop ... &t=271188&), maar dat zou ik nu nog niet doen. Geef haar eerst maar eens rustig de tijd om aan jullie te wennen en vertrouwen op te bouwen. Misschien dat de angst voor andere honden daarmee ook helemaal verdwijnt.

jvanringen schreef:

MarinaenKate schreef: Als ik daar nu geen aandacht aan besteed leert ze natuurlijk ook dat angst toegestaan is. (...)

Hier schrik ik een beetje van; je bent niet bang omdat het 'mag', je bent bang omdat je niet anders kan. Je moet je hond dus leren om de situatie waarin ze bang is, anders te ervaren. Dus ik zou in het begin juist wél zo veel mogelijk situaties vermijden waarin ze bang is. Zien jullie een hond aankomen, aai haar dan even, geef haar iets lekkers en ga dan de andere kant op. Dat kun je heel langzaam uitbouwen, een paar stapjes in de richting van de andere hond, even aanhalen, teruggaan, je ziet vanzelf aan haar reacties wanneer je een paar stappen richting de andere hond kan doen. Merk je dat ze toch weer bang wordt dan keer je gewoon zonder iets te zeggen om. Als zij weet dat ze niet gedwongen wordt om iets te doen waar ze erg bang voor is, wil ze misschien over een tijdje wel naar buiten. Wat maakt het uit dat het wat langer duurt? En wat hier ook al werd gezegd: probeer aansluiting te vinden bij rustige honden waar ze zelfvertrouwen aan kan ontlenen.

Polly is heel bang voor de grote vrachtwagens die hier 's ochtends op de rondweg denderend af en aan rijden richting het winkelcentrum iets verderop, evenals voor de vuilniswagens die met veel herrie de containers bij het winkelcentrum leeghalen. Waarom zou ik daar dan per se elke ochtend langsgaan richting uitlaatgebied, als ik met 200 meter omlopen alle enge lawaaiauto's kan vermijden? Natuurlijk kun je niet alles altijd vermijden en dat doe ik ook niet, maar als ik de mogelijkheid heb om een rustige route te kiezen dan doe ik dat gewoon.

Ik neem aan dat je deze zin; "Als ik daar nu geen aandacht aan besteed leert ze natuurlijk ook dat angst toegestaan is" niet zo bedoeld. Angst is zeker toegestaan. Je kunt niet zeggen "je mag niet bang zijn". Wat je wil beoogen is dat ze van die angst afkomt of er zo rustig als mogelijk mee overweg kan. Daar gaat je aandacht naar uit, toch ??

Enfin, ook ik zou de komende periode meer energie steken in de band tussen hond en mij en haar zoveel mogelijk vrijwaren van allerlei konfrontaties met angstoproepende zaken. Pas als ze in huis haar draai gevonden heeft en ze vertrouwen heeft kun je verder kijken. Hoef je niet alles stil te leggen maar ding voor ding. Het omgaan met borstelen is m.i. makkelijker in huis te trainen (zie Renee-UK) dan haar omgang met andere honden buiten. Dan heb je toch het gevoel ergens gericht aan te werken. Leert ze dan dat je haar kunt helpen met b.v. borstel angst en respecteer je haar angst voor anderen honden dan zal ze zeker meer vertrouwen krijgen om op termijn dat laatste dan ook eens te gaan bekijken.

Maar als ik het goed begrijp is dit hondje in Nederland geboren, en nu intussen al 2 jaar oud.

Wat is er dan in die twee jaar gebeurd dat het hondje zo bang is? Was ze bij de vorige mensen ook zo bang? Konden die haar wel borstelen of ging het daar ook niet? En ze is nu ineens zonder haar zusje, waar ze mee is opgegroeid, dat zal ook wel wat impact hebben.

Het maakt niet zoveel uit voor de manier waarop je haar moet behandelen, maar wel voor hoe snel het kan veranderen.

Als het gewoon een timide hondje is dat van slag is door een verhuizing is het toch iets anders dan een hond die al twee jaar lang panisch is voor mensen en honden.

Dartel schreef:Maar als ik het goed begrijp is dit hondje in Nederland geboren, en nu intussen al 2 jaar oud.

Wat is er dan in die twee jaar gebeurd dat het hondje zo bang is? Was ze bij de vorige mensen ook zo bang? Konden die haar wel borstelen of ging het daar ook niet? En ze is nu ineens zonder haar zusje, waar ze mee is opgegroeid, dat zal ook wel wat impact hebben.

Het maakt niet zoveel uit voor de manier waarop je haar moet behandelen, maar wel voor hoe snel het kan veranderen.

Als het gewoon een timide hondje is dat van slag is door een verhuizing is het toch iets anders dan een hond die al twee jaar lang panisch is voor mensen en honden.

Nee niet in Nederland geboren lijkt mij, maar in Roemenië.

MarinaenKate schreef:Kate komt oorspronkelijk uit Roemenie, waar haar moeder hoogzwanger door lieve mensen van een vuilnisbelt is geplukt. Kate is via een stichting hier geplaatst samen met haar zusje bij een gezin.

Wat er bij de eerste baas gebeurd is, is inderdaad een vraag.
Of je daar nog achter kan komen is ook de vraag
Maar de belangrijkste vraag blijft hoe TS er vanaf dit moment mee verder moet.

Cornelia heeft het goed gezien. Het is geen kwestie van angst verbieden, maar angst ombuigen.

Verder komt ze idd oorspronkelijk uit Roemenië. Als pup (ik schat van vier maanden oud) hier naartoe gehaald. Haar angst is niet echt panisch, dat was het wel even na die staffordaanval maar inmiddels zijn we weer op het niveau van blaffen en haren iets omhoog als ze een hond ziet. Zodra ze op afstand rustig is verklein ik de afstand langzaam maar zeker en als ze dan rustig blijft (doe ik alleen bij heel rustige honden die niet direct op haar afgaan) blijf ik haar belonen. Zo kon ze pas al naast die Golden zitten. Ze bleef wel kijken van "wat gaan we doen" maar was ook nieuwsgierig naar de hond.

Voor mensen is ze minder bang, je kunt het meer zien als op haar hoede. Op straat kan ze mensen negeren. Thuis blaft ze als er gebeld wordt (uiteraard) en als er mensen binnenkomen blaft ze nog iets meer en zoekt gelijk haar bench op. Dat is haar veilige plek. Het blaffen duurt niet zo lang, zodra ze in de gaten heeft dat er geen bedreiging is komt ze voorzichtig tevoorschijn en is ze ook wel nieuwsgierig.

Ze zal zeker haar zus missen. Volgens vorige eigenaar begon Kate buiten met blaffen tegen honden en kon zuslief de zaakjes opknappen. Ze versterkten elkaar dus in dit gedrag. Nu heeft ze geen backup meer en dat maakt haar ook onzeker. Borstelen kon de vorige eigenaar ook niet. Misschien is ze ook wel teveel tegen wil en dank geknuffeld waardoor ze dat ook niet altijd prettig vindt. Maar dat is slechts raden van mijn kant. Wat ik wel heb gezien op een filmpje van haar als pup in Roemenië was dat ze letterlijk de underdog was. Er werd daar ruw gespeeld door de honden en Kate lag altijd onderop en vertoonde veel vluchtgedrag en kon geen kant op. Haar broertje en zus waren veel robuuster. Kate is een heel zachtaardig hondje, wel eentje die met heel zachte hand moet worden begeleid. Voorbeeldje vanmorgen vloog er een wesp rond in huis en die kwam vlak voor haar neus waarop ze die wilde ophappen. Instinctief knipte ik met mijn vingers en zei (uit schrik) behoorlijk hard NEE. Daar schrok ze ook weer heel erg van en zocht pardoes de bench weer op. Zo sneu, maar ja gestoken worden in je mond is ook niet een pretje.

Wat ik zo vermoed is dat ze in Roemenië toch een stukje socialisatie heeft gemist (ondanks dat die mensen daar echt wel het beste met dat nestje en de moeder voorhadden, maar als ik zie hoe vrolijk ze gisteravond weer mee naar buiten ging, denk ik dat we er heus wel gaan komen met dit meisje. Ze heeft gewoon veel steun nodig en haar zelfvertrouwen moet een oppepper krijgen. Wij zijn nog druk bezig met ontdekken wat voor haar het beste werkt. Te enthousiast prijzen werkt voor haar niet echt, ze moet op zachte toon worden benaderd en uiteraard doet de rodiworst ook wonderen!

En ze trekt zich trouwens enorm op aan de katten. Ze zoekt ze op, gaat bij ze liggen en wil heel graag met ze spelen, wat de katten dan weer niet zo'n succes vinden maar goed. Gelukkig heb ik wat dat betreft superkatten, ze waarschuwen met een mauw of een klein blaasje als het ze teveel wordt en Kate luistert braaf naar ze.

Mika is ook een angsthaas. De eerste weken sprong ze bij ieder geluid de lucht in, dichtbij mij lopen vond ze eng, andere honden waren allemaal eng, de meeste mannen ook. En ze had toen al 6 jaar bij een gezin in NL gewoond.
Het belangrijkste vond ik aandacht voor mij en veiligheid bij mij. Dus steeds als Mika naar me keek worst in het bekkie en lieve woordjes. En ik zorgde dat er geen honden bij haar konden komen. Buiten hebben we eerst op rustige plekken los gewandeld en hierkomen geoefend, later met steeds meer prikkels. Eigenlijk net zoals bij een pup.
Truukjes leren begon ik de eerste tijd nog niet aan, en later merkte ik dat ze daar ook niet zoveel interesse in had. Ze kan zit en af en wachten (blijf). Daar doe ik wel spelletjes mee inmiddels maar daar moeten honden wel genoeg rust voor in de kop hebben.

als je die angst wil ombuigen heb je meer aan counterconditioning dan aan belonen als ze niet bang toont.
fout gedrag negeren en goed gedrag belonen werkt niet, omdat angst geen oproepbaar gedrag is.

met counterconditioning verander je het gevoel dat de hond heeft bij een bepaalde situatie, dus simpel gesteld in jullie geval: een hond zien is een lekkertje en is leuk, in plaats van ik mag niet bang zijn want dan ben ik stout.
juist met angst gaat dat stout zijn niet op: die angst heeft ze niet in de hand en het gedrag dat daaruit voortvloeit ook niet.

en als ze steun zoekt mag je die best geven, je kunt angst niet bevestigen en met een beetje steun zal het voor haar makkelijker zijn.
mijn herplaatshond was bang voor langsdenderend zwaar verkeer, daarbij kwam ze tegen mijn been aanlopen en dat mocht.
gevolg was dat ze na een aantal bussen achter elkaar uiteindelijk toch op eigen benen liep, alleen doordat ik haar die steun die ze zocht niet ontzegd had en ze daardoor kon opmerken dat dat zware verkeer ons (en haar dus ook) geen kwaad deed.
samen sta je sterk immers als je een roedeldier bent

renee-uk schreef:als je die angst wil ombuigen heb je meer aan counterconditioning dan aan belonen als ze niet bang toont.
fout gedrag negeren en goed gedrag belonen werkt niet, omdat angst geen oproepbaar gedrag is.

met counterconditioning verander je het gevoel dat de hond heeft bij een bepaalde situatie, dus simpel gesteld in jullie geval: een hond zien is een lekkertje en is leuk, in plaats van ik mag niet bang zijn want dan ben ik stout.
juist met angst gaat dat stout zijn niet op: die angst heeft ze niet in de hand en het gedrag dat daaruit voortvloeit ook niet.

en als ze steun zoekt mag je die best geven, je kunt angst niet bevestigen en met een beetje steun zal het voor haar makkelijker zijn.
mijn herplaatshond was bang voor langsdenderend zwaar verkeer, daarbij kwam ze tegen mijn been aanlopen en dat mocht.
gevolg was dat ze na een aantal bussen achter elkaar uiteindelijk toch op eigen benen liep, alleen doordat ik haar die steun die ze zocht niet ontzegd had en ze daardoor kon opmerken dat dat zware verkeer ons (en haar dus ook) geen kwaad deed.
samen sta je sterk immers als je een roedeldier bent