Angstig/nerveus gedrag
Geplaatst: 10 jul 2015 18:37
Apple is voor mij een hartstikke fijn hondje, sociaal, luistert goed, vriendelijk etc.
Maar nou is ze wel af en toe wat onzeker en daardoor nerveus van aard.
Ook geen probleem.
Maar er is toch één ding waar ik gewoon geen raad mee weet.
En dat is de angst voor in ieder geval wind.
Buiten is er weinig aan de hand, tenzij het echt extreem weer is.
Maar binnen, als het eigenlijk echt nog maar een klein beetje waait, dan is ze al nerveus.
Nou is het zo dat ik in een appartement woon met een open geiser, ik moet dus gewoon altijd voldoende frisse lucht door het huis hebben, er zijn dus altijd wel ramen open. Maar de ramen klapperen verder niet, en het is ook niet zo dat je de wind extreem hard hoort.
Als ik thuis ben negeer ik het nerveuze meestal, ze uit dit door te hijgen, alert te zijn en achter mij aan te lopen. Als het echt te gek wordt stuur ik haar even naar haar plaats.
De laatste tijd probeer ik wel af te leiden, dus d.m.v. een kong of koekjes. Dat effect is maar tijdelijk, de wind gaat immers gewoon door..
Het probleem is het grootst als ik weg ben. Ze is met enige regelmaat alleen thuis, en 99 van de 100 keer is er niks aan de hand.
Dan gaat ze voordat ik de deur uit ben al onder het bed liggen, dat is haar gebruikelijke 'mand', ook 's nachts. En als ik thuis kom, komt ze met een slaaphoofdje gedag zeggen.
Maar er zijn dus momenten waarop ze dus vermoedelijk door de wind en misschien nog wel andere geluiden, ze zichzelf dusdanig opfokt als ik weg ben, dat er door de hele gang kwijldruppels liggen, en pootafdrukken van het rondlopen. Ze is zelfs een keer in de wasmachine gesprongen toen we weg waren...
Ik heb niet het idee dat ze dan vocaal is, dat is ze nooit bij dat soort nerveuze momenten.
Kortom, het is best naar thuiskomen, wetende dat ze afgelopen tijd in de stress heeft gezeten.
Vaak als ik dan thuis kom en haar uit ga laten, dan is het daarna ook wel weer over gek genoeg. (niet altijd)
Het is overigens niet te linken aan hoe lang ik weg ben, en ook niet aan bepaalde dagen. Soms komt het wekenlang, zelfs maandenlang niet voor, en dan ineens dan gebeurd dit weer.
Ik heb zelf een bijzonder onregelmatig leven, soms zit ze wat meer alleen thuis, soms minder. Qua opvang kan ik daar dus nog niet zo veel mee ook.
Ik heb ook nog zitten denken dat het misschien aan haar cyclus ligt, buikpijn ofzo?
Ik zit er aan te denken het sowieso een keer op te nemen als ik weg ben, kijken of ik kan achterhalen wat dit allemaal triggert.
Ben alleen totaal niet thuis in dit soort apparatuur, hebben jullie daar tips voor? Kan dat bijvoorbeeld met een laptop?
Of zijn er bepaalde camera's aan te raden?
En belangrijk natuurlijk ook, hoe moet ik nou omgaan met dit gedrag. Ik moet zeggen dat ik zelf niet altijd even goed tegen het nerveuze 'zwaan-kleef-aan' gedrag kan, en haar daardoor wegstuur. Maar dat heeft vaak ook gewoon niet veel effect,
Ook zo maar koekjes geven of botjes heeft maar een tijdelijk effect.
Hebben jullie duidelijke ideeën of richtlijnen hiervoor?
Bedankt alvast voor het meedenken!
Maar nou is ze wel af en toe wat onzeker en daardoor nerveus van aard.
Ook geen probleem.
Maar er is toch één ding waar ik gewoon geen raad mee weet.
En dat is de angst voor in ieder geval wind.
Buiten is er weinig aan de hand, tenzij het echt extreem weer is.
Maar binnen, als het eigenlijk echt nog maar een klein beetje waait, dan is ze al nerveus.
Nou is het zo dat ik in een appartement woon met een open geiser, ik moet dus gewoon altijd voldoende frisse lucht door het huis hebben, er zijn dus altijd wel ramen open. Maar de ramen klapperen verder niet, en het is ook niet zo dat je de wind extreem hard hoort.
Als ik thuis ben negeer ik het nerveuze meestal, ze uit dit door te hijgen, alert te zijn en achter mij aan te lopen. Als het echt te gek wordt stuur ik haar even naar haar plaats.
De laatste tijd probeer ik wel af te leiden, dus d.m.v. een kong of koekjes. Dat effect is maar tijdelijk, de wind gaat immers gewoon door..
Het probleem is het grootst als ik weg ben. Ze is met enige regelmaat alleen thuis, en 99 van de 100 keer is er niks aan de hand.
Dan gaat ze voordat ik de deur uit ben al onder het bed liggen, dat is haar gebruikelijke 'mand', ook 's nachts. En als ik thuis kom, komt ze met een slaaphoofdje gedag zeggen.
Maar er zijn dus momenten waarop ze dus vermoedelijk door de wind en misschien nog wel andere geluiden, ze zichzelf dusdanig opfokt als ik weg ben, dat er door de hele gang kwijldruppels liggen, en pootafdrukken van het rondlopen. Ze is zelfs een keer in de wasmachine gesprongen toen we weg waren...
Ik heb niet het idee dat ze dan vocaal is, dat is ze nooit bij dat soort nerveuze momenten.
Kortom, het is best naar thuiskomen, wetende dat ze afgelopen tijd in de stress heeft gezeten.
Vaak als ik dan thuis kom en haar uit ga laten, dan is het daarna ook wel weer over gek genoeg. (niet altijd)
Het is overigens niet te linken aan hoe lang ik weg ben, en ook niet aan bepaalde dagen. Soms komt het wekenlang, zelfs maandenlang niet voor, en dan ineens dan gebeurd dit weer.
Ik heb zelf een bijzonder onregelmatig leven, soms zit ze wat meer alleen thuis, soms minder. Qua opvang kan ik daar dus nog niet zo veel mee ook.
Ik heb ook nog zitten denken dat het misschien aan haar cyclus ligt, buikpijn ofzo?
Ik zit er aan te denken het sowieso een keer op te nemen als ik weg ben, kijken of ik kan achterhalen wat dit allemaal triggert.
Ben alleen totaal niet thuis in dit soort apparatuur, hebben jullie daar tips voor? Kan dat bijvoorbeeld met een laptop?
Of zijn er bepaalde camera's aan te raden?
En belangrijk natuurlijk ook, hoe moet ik nou omgaan met dit gedrag. Ik moet zeggen dat ik zelf niet altijd even goed tegen het nerveuze 'zwaan-kleef-aan' gedrag kan, en haar daardoor wegstuur. Maar dat heeft vaak ook gewoon niet veel effect,
Ook zo maar koekjes geven of botjes heeft maar een tijdelijk effect.
Hebben jullie duidelijke ideeën of richtlijnen hiervoor?
Bedankt alvast voor het meedenken!