Vroeger hadden de honden een speelgoedmand helemaal vol met knuffels en speeltjes en ballen en sokkendingen, en tegenwoordig liggen er nog een paar pootjes van knuffels en 1 kapotte sok, een halve dennenappel en een stukje doek van een tuinstoelkussen. Dat is al Toto's speelgoed, want Toto sloopt al zijn speelgoed grondig, en flostouwen en dat soort dingen krijgt hij al helemaal niet meer want die eet hij op. Hij krijgt regelmatig onder toezicht een balletje, daar is hij dan dolblij mee, maar zodra hij eraan begint te knagen gaat het weer weg. Het is allemaal erg triest.
Maar gisteren had iemand in het park een piepbeestje, een varkentje om precies te zijn. Toto vond het eerst heel spannend, beet er heel zachtjes in terwijl dat meisje het beest vasthield, en als dan de piep kwam sprong hij een meter achteruit. Hij mocht het piepbeest even meenemen om mee te spelen en was er zo zielsgelukkig en voorzichtig mee dat hij hem mocht houden.
En nu thuis ook, hij is er een hele tijd zoet mee geweest, tot we echt knetter werden van dat constante gepiep, toen geruild voor een botje. Maar hij maakt het dus niet stuk!

Hij speelt er echt superlief mee, loopt er trots mee door de kamer, gooit hem in de lucht en vangt hem weer op en bijt er net hard genoeg in dat het piept, maar niks van het knaag- en kauw- en sloopgedoe zoals bij andere speeltjes.
De honden kregen vandaag in het kader van dierendag centjes van Oma om iets leuks van te kopen, en misschien ga ik wel voor die welbekende piepkip voor Toto. Als hij die ook heel laat moet ik dus voortaan gewoon speeltjes met geluid kopen.
