lucie schreef:ik heb helemaal niks aan ze
een paar jaar geleden had ik een tamelijk ernstig auto ongeluk gehad waarbij ik o.a. een open armbreuk had opgelopen (na operatie krijg je dan geen gips). Ik ging zo gauw ik kon weer een beetje wandelen met de honden maar belandde op een dag bij een stroomdraad omheining waar normaal nooit stroom op staat. Ik stapte eroverheen, me vasthoudend aan een boom, maar bleef met mn voet steken in het draad waardoor ik allerlei schokken kreeg. Affijn, ik viel en greep in een reflex me met mn net helende arm vast, die door de draaiing -knak- zei.
De pijn en paniek waren redelijk groot kan ik je vertellen want ik stond ook nog eens midden in het bos, van God en iedereen verlaten. Maar de honden stonden alleen maar te kijken waar ik nou bleef...
Heb uiteindelijk me toch een weg kunnen banen door het struikgewas de heuvel op en kon weer fijn naar het ziekenhuis

Iehh
Miranda schreef:
Ze ging éérst de bal halen, die ik had laten vallen, en kwam daarna kijken hoe het met mij was.
Uma zou 'm met de staart tussen de benen peren. Een áánval!
En Manu vindt het waarschijnlijk heel raar, zal me kusjes geven en zal indien hij losloopt eens kijken wat er in de buurt te doen is
Dat denk ik. Maar ik val niet zo vaak hard genoeg om te blijven liggen.
Ooit met de fiets heel hard onderuit gegaan naast een drukke weg. Manu schoot los, en hij liep toen nooit los dus mijn hart zat in mijn keel. Hij was echt geschrokken van de val (de lul liep mijn wiel in). Ik heb vanuit mijn tenen gekrijst HIEERRRRR! En hij kwam gelijk terug.
Mijn knie bleek gekneusd, dat was het. Maar Manu slaapt dan dus wel hele nachten op bed en loopt aan de riem keurig naast me. Ze houden toch wat meer rekening met je op zo'n moment
