Angst voor mannen

[Fotogravinnetje]

De man moet haar blijven negeren. En je zou haar kalm op schoot kunnen nemen, of vlakbij je houden (niet achter je). Niet gaan troosten, maar gewoon jouw veiligheid bieden. Er is tenslotte geen reden om bang te zijn, maar ze heeft wel steun nodig

[renee-uk]

De man moet haar blijven negeren. En je zou haar kalm op schoot kunnen nemen, of vlakbij je houden (niet achter je). Niet gaan troosten, maar gewoon jouw veiligheid bieden. Er is tenslotte geen reden om bang te zijn, maar ze heeft wel steun nodig

[DeDiana]

Ik zou ook de man haar laten negeren en haar geen koekjes laten aanbieden zolang zij nog zo bang is.
Meestal werkt het voor honden die bang zijn goed als ze écht genegeerd worden (dus ook absoluut geen oogcontact). Zodra ze ontspannen kan zijn in het bijzijn van één man, kun je het ook met andere mannen op die manier proberen/uitbreiden. En als zij zelf ontspannen toenadering zoekt, kun je zo'n man best een koekje laten geven.
Als dit allemaal geen of weinig resultaat heeft, zou je ook nog counter conditioning kunnen proberen. Zoek maar even op die term, er staat een uitgebreid topic over op dit forum.

[dre]

De man moet haar blijven negeren. En je zou haar kalm op schoot kunnen nemen, of vlakbij je houden (niet achter je). Niet gaan troosten, maar gewoon jouw veiligheid bieden. Er is tenslotte geen reden om bang te zijn, maar ze heeft wel steun nodig

Dat dus en bij negeren hoort in mijn ogen ook geen koekjes aanbieden
Als ze komt snuffelen (zal wel even duren voor ze zover is) ook blijven negeren! Dus niet toch proberen aan te halen op dat moment. Wel kan je vooraf iets lekker geven (geen koekjes, maar iets echt lekkers, stuk leverworst oid) aan de man en als ze dan komt snuffelen kan ze toevallig het lekkers daar vinden.

[mosquito1980]

Hij moet haar negeren maar kan bij het binnenkomen wat lekkers laten vallen zonder verder wat te doen.
De hond gaat dan (hopelijk) het mannelijke bezoek met iets plezierigs aanvaarden en hij doet verder niets.

[renee-uk]

hou er rekening mee dat een bange hond niks leert, als er zoveel angst in dat koppie zit is er geen plaats voor iets anders.

ik denk dat ik een aantal achtereenvolgende dagen met de hond tussen mijn benen op veilige afstand naar de straat zou gaan zitten kijken.
beetje praten op een normale conversatietoon over auto's die eng zijn, fietsers die voorbij komen, de weersverwachting voor morgen en dat er weer niks op de tv was of weet ik wat.
het maakt helemaal niet uit wat je zegt, het is je toon en het feit dat je tegen haar praat waardoor je samen wat doet en je haar steun geeft.
niks troosten, niks afleiden, niks koekjes geven, gewoon een halfuurtje zitten met je hond tussen je benen en je handen op haar schouders en dat net zo vaak totdat de straat met het verkeer van die afstand niet meer eng is en ze ontspannen tussen je benen zit.
daarna hetzelfde maar wat dichterbij die vreselijk enge straat en daarna nog wat dichterbij, net zo vaak tot je op de stoep zit.

het moet al heel raar lopen wil je op die manier de straatangst er niet voor een groot deel uitkrijgen, behalve natuurlijk als die al zo ingebakken is dat er niks meer helpt, maar dan krijg je die angst sowieso al niet weg.

[dagmar88]

Bij Tibbe werkt counter conditioning goed. Met eigenlijk alles waar hij bang voor is.
(Mannelijk) bezoek moet hem negeren.
Eerst zit hij in de bench en blijf ik stukjes frolic voeren. Daarna (meestal pas na een paar keer) gaat hij aan de riem.
Pas wanneer hij helemaal ontspannen is laat ik hem er los bij. Hij bijt namelijk wanneer hij zich bedreigd voelt.
Hij is vooral bang van grote, brede mannen met een lage stem. Met koffie en sigaretten zijn ze extra eng.
Laat ik die nu net aan de haak geslagen hebben

[mosquito1980]

Ik zou zeggen geef haar de tijd om aan alles te wennen.
Hoelang heb je haar al?

[lieke]

Wat Renée zegt, met zoveel angst kan ze alleen nog maar primair reageren (= wegrennen) en leert ze niks. Counter conditioning werkt, maar ik zou om te beginnen wat ter ondersteuning geven. Zylkène bijvoorbeeld. Dat is een voedingssupplement in de vorm van een pil die licht kalmerend werkt. En DAP-verdampers in huis ophangen.
Daarmee haal je de scherpe kantjes er een beetje van af waardoor ze beter bereikbaar is.

[Paisley]

De hond van mijn moeder heeft het ook. Niet standaard bij mannen, maar ook als ik in mijn motorpak binnenkom Als ik met de auto kom is er niets aan de hand.
Als ik mijn motorpak eenmaal uit heb, blijft hij bang voor mij. Voeren en toenadering zoeken helpt niets. Het enige wat helpt, is helemaal niets doen en de hond niet eens aankijken. Dan komt hij na een kwartiertje erachter dat ik het ben en komt dan zelf toenadering zoeken. Vanaf dat moment is het weer helemaal oke.

[dre]

Als ze echt zo bang is denk ik dat je nu al teveel van haar wilt, die doodsangst leert ze niets van zoals eerder gezegd.

Ik heb zelf een hond (die zwarte uit mijn os) die de eerste week haar kussen niet af kwam. Het heeft een maand geduurd voor we überhaupt de tuin uit waren.
Ik heb nooit iets van haar verwacht of gevraagd. Plas en poep in huis werd opgeruimd en na 2 weken ging ze in de tuin waar ze dan plaste en poepte.
Verkeer is nog steeds eng en vooral vrachtwagens en verkeer van achteren kunnen nog steeds paniek oproepen bij haar na bijna een jaar hier.

Geduld, de hond het tempo aan laten geven en uiteindelijk zie je wanneer je haar wel Door iets angstigs kan "trekken" en wanneer niet. Laat de hond eerst vertrouwen gaan krijgen in jou en alles hier, alles is nieuw en eng en vreemd, dat heeft tijd nodig en jouw hond heeft daar iets meer tijd voor nodig dan de gemiddelde hond.

En zoals nanna aangaf, sommige honden komen nooit over bepaalde angsten heen

[ranetje]

Oke, negeren dus. Dat is fijn dat zoveel hetzelfde zeggen.
Ze is sowieso nog erg bang dingen als riem lopen, voor lopen (buiten het voortuintje zijn we nog niet gekomen), mannen en het allerengste is de auto. Aangezien auto niet echt prioriteit heeft gaan we dat pas als laatste aanpakken, ooit, in de toekomst.

Aan de riem lopen begint al ontspannen te worden in de tuin. Eenmaal richting voor is het veel te eng en raakt ze in paniek. Als er dan ook nog eens een auto voorbij wil rijden is het feest.

Iemand nog een tip hiervoor? We doen nu ministapjes: aan de riem en naar voren, koekjes en koekjes. Meteen weer omdraaien en terug, klaar. Geen feest ervan maken maar gewoon alleen een koekje pas geven als ze voor is.
Dat gaat goed, maar die 3 meter tot het hekje moeten we uitbreiden.
Als ze nou in paniek raakt he, dan gaat ze zich proberen uit de tuig te krijgen. Wat doe je dan? Omdraaien en terug, maar hoe? De tuig en riem beginnen net pas een beetje oke te worden, voor mijn idee niet zo slim om haar aan diezelfde riem mee te sleuren. dan heb ik de neiging om haar zonder wat te zeggen te pakken en in de tuin neer te zetten en dan klaar. Maar is dat handig? Koekjes werken op het moment van paniek niet meer.

Mannen hoeft ze van mij heus niet de beste vrienden mee te worden, maar dat paniekerig rondrennen moet uiteindelijk wel minder worden. Voor haar, aangezien er wel eens mannen hier komen en ik ook buurmannen heb die bijv te horen of te zien zijn vanaf hun tuin of balkon.

Wat anderen al hebben gezegd, ga met haar in de voortuin zitten tegen het huis aan of desnoods in de deuropening tot ze het langsrijdende verkeer zonder angst kan verdragen.
Niet te lang achter elkaar.

Doe haar behalve het tuig ook een goede halsband om waar ze haar kop niet doorheen kan trekken en doe daar ook een (lichtgewicht) riem aan.
Dan is ze dubbel gezekerd en in geval van nood veiliger bij je te houden

Verdere adviezen (mannenangst) zijn al genoeg gegeven

[Hanneke2]

Mees, een 6 jarige teef uit een buitenlands asiel, is bang voor mannen.
Nu willen we dit aanpakken door 1 man (die niet als een soort bouwvakker van 150 kg door de kamer stampt) af en toe op visite te laten komen. Mees gaat dan vooral de hele tijd heen en weer lopen, oren naar achter en staart tussen de benen. Ze wil eigenlijk wel haar hokje in (veilig) maar doet het toch niet. Af en toe en te gaat ze achter mij zitten en rillend over mijn schouder heen naar de man kijken.

Ze schrikt als hij beweegt, praat, enz. Dan gaat ze weer vluchten de andere kant op. Ze is bang maar niet extreem rillen en krijsen, al trilt ze wel af en toe als ze al stil kan zitten als de man binnen is.

Nu vraag ik mij af he, hoe kunnen we dit nou het beste aanpakken?
Negeren en laten, ze went vanzelf dat de man geen dreiging is, eventueel ga ik duidelijk dichtbij hem staan terwijl ik met hem praat.

Of is het beter om de man koekjes aan te laten bieden? Of ze een koekje gaat pakken weet ik niet, als ze echt zenuwachtig is neemt ze niets aan.

De man gewoon op een stoel laten, of op de grond laten zitten?

Iemand tips?

Lilo was ook als de dood voor mannen, het heeft heel lang geduurd voor ze zoon en zijn vrienden leuk ging vinden.

Ik zou gaan wandelen met die meneer, buiten is het toch veel minder bedreigend dan binnen. Lilo vond bevriende mannelijke hondenbazen al veel eerder niet meer eng dan mannen in huis.

In huis zou ik compleet laten negeren, zodat ze begrijpt dat die vent niks van haar wil. Dan kan ze uiteindelijk wel haar veilige plekje opzoeken. Dingen als lokken en koekjes aanbieden werkt in dit geval eerder averechts. Als zij zover is dat ze zelf contact durft te maken kan je met stukken leverworst en frikandellen of "Oh kijk de visite heeft een speeltje voor je meegebracht" in de weer.

En niks forceren, en ook niet al te moeilijk over doen. Er is niks om bang voor te zijn, dus jij moet gewoon opgewekt doen en alleen op haar reageren als ze heel duidelijk steun bij je komt halen, dan kan ze een aaitje krijgen.

Het komt wel goed hoor, het kan alleen heel lang duren. Het heeft werkelijk JAREN geduurd, maar Lilo kroelt nu uitgebreid met zoon en laat zich zelfs graag aanhalen door al zijn vrienden.

[Hanneke2]

Oke, negeren dus. Dat is fijn dat zoveel hetzelfde zeggen.
Ze is sowieso nog erg bang dingen als riem lopen, voor lopen (buiten het voortuintje zijn we nog niet gekomen), mannen en het allerengste is de auto. Aangezien auto niet echt prioriteit heeft gaan we dat pas als laatste aanpakken, ooit, in de toekomst.

Aan de riem lopen begint al ontspannen te worden in de tuin. Eenmaal richting voor is het veel te eng en raakt ze in paniek. Als er dan ook nog eens een auto voorbij wil rijden is het feest.

Iemand nog een tip hiervoor? We doen nu ministapjes: aan de riem en naar voren, koekjes en koekjes. Meteen weer omdraaien en terug, klaar. Geen feest ervan maken maar gewoon alleen een koekje pas geven als ze voor is.
Dat gaat goed, maar die 3 meter tot het hekje moeten we uitbreiden.
Als ze nou in paniek raakt he, dan gaat ze zich proberen uit de tuig te krijgen. Wat doe je dan? Omdraaien en terug, maar hoe? De tuig en riem beginnen net pas een beetje oke te worden, voor mijn idee niet zo slim om haar aan diezelfde riem mee te sleuren. dan heb ik de neiging om haar zonder wat te zeggen te pakken en in de tuin neer te zetten en dan klaar. Maar is dat handig? Koekjes werken op het moment van paniek niet meer.

Mannen hoeft ze van mij heus niet de beste vrienden mee te worden, maar dat paniekerig rondrennen moet uiteindelijk wel minder worden. Voor haar, aangezien er wel eens mannen hier komen en ik ook buurmannen heb die bijv te horen of te zien zijn vanaf hun tuin of balkon.

Heb je bewust voor zo'n bange hond gekozen?

In elk geval, ik zou niks dwingen. Als drie stappen de voortuin in goed gaat, dan blijf je dat lekker doen tot ze zelf wat verder wil snuffelen. Laat je voordeur gewoon open staan, zodat ze bij schrik niet gaat rukken aan haar riem maar direct naar binnen kan vluchten. En zodra het kan minirondjes lopen in de buurt, zodat ze de directe omgeving van je huis goed leert kennen.

[Hanneke2]

Doodsangst is het niet, ze is niet extreem bang voor buiten, meer een soort van overprikkeld. Het is te onoverzichtelijk, er gebeurt teveel, en voor je het weet komt er een man of -nog erger- een auto. Ze is erg gestresst voor, maar zeker niet volledig in paniek. Gelukkig gaat dit stapsgewijs beter en we doen het heel rustig op een manier die voor haar werkt.

Mannen zijn iets enger dan dan het voor lopen, maar ook dat is geen volledige waar is de oxazepam situatie, ik geloof echt dat met heeeeeeeeel veel geduld er wel wat vooruitgang te boeken is.
Auto's zijn wat dat betreft echt een gradatie erger maar daar doen we ook gewoon nu helemaal niets mee.

Ik heb haar nog maar 11 dagen hoor, ze is niet al weken hier in huis en het klinkt misschien alsof ik te snel te veel van haar vraag maar ik probeer goed naar haar te kijken. Haar reactie op voor zien we we letterlijk afnemen, ze heeft vandaag zelfs een plasje voor gedaan en gesnuffeld. Dat is al meer dan 2 dagen terug waarbij ze dus de tuig uit probeerde te vluchten. Wel kan het snel omslaan van "heel spannend maar ook interessant" naar "paniek! Vlucht!" zodra er iets gebeurt (man/auto/bewegende dingen) dus we gaan nog steeds maar 1 meter van het huis vandaan en dan gewoon weer terug.
Ze draagt inderdaad een tuig én een riem, mocht er nou wel een situatie ontstaan dat ze er uit floept.

Iemand vh gezin vraagt of het normaal is dat ze zo rustig is verder, ze slaapt meer dan 20 uur op een dag, en ze beweegt ook niet veel behalve behoefte in de tuin. Gezin is bang dat het betekent dat ze ziek is. Maar ik denk dat het komt omdat ze mentaal nogal wat te verduren heeft. Herkennen jullie dat van herplaatsetrs?
En toen onze Opa 6 jaar was, was hij een ongeleid projectiel dat uren moest rennen en vliegen en alleen in de nacht sliep, dat is een groot contrast.

Ik vind dat je het geweldig doet hoor, ze heeft geboft! Als dit soort bange hondjes verkeerd terecht komt wordt het doffe ellende, en alleen al dat snuffelen is gewoon een heel goed teken. Het slapen trouwens ook. Ze heeft heel veel te verwerken, en ze voelt zich gelukkig veilig genoeg om veel te slapen.

Heel veel geduld hebben, en dan zie je het stapje voor stapje beter worden, is mijn ervaring.

[DeDiana]

Even een klein mini vreugdedansje, Mees is voor al een paar huizen verder geweest, op de straat, en een buurthond besnuffeld.
Ook is "de man" op bezoek geweest en ze rende niet meer paniekerig heen en weer. Ze was nog niet op haar gemak, maar ging midden in de kamer zitten met oortjes naar achter. Wel is ze een aantal keer zelf aan hem komen snuffelen. Hij moet mees wel blijven negeren, al vindt hij dat enorm moeilijk omdat hij haar het liefste wil aaien haha. Even geduld, dan investeer je in iets moois denk ik.

Alle kleine stapjes vooruit zijn een klein feestje

Morgen pas 2 weken hier en als ik kijk naar de vooruitgang, dan vind ik dan best wel tof.

Klinkt goed! Knap dat de man het negeren heeft volgehouden, ook al kwam ze snuffelen en wilde hij graag aaien.
Inderdaad, even geduld, en genieten van de kleine stapjes de goede kant op

[Fotogravinnetje]

Goed bezig! En inderdaad heel veel redenen voor kleine feestjes!

[laeken]

Sommige honden komen er nooit meer vanaf, als dat zo is moet je dat ook accepteren.
De (herplaats)Teckel van mijn schoonmoeder is haar hele 14-jarige leven dóódsbang gebleven voor mannen. Dat was zelfs zo erg dat schoonmoeder een vrouwelijke dierenarts heeft uitgezocht want mannelijke dierenartsen kregen niets bij het hondje gedaan. Pissen, bijten, schijten, gillen. En de vrouw was geen enkel probleem..

Ik ken ook een hond uit Bulgarije. Kan prima met vrouwen en kinderen maar absoluut niet met mannen. Ook niet haar eigen man En dat gaat ook niet meer over. De hond is nu 2 jaar in Nederland en er is geen verbetering. Wel in hoe ze zich gedraagt in de zin van niet alleen maar wegrennen. Maar aanraken, wandelen, aanlijnen of benaderen door mannen is onmogelijk. Ik heb de hond nog nooit dichter kunnen benaderen dan 5 meter. Dan gaat ze tegenwoordig ook nog eens vreselijk grommen. Dat deed ze eerder niet. Dat is gekomen na de sterilisatie. Ik denk dat ze ook zal bijten als ze in een hoek gedreven wordt. Ik zag haar toevallig eergister. Stond met mijn rug naar haar toe, zij was los in de kamer en zat onder de tafel. Een langdurige zeer zware grom kwam uit de kamer. En dat is niet meer opgehouden.

Dus ik hoop dat jij meer succes hebt. Hou er rekening mee dat zoiets soms heel diep kan zitten. Onrealistisch diep. Fobisch zeg maar.

[Crystalclear]

Ik herken het ontzettend. Juno is ook bang voor vreemden en al helemaal voor mannen. Ook voor mijn eigen man. Mijn man negeert haar, maar tot nu toe maakt ze geen enkel contact met hem. Ik merk wel al dat haar reactie op hem aan het veranderen is, eerst durfde ze niet bij hem in de buurt te komen. Als mijn man in de woonkamer zat, ging Juno in de keuken liggen. Liep mijn man naar de keuken (om iets te drinken te pakken) dan dook ze in elkaar en sloop ze terug naar de woonkamer.
Nu ligt Juno 1,5 meter van mijn man vandaan heerlijk uitgestrekt te slapen.

Elke avond loopt mijn man mee met de avondwandeling (maakt ook hier geen contact) en dit gaat goed. Ze durft nu ook te plassen en te poepen waar hij bij staat.
Ik heb goede hoop dat ze ooit wel zelf contact met hem zal zoeken/maken.

Juno slaapt overigens ook veel en eet weinig....

Heel veel advies of tips heb ik dus niet voor je. Maar ik lees mee met je topic en hoop dat het bij Mees ook beter zal gaan.

[Roompie]

Toen Flupke net bij mij was was het 1 hoopje angst en ellende. Bij alles het staartje plat en zo klein mogelijk maken.
En toch heb ik haar een paar uur rust gegeven nadat we thuis waren en toen aangelijnd en hup mee naar buiten. Ik heb een hele grote vijver die door bruggetjes op is te delen in 3 stukken vlak naast mijn huis. De grote ronde is dus de hele vijver rond. Heb de eerste keer 1 stuk gelopen.
Ze had een angstige paniekreactie (bokken aan de lijn enzo) bij alles. Een vogel, een auto, wandelaar, fietser, kat enz.
Ik ben gewoon doorgelopen met de woorden.. het is maar een kat meis, niets om bang voor te zijn.
Dat heeft geholpen, staartje gaat nog wel naar beneden maar niet helemaal plat. Alleen met andere honden niet. Die blijft ze dood en doodeng vinden.

Ze geeft niet meer de totale paniek aan maar of het ooit echt helemaal over gaat weet ik niet.

[Hanneke2]

Even een klein mini vreugdedansje, Mees is voor al een paar huizen verder geweest, op de straat, en een buurthond besnuffeld.
Ook is "de man" op bezoek geweest en ze rende niet meer paniekerig heen en weer. Ze was nog niet op haar gemak, maar ging midden in de kamer zitten met oortjes naar achter. Wel is ze een aantal keer zelf aan hem komen snuffelen. Hij moet mees wel blijven negeren, al vindt hij dat enorm moeilijk omdat hij haar het liefste wil aaien haha. Even geduld, dan investeer je in iets moois denk ik.

Alle kleine stapjes vooruit zijn een klein feestje

Morgen pas 2 weken hier en als ik kijk naar de vooruitgang, dan vind ik dan best wel tof.

Het zijn mooie kleine stappen! Geniet ervan hoor! Je zal best nog wel eens een stap achteruit gaan, en het is niet niks om een bange hond de kans te geven om een blije vrije hond te worden, maar het is wel heel mooi om te zien en mee te maken.

[mosquito1980]

Goed zo, kleine stapjes vooruit.

Die "ene vergissing" moet je gewoon niet tellen.

[DeDiana]

Lastig hoor, zulke extreme angst! Maar als ze in huis al gewoon gaat liggen en ook al durft te snuffelen, ben je dus al een eind op de goede weg. Helaas kun je buiten niet altijd alles voor zijn, maar ik zou wel proberen om afstand te houden van mannen (als dat praktisch mogelijk is), zodat je met haar op de afstand kunt oefenen waarop ze niet in paniek raakt. Ik zou dus in zo'n geval even oversteken of een andere kant op lopen, zodat zij ook leert dat jij haar niet in te moeilijke situaties brengt en zij ook beter leert vertrouwen op jouw leiderschap.

[-Lilo-]

Helemaal eens met cleva. Ik heb zelf een bange Spanjaard lopen en wij kunnen er echt prima mee overweg door haar niet in het nauw te drijven. Kinderen bijv, gaat prima als ze maar weg kan lopen. Andere honden eigenlijk hetzelfde en vreemde mensen ook. Als niks of niemand zich met haar bemoeit is het prima, voelt ze zich klem gezet dan deelt ze een snauw uit. Ik weet dat ze niks doet, maar het komt wel intimiderend over en zal wellicht overgaan in wel wat doen als wij haar steeds in een situatie brengen waarin ze die snauw denkt te moeten geven.

Volgens mij pak je het heel goed aan, je zult er vast weleens even klaar mee zijn om altijd geduldig en positief te blijven, maar onthou dat je die dagen ook weer door zult komen. Een grote held zul je wel nooit krijgen, maar leuk samenleven is ook goed toch?

[DeDiana]

Wat fijn dat jullie al zo veel vooruitgang hebben geboekt! En dat haar nieuwsgierigheid het begint te winnen van haar angst

Wat betreft dat koekje laten vallen: ja, dat kun je proberen, maar dat zou ik zelf pas doen als de hond niet meer heel bang/gespannen is in het bijzijn van die bepaalde man/mannen. En dan inderdaad als die man dat ook kan zonder haar daarmee proberen te lokken of toch een hand naar haar uit te steken, maar het echt heel terloops kan laten vallen af en toe.

[Hanneke2]

Wat jammer dat ik nu pas de laatste 2 reacties lees. Ik wilde net een update plaatsen over onze Mees.

Van een hond die de eerste week nog geen tuig of halsband zonder riem om durfde en diarree kreeg door zichzelf in het raam te zien, is Mees nu gewoon bijna een stoer wijffie.
Ze loopt ondertussen gewoon hartstikke goed voor, ook aan de riem en snuffelt, speelt met honden en poept en plast lekker. Ze is van een "de buitenwereld is eng" hond veranderd in een "wat zit er achter die deur" hond, en overal wil ze even spieken en rondkijken.

De eerste overwinning met man is ook behaald. Zoals ik al had geschreven ging het binnen ietsje beter, al was dat nog steeds niet echt ontspannen. Door omstandigheden hebben we dat even op stilstand moeten zetten dus er zijn verder geen mannen binnen geweest. Hoe dat gaat weten we dus nog niet maar dat zien we dan wel weer.

Maar, buiten vond ze mannen zo mogelijk nog enger, als er al een jongen op de fiets aan de overkant was werd ze al bang.

Een aantal dagen geleden kwamen we een man met een hond tegen. Op de stoep allebei dus naderend onheil.
En wat doe je dan, als het hondje een geweldig interessant jong kereltje is. Haar twijfel was echt boeiend om te zien, en ik had de man al eerder verteld over haar angst. Je zag haar echt, zal ik wel of zal ik niet. Wij deden allemaal niets. En ja hoor, ze ging naar het hondje toe en stond tegen de man aan die gewoon haar een aai kon geven! En vanochtend een man (en een flinke ook) op de fiets ri onze kant dus best dichtbij, en ze bleef gewoon doorlopen.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik trots op haar ben en ook best wel verbaasd om de vooruitgang die ze in die in amper een maand heeft geboekt.

Ik ga verder niets afdwingen met haar mannenangst, maar er zal binnenkort weer iemand op visite komen, benieuwd hoe dat gaat. Ik heb van meerderen gehoord dat het goed is om een koekje te laten vallen door de man. gewoon zonder haar aan te kijken of het haar aan te bieden, maar af en toe ploep valt er een koekje van hem waar hij zit of loopt. Is dat wat?

@cleva, bedankt voor je heldere tips. Helaas heb ik nog niets gevonden waar ze mee zou willen spelen. Op eten reageert ze enorm, en spelen doet ze met honden.

Ik lees dit nu pas, maar je hebt alle reden om trots te zijn!

[Marloes1]

Ondertussen weer aantal keer mannenbezoek gehad (klinkt spannend he), en ze vindt binnenkome en rondlopen niet leuk, maar als ze eenmaal zitten neemt ze ook wel een koekje van ze aan. Niet van harte, maar ze doet het lekker wel!

Ze vindt bepaalde dingen nog erg eng, zoals man die haar richting op komt op stoep, of van achter dichtbij haar loopt. Of dus in huis een man die rondloopt of grote beweging maakt zoals jas aan doen met een zwier.
Maar goed, vooruitgang is er.

Auto zijn we in geweest en motor aan gezet. Ze bleef redelijk rustig, al was ze niet relaxed er was zeker geen paniek. Wat lekkers gegeten in een brommende auto en toen weer naar binnen. Dit weekend even stukje rondrijden.

Klein stukje eerst doen hoor. Af en toe een handje koek op de achterbank slingeren en de rit eindigen met wat leuks, maar niet te lang. De rit zal al spannend genoeg zijn.

Ze doet het echt goed hoor, ze luistert ook naar me en is echt een lekker wijf. Binnen heerlijk lui, buiten lekker energiek.

Wat hier ook helpt is simpele oefeningen doen buiten. Man zien buiten, aandacht vragen, koekje erin, laten zitten, koekje erin, naast lopen, koekje erin. Floortje blijft vaak nog even snel checken waar die man in de tussentijd is, maar haar wil om te luisteren (en koekjes te kanen ) wint het uiteindelijk altijd.
Nu vindt zij vreemde personen sowieso niet prettig, maar mannen zijn van dichtbij het engst (zware stem, groter formaat), zeker aan de lijn, want dan kan ze niet weg. Door die oefeningen steeds te doen is ze nu heel snel uit haar angst te halen, want baasje roept = koekie. Ze laat de vreemde persoon dan, ik ben belangrijker en dat is wat ik wil.
Tijdens de cursus bv lopen er allerlei mensen langs haar. Ook dichtbij. Maar alleen ik ben leuk.

[Izzie_Anneke]

Ze leert bij, dat lijkt mij het belangrijkste. Ik zou dan denken dat de angst in elk geval hanteerbaar is, een zwaar panische hond leert niet lijkt me.

Izzie vindt vreemd bezoek ook nog steeds niet leuk. Mensen die wat van honden weten gaat beter dan mensen die geen honden gewend zijn, hondenmensen weten wat écht negeren is. Dat geeft Izzie ruimte om zelf te komen kijken. Als er toch naar haar gekeken wordt blijft ze hyper alert. Maar het is al een enorm verschil met toen ik haar net had. Ze blijft voorzichtig maar is niet doodsbenauwd meer.

[gyanty]

Kay was ook bang voor mannen. Terwijl zijn fokker een gewone man was en mijn vriend accepteerde hij ook vrijwel meteen helemal prima. Mijn vader is heel moeizaam gegaan en dat heeft ook jaren geduurd en dat terwijl hij er toch regelmatig kwam, maar een keer ongelukkig geschrokken en dat vergat Kay niet. Dat er iets te halen valt kan wel het proces vergemakkelijk. Iets echt lekkers, maar wat dus niet actief aangeboden wordt, maar wat dus wel in eenjas of broekzak zit of gewoon in een hand zit wat bij snuffelen er makkelijk uitgehaald kan worden, losse vuist, die niet verder opengevouwen wordt ofzo. Of een man die een spoor van lekkers uit die hand kan laten vallen, zonder daarbij op de hond te richten.

Grote mannen zijn voor Kay lang moeilijk gebleven. Maar nadat ik hem eens uitgeleend heb met behendigheid wat hij geweldig vind een een soort type man, is hij helemaal om. In aaihondenproject koos ik alsnog niet voor dergelijke types, maar in de normale omgang vind hij ze nu helemaal leuk!

Komt goed, de hond komt in een volledig andere situatie en tja dan zit het emmertje snel vol en zijn alle indrukken die je niet gewend bent al snel even te veel. Maar je ziet dat ze al loskomt. Dat loopt echt wel los! Keep going

[DeDiana]

Ja, helemaal terecht, daar mag je zeker trots op zijn! Fijn dat ze al zo veel vooruitgegaan is