Het HondenForum

Tweede jaar O&N met Bente.
Eerste jaar telt niet mee toen was ze net geen 3 maanden. Dit jaar gingen we bij at onbekende mensen O&N vieren. Hun dochter is bang voor honden en haar ouders maken het haar niet makkelijker op om over die angst heen te komen maar na onderhandelen mocht vanaf 20:00 uur onze hond bij hun komen. Tot die tijd oppas gezocht en om 20:00 uur een flinke wandeling met Bente en een buurhond gemaakt omdat baasje van de buurhond bang is voor vuurwerk. Net voor ik de buurhond afleverde zag ik een groep jongelui en ik vroeg "stop met vuurwerk gooien i.v.m hond", in mijn buurt houden ze er rekening mee maar toen ik het riep stak iemand net een rotje af en riep tegelijk "sorry". PANG...buurhond bang, Bente niet.
Bente heeft tot 23:30 uur buiten bij ons onder de carport los gelopen en toen "hup in de bench tot 01:30 uur. (omdat meneer Stapper erg van vuurwerk afsteken houdt en ik niet Bente en de kinderen tegelijk in de gaten kon houden). Daarna haar weer bij ons gelaten en ze scharrelde rond bij ons. Ze verblikte of verbloosde niet. Ging in de deuropening liggen. Ik bemerkte dat ik zo trots op haar ben terwijl ik ook weet angst voor vuurwerk ligt meestal niet aan de baasjes maar aan de omstandigheden. Hebben jullie ook voorbeelden dat je zo trots bent op je hond maar in je hart wel weet dat je er eigelijk geen invloed op hebt?

Gaaf he, hoe ze je kunnen verrassen

Zeker! Eerste voorbeeld dat me te binnen schiet, is hoe Joy met mijn klassiek autistische en verstandelijk beperkte neefje omgaat. Zó lief, zó geduldig en zó gevoelig Neefje lag eens vreselijk hard te huilen, totaal over zijn toeren. Joy ging doelbewust naar hem toe, legde haar kop naast hem neer en keek hem alleen maar aan. Neefje kalmeerde met de seconde en zei toen: "Joy troost mij." Mèn, kan het nog steeds nauwelijks vertellen zonder vol te schieten.

Lemuria schreef:Gaaf he, hoe ze je kunnen verrassen

onderschat ze nooit

Lieske1977 schreef:Zeker! Eerste voorbeeld dat me te binnen schiet, is hoe Joy met mijn klassiek autistische en verstandelijk beperkte neefje omgaat. Zó lief, zó geduldig en zó gevoelig Neefje lag eens vreselijk hard te huilen, totaal over zijn toeren. Joy ging doelbewust naar hem toe, legde haar kop naast hem neer en keek hem alleen maar aan. Neefje kalmeerde met de seconde en zei toen: "Joy troost mij." Mèn, kan het nog steeds nauwelijks vertellen zonder vol te schieten.

wat mooi

Heerlijk is dat,mijn kleindochter van 7 jaar kwam wat verdrietig van school en lag hier op de bank, Nelle lag er voor met haar kop omhoog met haar prachtige intense blik haar aanstarend, mijn kleindochter kwam omhoog en sloeg haar armen om haar nek en zei oh Nelle jij houdt van mij, en ik ook van jou hoor, Nelle slaakte een diepe zucht.
Zo mooi die interactie.

yodi schreef:Heerlijk is dat,mijn kleindochter van 7 jaar kwam wat verdrietig van school en lag hier op de bank, Nelle lag er voor met haar kop omhoog met haar prachtige intense blik haar aanstarend, mijn kleindochter kwam omhoog en sloeg haar armen om haar nek en zei oh Nelle jij houdt van mij, en ik ook van jou hoor, Nelle slaakte een diepe zucht.
Zo mooi die interactie.

Soms baal ik dat ik niet zoals een dier in het nu kan leven en zo kan reageren. Zonder vooroordeel of opvoedkundige gedachten. Lijkt me voor een kind zo mooi als je helemaal mee gaat met hun verdriet en dan langzaam ombuigen. oeps daar is de mensen gedachten weer. Het lijkt me heerlijk als kind soms het gevoel te hebben ïk heb gelijk en ben zielig". zonder ja, maar