Eerste jaar telt niet mee toen was ze net geen 3 maanden. Dit jaar gingen we bij at onbekende mensen O&N vieren. Hun dochter is bang voor honden en haar ouders maken het haar niet makkelijker op om over die angst heen te komen maar na onderhandelen
mocht vanaf 20:00 uur onze hond bij hun komen. Tot die tijd oppas gezocht en om 20:00 uur een flinke wandeling met Bente en een buurhond gemaakt omdat baasje van de buurhond bang is voor vuurwerk. Net voor ik de buurhond afleverde zag ik een groep jongelui en ik vroeg "stop met vuurwerk gooien i.v.m hond", in mijn buurt houden ze er rekening mee maar toen ik het riep stak iemand net een rotje af en riep tegelijk "sorry". PANG...buurhond bang, Bente niet. Bente heeft tot 23:30 uur buiten bij ons onder de carport los gelopen en toen "hup in de bench tot 01:30 uur. (omdat meneer Stapper erg van vuurwerk afsteken houdt en ik niet Bente en de kinderen tegelijk in de gaten kon houden). Daarna haar weer bij ons gelaten en ze scharrelde rond bij ons. Ze verblikte of verbloosde niet. Ging in de deuropening liggen. Ik bemerkte dat ik zo trots op haar ben terwijl ik ook weet angst voor vuurwerk ligt meestal niet aan de baasjes maar aan de omstandigheden. Hebben jullie ook voorbeelden dat je zo trots
bent op je hond maar in je hart wel weet dat je er eigelijk geen invloed op hebt?
oeps daar is de mensen gedachten weer. Het lijkt me heerlijk als kind soms het gevoel te hebben ïk heb gelijk en ben zielig". zonder ja, maar