Het HondenForum

Kwam een foto tegen van mij met Bluf en Jol. De laatste strandwandeling met Bluf bleek achteraf. Een week hierna is ze ingeslapen.
Jol legt haar steentje voor me neer (daarna kijkt ze ook vaak op en maakt oogcontact), en ik ben blijkbaar iets aan het aanduiden voor Bluf. En nu zie ik die interactie eigenlijk hoezeer ze altijd toch wel met mij bezig was. Niet zozeer met mijn gebaren, maar het oogcontact willen hebben en maken.

Eigenlijk heb ik heel vaak oogcontact of zoeken de honden contact met mij en bekijken mijn mimiek, en verstaan die ook vaak.

Mijn moeder begreep er destijds niets van, en vroeg me dat ook. "ik mag Finn niet in zijn ogen staren, maar jij en hij kijken elkaar continue recht in de ogen aan?! ".

Ik kon het destijds wat moeilijk uitleggen. Ik kwam niet verder dan dat Finn en ik elkaar begrepen en vertrouwden en dat als zij staarde hij totaal niet begreep wat ze van hem wilde.
Daarbij kwam ook nog dat Bluf een hond was die zelf bedreven was in mensen observeren, zij kon mensen zonder agressie of aversie minutenlang in de ogen kijken zonder weg te kijken, heel apart en ook moeilijk uit te leggen dat als Finn dat deed ik eigenlijk even die fixatie onderling moest doorbreken
Hij fixeerde ook niet snel, maar als mensen hem dus aan gingen staren om op die manier contact te maken dan vond hij dat niet zo fijn en liet dat merken door weg te kijken, anders te gaan liggen, met de rug naar die personen toe. Maar je had altijd van die volhouders

Maar ook nu merk ik met de draak dat oogcontact zo een fijn ding is. Zonder woorden elkaar snappen, op een gewone knusse manier. Of een waarschuwende blik die dan ook gesnapt wordt.
Met Jol heb ik dat overigens ook hoor gewoon oogcontact en zonder woorden elkaar verstaan.

Hoe kijken jullie er tegen aan als het om oogcontact gaat met je eigen honden en je eigen honden vs. vreemden?

Noah is ook van het oogcontact, die lijkt echt te kijken naar wat je zegt. Laatst met trainen zei iemand dat nog voordat ik het commando uitspreek, Noah al reageert
Nanni kon er juist niet tegen, die keek altijd weg.

Joy zoekt ook veel oogcontact: om even bevestiging te krijgen ("Zo goed?"), een aanwijzing van mijn kant te vragen, mijn stemming te peilen of haar blijdschap kenbaar te maken en te delen ("Leuk hier, hè?!"). Ik vind het fijn, heb het gevoel dat we elkaar daardoor goed begrijpen. Ik kan in haar ogen lezen wat ze wil of hoe ze zich voelt en ben ervan overtuigd dat omgekeerd hetzelfde geldt.

Leuk artikel over honden en oogcontact: http://www.volkskrant.nl/wetenschap/tro ... ~a3961285/

Er is een verschil tussen aanstaren (strak kijken) en het andere oogcontact als manier van communicatie met je hond.

Je gezicht en mimiek is dan toch ook anders?
Bij de aandachtspelletjes en oefeningen die ik met mijn pups doe komt dat oogcontact vanzelf op een leuke manier.

En ze weten bliksems goed wanneer ik staar (fixeer).
Dan gaat er iets niet naar wens.

ranetje schreef:Er is een verschil tussen aanstaren (strak kijken) en het andere oogcontact als manier van communicatie met je hond.

Je gezicht en mimiek is dan toch ook anders?
Bij de aandachtspelletjes en oefeningen die ik met mijn pups doe komt dat oogcontact vanzelf op een leuke manier.

En ze weten bliksems goed wanneer ik staar (fixeer).
Dan gaat er iets niet naar wens.

Dit inderdaad.

Izzy en ik kijken elkaar best vaak aan. Sowieso als ik iets van haar wil of als zij iets van mij wil. Bij sommige vrienden maakt ze ook oogcontact, maar bij een vriend die ze eng vindt, vindt ze het juist fijn als hij geen oogcontact maakt. Als hij haar aankijkt en wil aaien snauwt ze en wil zo snel mogelijk weg, maar als hij haar zonder oogcontact aait, vindt ze het helemaal prima als hij haar aait

ontroerend, die foto

Lizzy zoekt heel duidelijk oogcontact, en leest mijn mimiek, waardoor ik door het optrekken van een wenkbrauw al iets duidelijk kan maken.
Amber zoekt ook veel oogcontact, waardoor er communicatie tot stand komt, maar ik denk dat ze ook vooral veel confirmatie zoekt voor mijn emoties. Ze is super stress- en sfeergevoelig en op die manier probeert ze een beetje te worden gerustgesteld.
Kailen heeft niet zo'n leuk verleden en vindt oogcontact best spannend, maar staat er wel voor open. Oogcontact met hem zoek ik vooral om zachtheid naar hem uit te stralen, zodat hij zich er prettig bij voelt en het gaat al stukken beter.

Maar ik heb hier opvangers gehad, die je echt zo aan konden staren. Dat vond ik bepaald niet prettig. Bij een ging ik zelf fixeren om hem wat duidelijk te maken, maar dit had totaal geen effect . Nee, staren en aankijken zijn toch wel heel verschillende vormen van communicatie wat mij betreft...

Bonnie werd helemaal gek als ik mijn zonnebril op had. Ze kon daar niks mee, veranderde meteen in een onzeker hondje die totaal niet wist wat ik van d'r wilde. Later toen ze wat verward werd kwam ze ook absoluut niet bij me als ik m'n zonnebril op had.
Zij was ook heel duidelijk van het oogcontact maken.

Kai begint nu een beetje te communiceren met mij met oogcontact. maar als vreemde mensen hem aankijken, of er is iet heel engs, dan knijpt hij zijn oogjes dicht..