Jol legt haar steentje voor me neer (daarna kijkt ze ook vaak op en maakt oogcontact), en ik ben blijkbaar iets aan het aanduiden voor Bluf. En nu zie ik die interactie eigenlijk hoezeer ze altijd toch wel met mij bezig was. Niet zozeer met mijn gebaren, maar het oogcontact willen hebben en maken.
Eigenlijk heb ik heel vaak oogcontact of zoeken de honden contact met mij en bekijken mijn mimiek, en verstaan die ook vaak.
Mijn moeder begreep er destijds niets van, en vroeg me dat ook. "ik mag Finn niet in zijn ogen staren, maar jij en hij kijken elkaar continue recht in de ogen aan?!
".Ik kon het destijds wat moeilijk uitleggen. Ik kwam niet verder dan dat Finn en ik elkaar begrepen en vertrouwden en dat als zij staarde hij totaal niet begreep wat ze van hem wilde.
Daarbij kwam ook nog dat Bluf een hond was die zelf bedreven was in mensen observeren, zij kon mensen zonder agressie of aversie minutenlang in de ogen kijken zonder weg te kijken, heel apart en ook moeilijk uit te leggen dat als Finn dat deed ik eigenlijk even die fixatie onderling moest doorbreken
Hij fixeerde ook niet snel, maar als mensen hem dus aan gingen staren om op die manier contact te maken dan vond hij dat niet zo fijn en liet dat merken door weg te kijken, anders te gaan liggen, met de rug naar die personen toe. Maar je had altijd van die volhouders
Maar ook nu merk ik met de draak dat oogcontact zo een fijn ding is. Zonder woorden elkaar snappen, op een gewone knusse manier. Of een waarschuwende blik
die dan ook gesnapt wordt.Met Jol heb ik dat overigens ook hoor gewoon oogcontact en zonder woorden elkaar verstaan.
Hoe kijken jullie er tegen aan als het om oogcontact gaat met je eigen honden en je eigen honden vs. vreemden?
. Nee, staren en aankijken zijn toch wel heel verschillende vormen van communicatie wat mij betreft...
