Sinds 1 april hebben wij dus Bobby.
Ik ben inmiddels zijn 3e baasje. Hij is vorig jaar december in het asiel geplaatst omdat zijn 1e eigenaren niet meer voor hem konden zorgen. Hij is toen geadopteerd, heeft daar 3x gebeten vanwege baknijd en weer teruggebracht. Het asiel hamerde er dus op dat ik de baknijd serieus moest nemen, hij moest apart eten en het was niet meer weg te trainen.
Nu ben ik vrij eigenwijs, maar geen hondentrainer. Ik heb de eerste keer voeren gedaan zoals ze zeiden. Hij at niks. Hij wilde niet eten als ik er niet bij was. Ik heb dus geen "last" van zijn baknijd, maar ik zie wel angst bij hem zodra de voerbak neergezet wordt. Ik denk dat hij bij het vorige gezin is gaan grommen tijdens het eten en zij hem dat "wel even zouden afleren" op een niet aardige manier.
Hij eet wel snacks (allerlei soorten), die pakt ie ook gewoon uit de hand. Ik heb hem het commando "Kijk eens" geleerd. En als ie dat hoort weet ie dat er iets te halen valt. Vaak beter dan het geen wat ie heeft. Ik kan hem bijvoeren terwijl hij eet, hij eet uit mijn hand, ik zit naast hem terwijl hij eet. Zonder dat ie gromt. Hij is wel enorm gestresst.
Nu zeiden mijn vriendin en mijn vader dat die baknijd wel terugkomt als ie niet meer zo bang is. Wat denken jullie? Ik doe wat mij goed lijkt en probeer met de hond om te gaan zoals ik met mijn kind omging toen ie nog klein en schattig was. Streng, rechtvaardig maar wel lief.
Met andere honden gaat het ook goed, op een beagle pup na. Die pup heeft het zelf een beetje verbruikt door rondjes om hem heen te blijven lopen terwijl hij aan zo'n uitloopriem zat.
Nou, dat dus. Ik ben benieuwd hoe jullie tegen zijn eten aan kijken.


