Ik wilde de situatie die ik gister mee maakte toch even van mij afschrijven.. Onze Mylo, een zwitserse witte herder van 10 maanden, is van pup af aan al bang voor kinderen. We hebben daar behoorlijk mee geoefend, langs scholen gelopen, tijdens de pauzes op een bankje gezeten met heeel veel lekkere beloningen, langs kindjes lopen met stepjes etc. Dat ging steeds beter. Hij uit zijn angst overigens door de kids weg te blaffen, want ja, dat heeft succes.. Maar toen kwam er een fase waarin niet alleen kinderen eng waren, maar eigenlijk alle vreemden die we tegen kwamen op straat, in het flatgebouw, in de lift, enzovoorts. Alles en iedereen was eng en moest weggeblaft worden. Na wederom heel veel met hem geoefend te hebben, hebben we dit gedrag redelijk onder controle. We kunnen inmiddels rustig langs mensen lopen of zelfs even een kort woordje wisselen zonder dat hij uit zijn plaat gaat.
Dit alles is aan de lijn, los is het een heel ander verhaal. Hij loopt vaak los in wandelgebieden. Als er mensen zonder hond aan kwamen lijnden we hem altijd even aan en lieten hem weer los als ze voorbij waren. Gaat prima, maar zorgt voor jezelf toch voor een ietwat a-relaxte wandeling. Mensen met honden zijn overigens geen probleem, die mogen hem wonderbaarlijk genoeg zelfs aaien! In ieder geval, het gaat de laatste tijd zo goed dat we hem steeds bij ons roepen als we mensen zonder honden aan zien komen. Omdat hij de laatste tijd goed luistert lieten we de lijn er af en gewoon onder appel naast ons, vaak wel met een balletje oid zodat de aandacht echt bij ons bleef. Daarna mocht hij weer zijn weg vervolgen. Gister wandelden we in een stuk bos waar de paden wat nauwer waren en de begroeiing erg hoog, we konden dus niet zien wat er achter de bochten aan zou komen. Dus hielden we hem aan de flexi en riepen we hem bij ons zodra we aan hem zagen dat hij mensen zag. (Hij kon vanwege de flexi al de hoek om kijken) Dit ging zo goed dat we hem op een gegeven moment toch maar los hebben gegooid. Want ja, dan kon hij zo lekker rennen en zijn energie kwijt. Domdomdom. Na 4 paar mensen succesvol te hebben gepasseerd zag ik aan Mylo dat er weer wat om de hoek aan kwam. Hij met zijn bal in de bek stond al te fixeren, dus ik riep hem snel heel enthousiast bij me. Hij heek even om, maar fixeerde daarna weer direct. Ik roepen, en er snel naar toe, maar de afstand was zodanig groot dat ik hem te laat bereikte. Gevolg: Het bleken twee kids van een jaar of 10 te zijn die aan kwamen lopen en hem aan keken (iets waar hij heel erg gevoelig voor is). Mylo rende er al blaffend op af waardoor die kids al gillend hard terug renden naar papa en mama. Mylo blijft vervolgens rondjes om het stel heen cirkelen, al blaffend. En dan heb ik het wel echt even over de grote boze herder blaffen, niet even een blafje hier en daar. (Helaas) Toen ik de meute had bereikt rende hij uiteraard voor mij weg, maar bleef wel weg van de kids. Uiteindelijk liet hij zich rustig pakken en heb ik hem niet gestraft, maar ook niet beloond. Direct kort aangelijnd en even terug gelopen naar het stel om uit te leggen dat hij heel bang is en dit op deze manier uit. Kindertjes helemaal overstuur, maar de ouders begrepen het na de uitleg gelukkig en accepteerden mijn herhaaldelijke excuses. Mylo bleef tijdens mijn uitleg rustig (en zonder geluid!) naast me zitten, maar was nog steeds behoorlijk onder de indruk.
Ik ben er heel erg van geschrokken en laat hem voorlopig alleen nog maar los in gebieden waar ik van grote afstand al kan zien wat er aan komt. Hebben jullie enig idee waarom hij de keus maakt om naar de kids toe te rennen en ze weg te jagen in plaats van naar mij te komen, weg van de kinderen? Ik breek mijn hoofd er over. Hij stond uiteraard tussen de kids en mij in en de kinderen waren iets dichterbij dan ik bij hem was (maar nog steeds op flinke afstand). Het enige wat ik kan bedenken is dat de kids op hem af kwamen lopen. Althans, niet persee op hem natuurlijk, maar ze kwamen onze kant op en volgden gewoon het pad.
Bah wat kan een mens zich rot voelen over zo iets





