Ik ben "lelietjevandalen", maar natuurlijk is dat mijn nickname.
Mijn hondje heb ik Lolita genoemd, omdat ik dacht dat ze goed zou luisteren naar die naam: naar het schijnt horen honden de klinker "i" het beste, en voor mij is Lolita ook lekker gemakkelijk uit te spreken, alhoewel het soms bij mensen vreemde connotaties oproept. Maar ja, je kunt niet alles hebben. Ze wordt twee op 1 augustus, en ongeveer een jaar geleden was ik even heel bang omdat ze een baarmoederontsteking kreeg, en daarom meteen gesterilisrred moest worden, en mijn vorige hond is vlak na de zelfde operatie gestorven. Godzijdank was Lolita heel sterk, en ze genas. Maar daardoor geef ik nou wel echt vreselijk veel om haar. Soms ben ik zelfs over-protective. Zo heb ik bijvoorbeeld gigantische stress als ik haar een dag aan iemand anders geef, en soms, als ik bijvoordeelb naar de bioscoop ga, en ik zie daar op het scherm een schattig hondje, dan mis ik Lolita vreselijk! Hebben jullie daar ook wel eens ervaring mee? Nou, in feite is het niet zo dat ik me eraan stoor, maar ik hou gewoon wel heel veel van mijn hond.
Het is een kruising van van alles en nog wat, ze heeft iets van een Staffordshire en ook iets van een Braque St. Germain (franse jachthond).
Maar het grappige is dat ze ook heel erg origineel is, weet je wel, met van die prachtige grote ogen, en nog steeds iets puppy-achtigs in haar lichaamsbouw.
Ik zou wel achteraf misschien een echte rashond genomen hebben, omdat je daar toch iets beter van weet wat je kwa karakter kan verwachten, alhoewel natuurlijk het grootste deel met de opvoeding samenhangt. Maar ik heb bijvoorbeeld altijd al vreselijke problemen gehad om haar te laten terugkomen als ze los op het veld loopt, maar zodra is de "speciale toegangsrechten"van de webmaster heb gekregen, dan ga ik eens om advies vragen op het forum hierover...
Goed, in feite kan ik wel blijven typen over mijn hond, maar ja... het moet ook interessant voor jullie blijven hè?
Groetjes,
Lelietjevandalen en LOLITA
:
