De honden hebben het dan ontzettend naar hun zin, lekker spelen en rennen met elkaar. Ze worden ook allemaal ontzettend enthousiast als blijkt dat er in het bos gewandeld gaat worden.
Moos vindt het bos ook erg leuk; ook omdat hij erg van mensen houdt, en dus alle bazen altijd uitgebreid begroet, en dan ook uitgebreid door iedereen wordt geknuffeld.
Er lopen in het bos ook twee zeer zelfverzekerde reutjes, die allebei zo'n jaar jonger zijn dan Moos. Deze twee heren spelen ook behoorlijk wild en ruw; dat kan Moos prima hebben, die kan er zelf ook wat van ( en bovendien gaat hij deze reutjes vaak uit de weg), maar een aantal teefjes zijn daar wat minder van gecharmeert. Moos rent dan ook wel met deze teefjes, maar stoeit niet met ze, nadat ze een aantal keren hebben laten blijken dat ze niet zo van dat wilde stoeien houden.
De twee reutjes in kwestie blijven wel altijd proberen om met die teefjes te stoeien, en houden ook niet op als een teefje zich op haar rug gooit, piept, of als zo'n teefje even een klein snauwtje geeft en weg probeert te lopen. Ze gaan er dan bijna nog voller tegenaan.
Wat Moos nu dan de laatste tijd doet als dit allemaal wat lang duurt, is de betreffende reu een keer een goede snauw geven. Daar schrikt deze dan van, met als gevolg dat hij het teefje verder weer eventjes met rust laat.
Dit gebeurt trouwens zeker niet elke dag hoor, misschien 3 keer in de maand ofzo.
Nu vroeg ik me af wat voor gedrag dit is van Moos. Op mij komt het over alsof hij het teefje wil beschermen, en tegelijkertijd de jongere reu wil corrigeren omdat hij niet op de signalen van het teefje reageert. Maar dat is misschien wel erg menselijk gedacht.
Ik weet ook niet zo goed hoe ik dan moet reageren. Kan ik gewoon toestaan dat Moos dat doet, of is dit eigenlijk een beetje ongewenst gedrag?
Bij mij kan erg veel, maar als ik aan mijn water voel en zie dat het niet goed gaat grijp ik heel kordaat in. Als Nelson steun komt zoeken los ik het op. Ik vind het fijn dat hij vertrouwen in mij heeft en dat stel ik ook niet teleur.
