starfleet schreef:jidde schreef:
Ook als ze eten krijgt, staat ze als een gek te jodelen
Op de rest heb je al antwoord gekregen. Deze heb ik zo aangepakt: Elke jodel resulteerde in vrouwtje op de bank zitten en geen eten verder maken. Jammer geen succes.
Dat kwartje viel met een dag.
Ja, precies, dat heb ik hier ook zo gedaan. Saar had er nogal een handje van als mini-pupje om te piepen als ik het eten klaar aan het maken was (en trouwens ook als ze iets wilde, of als iets niet lukte, kortom, madam piepte nogal veel). Als Saar dus ging piepen ging ik direct iets doen wat juist niet de bedoeling was. Dus inderdaad, als dat tijdens het eten klaarmaken gebeurde liep ik weg, en ging op de bank zitten. Als ze piepte omdat ze buiten per se naar links wilde, gingen we juist rechts. Binnen een week piepte ze niet meer, en ze heeft het ook nooit meer gedaan.
Verder was/is Saar ook een terughoudend, onzeker hondje. In het begin vond ze ook andere honden maar wat engig. Nu blafte ze niet, maar ze bleef of stokstijf staan, of in het ergste geval schoot ze weg.
Er is hier in Schoorl een hondenuitlaatbos, waar ik vrijwel alle honden ken omdat ik daar natuurlijk al jaren met Moos kom, en daar gingen we elke ochtend, en vaak ook nog 's middags, naartoe. Op de drukke tijdstippen, wanneer de lieve, vriendelijke honden er waren.
En zo kwam Saar steeds meer uit d'r schulp. Eerst durfde ze te begroeten door op d'r rug te rollen. En daarna ook vaak door de bek van de andere hond te likken. En dat doet ze nu nog steeds, bek likken, en vaak op d'r zij rollen, maar met volle overgave omdat ze heel graag contact wil maken met andere honden. Ze vindt nu alle honden leuk, en heeft ook heel goed de hondentaal leren begrijpen. Er lopen hier bijv. twee honden die niet zo vriendelijk zijn, de baasjes weten dat van hun hond en houden hem ook bij zich. Die honden hoeven alleen maar naar Saar te kijken en ze weet al dat dat foute boel is. Dan komt ze bij mij staan wachten tot ze voorbij zijn en rent dan weer jolig verder.
Ze is nu 6 maanden, en pas de laatste maand gaat het dus ze geweldig goed. Daarvoor had ze nog weleens dat ze opeens schrok van een vreemde zwarte hond ofzo. Maar dat is nu ook helemaal weg.
Dus ik zou met Tuana eigenlijk dan ook zo veel mogelijk vriendelijke honden opzoeken om haar te leren dat andere honden gewoon leuk zijn.
En er eigenlijk niet zomaar vanuit gaan dat ze wel genoeg honden ziet op straat enzo (ik weet niet of daarvanuit gaat hoor, maar even als voorbeeld
).
Met Saar was dat tenminste wat haar onzekerheid naar andere honden toe heeft opgelost. Zij had echt ontzettend veel hond-contacten nodig om daar over heen te stappen. En ze zag elke ochtend in het bos wel 15-20 honden, waarvan een deel er elke dag was, dus die kende ze al en vertrouwde ze. Als ik haar alleen maar af en toe eens op straat, of soms in het bos, in contact had laten komen met andere honden weet ik zeker dat ze niet zo opgefleurd zou zijn als ze nu is
)
Anders kon ik die kleine gewoon laten blaffen
