Wat een beetje sneu is eraan is dat ze heel vaak wel wil spelen met andere (jonge) honden, maar dan reageert ze altijd op de volgende manier:
De grote hond (en da's in Saars ogen elke hond zwaarder dan 7 a 8 kilo) daagt haar uit. Saar gaat ook in spelbuiging liggen, en slaat een keertje met haar poten. Meteen daarna stopt ze met spelen, sjeezt naar mij toe, springt tegen me op (licht nerveus), en rent weer naar die andere hond. Weer uitdagen, weer spelbuiging, weer 1 keer slaan met de poten, en weer rent ze (licht nerveus) naar mij toe.
Dit herhaalt zich dan een keer of 4, en dan wordt de andere hond het zat, want die ziet de lol er niet van in dat zijn/haar speelmaatje telkens als het spel net begint wegrent. En dan negeert die hond Saar dus verder, en aangezien Saar nooit 'grote' honden tot spel durft (?) uit te dagen houdt het dan dus op.
Nu blijft Saar ook net zolang tegen mij opspringen, of gewoon bij me staan, totdat ik haar even kort een aai over d'r bol geef; dan gaat ze weer terug naar die andere hond.
Waarom doet ze dit? In mijn ogen komt het over alsof ze het allemaal toch wat eng vindt, en telkens voor de veiligheid even moet komen buurten. Ze kijkt ook altijd een beetje nerveus maar tegelijkertijd een beetje trots alsof ze wil zeggen: "Zag je dat baas, ik vind het wel wat spannend dat spelen, maar ik durf het toch maar
"En hoe moet ik reageren? Saar komt ontzettend vaak steun en bevestiging bij mij zoeken, de hele wandeling lang, met name in combinatie met andere honden. Ik aai haar dan altijd even kort, zeg iets van 'Hoi Meis' en dan is het goed en gaat ze weer verder.
Alleen in dit geval wil die andere hond alleen maar spelen, en ook nog eens op een hele lieve manier (anders gaat Saar er namelijk sowieso niet op in). Als dit tafereel zich afspeelt is die andere hond altijd uitermate voorzichtig; gaat erbij liggen, en tikt heeeel zachtjes een beetje met de voorpoten.
En dan nog komt Saar dus steeds bij mij buurten voor die aai, en, naar mijn idee, die bevestiging dat het goed is.
Alleen het zet dus geen zoden aan de dijk in dit geval. Ze bijft elke minuut die bevestiging van mijn kant zoeken, en verspeelt daarmee dus ook nog eens een speelmaatje, wat Saar ook niet leuk vindt, want daarna blijft ze dan heel voorzichtig bij die andere hond in de buurt lopen, of er misschien toch weer even gespeeld kan worden. Maar ja, die andere hond is het dan al zat, wat ik me ook levendig voor kan stellen.
Zou het helpen als ik Saar in deze specifieke situatie (lieve, zachtaardige hond, puur heel rustig spel) negeer? Versterk ik haar gedrag door haar toch steeds aan te halen? Of geef ik haar dan zelfs in deze situatie daarmee een teken dat ze bij mij geen steun hoeft te verwachten (en da's dus juist het signaal dat ik niet af wil geven)?
