We kwamen vandaag een Golden pup tegen van 12 weken, een reutje. Nu is dat al ruim 2 keer zo zwaar als Saar, maar goed, ook een jonge hond, dus ik dacht dat dat misschien wel leuk zou zijn. Golden was daarvoor nogal vervelend gedomineert door een hitsig dominant reutje, dus ik dacht dat het voor hem ook wel prettig zou zijn om even met lieve Saar om te gaan.
Nou, Saar wist niet zo goed wat ze ervan moest denken. Maar toen hij te opdringerig bleef stuiteren gromde ze hem dus van zich af. En daar wist ik weer niet zo goed wat ik ervan moest denken. Ze had d'r oortjes wel in d'r nek terwijl ze gromde, maar geen ontbloote tanden, en het was ook maar een paar keer een zacht grommetje.
Ik wil dus koste wat het kost voorkomen ze een angstgrommer wordt, maar ik kon in deze situatie niet zo goed zien wat voor grom het nou was. Of het een corrigerende grom was naar de pup (tenslotte toch echt nog een pupje, en Saar niet meer), of dat ze hem ook wat eng vond en daarom gromde.
Apart was het wel, want ik heb Saar dus nog nooit horen grommen, maar bij deze pup gaf ze zich ook niet over. Geen bek-likken, geen rug-rollen, ze had duidelijk ook wel zoiets van 'jij bent wel een pup he!"
Daarna daagde ze hem wel al blaffend uit om te spelen en rende ze ook om hem heen, al doende spelbuigingen makend. Dus ik ben meer geneigd te denken dat het echt een grom was om het pupje even te laten weten hoe ver hij kon gaan....
Dus met alles wat opdringerig *en* groter en/of sterker is dan je eigen hond moet je je er toch zelf mee bemoeien.