zepenko schreef:Kom zeg, als het verschil in `zelfverzekerdheid' groot genoeg is, komen knokpartijen niet meer (of amper) voor als de rangorde bepaald is. Dus een stabiele, zelfverzekerde reu, bij een wat onstabielere reu geeft dezelfde problemen of oplossingen als dat dat een stabiele, zelfverzekerde teef zou zijn. Het enige verschil is dat een reu het in het algemeen in een knokpartij met een teef het (iets) sneller gewonnen zal geven. Maar ik ken ook genoeg reuen die net zo makkelijk knokken met een teef als met een reu, of zelfs eerder. E.e.a. is nogal afhankelijk van de aard van het beestje. Ik vind dat je niet zo maar kunt zeggen dat er een teef bij moet. Er kunnen genoeg redenen zijn om juist voor een reu te kiezen. En dat heeft niks te maken met moeilijk doen als het makkelijk kan, dat heeft te maken met kijken naar en lezen van je hond en op basis daarvan een weloverwogen keuze maken voor een tweede hond.
Je zegt het zelf al, als het verschil groot genoeg is. Maar wie bepaald dat? Ik ken mensen die een whippet bij een jachthond hebben geplaatst, dwz 17 kilo bij 37 kilo, beide reuen. Dat heeft 3 jaar mot gegegeven om het minste of geringste. Een van tweeen is in eerste instantie gecastreerd maar dat bleek de verkeerde te zijn want het stopte niet. Toen is de ander ook gecastreerd en dat hielp eigenlijk ook niet omdat ze weer op hetzelfde niveau te dicht bij elkaar kwamen in rang. Baby erbij en de honden bleven knokken om elke trigger die ze konden bedenken.
Dat was dus erg onhandig.
Het gebeurd niet altijd nee, kan ook prima gaan. Hoewel het meestal op straat met andere honden wel problemen geeft omdat twee reuen niet het makkelijkst zijn met vreemde reuen. Gesterkt door hun maatje krijgen ze meer praatjes.
Twee teven is weer een heel ander verhaal. Als die twee honden teven waren geweest had het tot herplaatsing moeten komen. Nu waren het gaatjes 1 a 2 keer per maand. Bij teven was dat veel minder mild geweest en waren het grotere gaten geworden.
Allebei mijn herdermiksen vochten graag, de reu was feller en heftiger maar dat leverde haast nooit wonden op. De teef ging direct schudden en scheuren met een andere teef terwijl een reu waar ze mot mee kreeg alleen hoefde te onderwerpen. Teven vechten niet snel om alleen rangorde te bepalen.
Je zou eens voor de lol naar Ein coach fur alle felle moeten kijken op WDR op zondag om 17:45 uur. Daar loopt nu een onderwerp over een roedel honden waarbij zowel de teefjes als de reuen mot geven. De reuen is kantje boord en die kunnen misschien samen blijven, de teven vochten als gekken en dat was permanent scheiden om dodelijke gevechten te voorkomen. Dat is teefjes eigen helaas.
Dus waarom zo ingewikkeld doen? Dit hondje is moeilijk en fel, geen kandidaat om spelletjes met andere teefjes mee te gaan spelen zou ik zeggen.
Het gaat hier ook om een teefje waar een teef bij komt, niet een reu waar een reu bij komt. Dat laatste kan inderdaad soms ook best goed gaan, dat weet ik. Maar een reu-teef combinatie geeft gewoon vrijwel nooit problemen.
Reuen die met teven vechten zijn in mijn ogen ook niet helemaal jofel er vanuit gaande dat het sociale honden betreft. Dat zou de reu elke kans op dekken ontnemen omdat de teef hem zal afwijzen als ze loops is. Een reu hoort galant en eerlijk op een teef te reageren en haar hoe dan ook met respect te behandelen. Mijn teef vocht ook wel eens met reuen in ruw spel, grauwel grauwel spring spring en het was weer koek en ei. Hooguit een gaatje in een oor of tong. Gaat dat verder en zet de reu door dan is hij sociaal niet helemaal tof op dat moment.
In ieder geval verliest hij survival of the fittest en het doorgeven van zijn genen uit het oog en daar verliest hij dan contact met de normale gang van zaken
Als Dapper, die ongecastreerd is, door een teef gegrepen wordt bekt hij hooguit terug en probeert snel weg te komen. Hij zal nooit of te nimmer op een echt agressieve teef ingaan en laat zich alles welgevallen zoals een reu betaamt. Andere reuen is duidelijk een ander verhaal als ze willen vechten. In mijn ogen hoort dat ook zo want een reu hoort te willen dekken en dus in de smaak te vallen bij teven
