Mijn zoon kan haar eindelijk aaien! Okee, dat heeft dus zes weken geduurd, maar hij kon wel tegelijkertijd probleemloos haar tuigje afdoen (wat in flarden langs haar lijf hing, dus het gaat voortaan af als er niemand op haar let)
Kindjes vindt ze niet eng, of ik moet nog enge kindjes tegenkomen, dat zou kunnen. Kinderen kunnen in hele groepen aan het spelen zijn hier op het pleintje, met herrie en ballen erbij, en daar loopt ze vrij rustig langs.
Mensen met honden aan de lijn zijn doodeng. De honden kunnen het niet zijn, ze speelde in het asiel met alle hondjes, het is dus de combinatie die ze voor geen meter vertrouwt.
Als ik alleen met Jack wegga geef ik haar tegenwoordig iets lekkers. dat werkt prima, want dan gilt ze de boel niet bij elkaar. Maar inmiddels heeft Jack ontdekt dat zij een botje of iets dergelijks krijgt als we samen de deur uitgaan, en nu doet hij zo snel mogelijk zijn behoefte en wil dan weer als een speer naar huis terug.
Buiten schrikt ze nog af en toe van iets, eerste reactie is naar huis rennen, maar zodra de lijn strak komt te staan is het terugrennen en tegen mijn benen plakken. Daar ben ik *zo* blij mee. Soms is het lastig, want ze trapt mij op mijn hielen en ik trap soms bijna op haar pootjes, maar bescherming zoeken bij mij is toch wel een eerste vereiste als ze ooit los wil lopen.
Vanmiddag schrok ze ook vreselijk toen twee buurhonden blaffend en grommend ongeveer door hun tuinhek kwamen toen we langsliepen. Het zijn twee bullterriers, droppies van honden en Jack kan prima met ze overweg, dus ik heb door het hek heen even tegen ze staan kletsen, waarop ze jankend het hek bijna sloopten omdat ze wel eens een frolicje van me krijgen. Lilo was geloof ik onder de indruk van mijn autoriteit.
Het waaks blaffen wordt niet minder.
Ik kan haar terugroepen, maar dat kan ik dus honderd keer per dag. Ik hoop nog steeds dat het minder wordt als ze minder angstig is, maar zo nee dan zal ik een andere methode moeten proberen. Maar verder is het gewoon een verrukkelijk hondje.
Er lagen allemaal van die grote waterlelies in en daar stapte ze zonder aarzelen op. Nou, die dingen houden geen hondjes, dus meteen kopje onder. *Stomverbaasd* was ze, en niet eens heel erg geschrokken. 