Is dit onzekerheid?

[Lynn]

Ik heb het idee dat mijn hond zich erg onzeker kan gedragen. (hij is 6 jr., gecastreerd (reu) en middelgroot).
Toch kan hij ook wel heel zelfverzekerd uit de hoek komen.

Als we bijvoorbeeld een andere hond tegenkomen die hij niet kent, dan sluipt hij er heel intimiderend op af en zet het vaak ook op een beetje grommen. Daardoor gaan sommige honden op een afstand al voor hem liggen, zelfs echt grote honden. Is hij in de buurt (zeg twee meter) dan is het opeens kwispelen en lekker gek doen.
Hetgeen ik als onzekerheid zie is hetvolgende.
Hij benadert elke hond als potentieel gevaar en daarna is het een beetje goed. Het blijft wat draaien en lippen likken en grommen. Leert hij de andere hond wat beter kennen dan gaat het erg goed en spelen ze samen. Hij valt zelden uit zichzelf echt aan. Zodra ik minder honden tegenkom een aantal dagen, gaat het slechter en wordt hij wat meer agressief.
Hij komt op deze momenten, vaak na kennismaking, ook onder mijn benen zitten of vragen of hij op schoot mag. Dat laat ik niet zo gauw toe, alleen achter me of onder mijn benen (niet op schoot) als ik zie dat hij angstig een schuilplaats zoekt en de andere hond laat hem niet met rust.
Hij is in zijn jonge hondentijd twee keer gegrepen door een grotere hond. Ik denk dat het daarmee te maken heeft omdat hij eigenlijk sindsdien steeds erger wordt. Tot een jaar of vier was het op de achtergrond aanwezig maar de laatste twee jaar lijkt het wat erger te worden, ondanks dat ik hem zoveel mogelijk met sociale honden in aanraking probeer te laten komen.

Nu kan het zijn dat ik iets over het hoofd zie en dat dit helemaal geen onzekerheid is. Als dat zo is dan hoor ik dat graag. Een kennis van mij, die al lang honden houdt en er veel over weet en leert, gaf ook al aan dat ze dacht dat het om onzekerheid ging.

Wie weet wat dit is en hoe je er het beste mee omgaat?

[Mark-fryslan]

Ik heb het idee dat mijn hond zich erg onzeker kan gedragen. (hij is 6 jr., gecastreerd (reu) en middelgroot).
Toch kan hij ook wel heel zelfverzekerd uit de hoek komen.

Als we bijvoorbeeld een andere hond tegenkomen die hij niet kent, dan sluipt hij er heel intimiderend op af en zet het vaak ook op een beetje grommen. Daardoor gaan sommige honden op een afstand al voor hem liggen, zelfs echt grote honden. Is hij in de buurt (zeg twee meter) dan is het opeens kwispelen en lekker gek doen.
Hetgeen ik als onzekerheid zie is hetvolgende.
Hij benadert elke hond als potentieel gevaar en daarna is het een beetje goed. Het blijft wat draaien en lippen likken en grommen. Leert hij de andere hond wat beter kennen dan gaat het erg goed en spelen ze samen. Hij valt zelden uit zichzelf echt aan. Zodra ik minder honden tegenkom een aantal dagen, gaat het slechter en wordt hij wat meer agressief.
Hij komt op deze momenten, vaak na kennismaking, ook onder mijn benen zitten of vragen of hij op schoot mag. Dat laat ik niet zo gauw toe, alleen achter me of onder mijn benen (niet op schoot) als ik zie dat hij angstig een schuilplaats zoekt en de andere hond laat hem niet met rust.
Hij is in zijn jonge hondentijd twee keer gegrepen door een grotere hond. Ik denk dat het daarmee te maken heeft omdat hij eigenlijk sindsdien steeds erger wordt. Tot een jaar of vier was het op de achtergrond aanwezig maar de laatste twee jaar lijkt het wat erger te worden, ondanks dat ik hem zoveel mogelijk met sociale honden in aanraking probeer te laten komen.

Nu kan het zijn dat ik iets over het hoofd zie en dat dit helemaal geen onzekerheid is. Als dat zo is dan hoor ik dat graag. Een kennis van mij, die al lang honden houdt en er veel over weet en leert, gaf ook al aan dat ze dacht dat het om onzekerheid ging.

Wie weet wat dit is en hoe je er het beste mee omgaat?

Ik heb niet zoveel ervaring met agressieve honden. Maar het lijkt me niet zo'n held die hond van jou en die zijn angst een beetje overschreeuwd. Het lijkt me oppassen dat hij daarmee niet teveel succes boekt want dan zal het gedrag toenemen.

Ik zou dus de momenten dat het goed gaat actief gaan belonen. Dat het een feestje is om andere honden te ontmoeten. Het is leuk! Het baasje doet gek en ik krijg wat lekkers! Anders verval ja al gauw in het tegenover gestelde. Spanning opbouwen. Hond strak aan de lijn stilstaan en het gevaar strak aan gaan kijken.

Dan kan het van kwaad tot erger gaan. Blaffen en uitvallen. Steeds heftiger gedrag. Je bent er nu lekker vroeg bij. Dus het is een mooi moment om het tij te keren.

Maar er zijn hier mensen die daar veel meer ervaring mee hebben. Ze reageren vast wel eventjes.

Succes Mark

[Marie-Josée]

Ik heb hier precies zo'n exemplaar rondlopen, bij hem is het ontstaan uit onzekerheid en onduidelijk gedrag voor andere honden. Na zijn castratie is het een heel stuk beter gegaan maar het hoort wel een beetje bij deze hond.Ik hoop niet dat het erger gaat worden bij hem.
Wat je het beste kunt doen weet ik ook niet, ik ga geregeld met een groep wandelen en dat werkt over het algemeen goed, is er echter een nieuwe reu bij dan moet er eerst geknokt worden voor er weer rust is en dat vind ik minder.

[Lynn]

Ja het is misschien wel even handig om te vertellen hoe ik het nu aanpak. Misschien doe ik dat wel hardstikke fout.

Hij is altijd al een hond geweest die erg op andere honden gericht is. Als het eenmaal goed is, dan is het ook echt feest. Ik heb hem vooral veel losgelaten tijdens kennismakingen. Hij hangt anders echt in de riem en dat wil ik voorkomen omdat ik ook al aan het trainen ben op niet trekken. (het gaat inderdaad ook minder goed als hij aangelijnd is. Dan laat ik hem zitten en lok ik zijn aandacht met brokjes of ander lekkers, gaat lastig, maar is mogelijk)

Als hij zich zo raar intimiderend gedraagt, negeer ik dat of ga ik sneller voor hem lopen opdat hij mij volgt en gewoon kwispelend de ander begroet.

Als we een andere hond tegenkomen, was het tot voor kort het geval dat hij niet terug te roepen was en pas na de ontmoeting weer voor rede vatbaar was, ik riep hem dus ook niet om het commando niet te ontkrachten. Sinds een week heeft hij dan eindelijk daar dat een andere hond betekent, snoepje halen bij vrouwtje en daarna spelen.

Tijdens het spelen dwing ik hem tot niets en ga ik verder als het er niet leuk uitziet.

Dit is dus altijd met nieuwe honden, met bekende honden gedraagt hij zich als elke andere sociale hond.

Van het weekend zijn we bij kennissen op visite geweest, er waren op dat moment 7 volwassen honden (reu en teef) en het ging allemaal na de kennismaking super. Wat was dat leuk om te zien zeg! Wat kunnen die rennen door de tuin!

[Mark-fryslan]

Als ik je verhaal nu lees dat zie ik niet echt een probleem. Je hebt een hond die zich gewoon wat onderdanig opstelt. Hij vind het spel zo leuk dat hij even niet komt op jou commando "hier". Dat is ook heel normaal. Op de hondenschool leer je je hond alleen te roepen als het echt zin heeft. Dus als het spel even stil ligt en je hond jou aankijkt. Dat noemen ze een dood spelmoment of zoiets.

Een hond aan de lijn kan zich niet goed verdedigen en hij kan niet vluchten. Dat is vaak reden voor spanning. Dan raakt je hond dus sneller opgefokt dan wanneer de honden los lopen. Je hebt dus al een goede oplossing gevonden lijkt me om je hond tot rust te brengen. Volgens mij ben je wel goed bezig zo.

Maar ben nieuwsgierig naar de andere meningen.

Groetjes Mark

[Lynn]

Als ik je verhaal nu lees dat zie ik niet echt een probleem. Je hebt een hond die zich gewoon wat onderdanig opstelt. Hij vind het spel zo leuk dat hij even niet komt op jou commando "hier". Dat is ook heel normaal. Op de hondenschool leer je je hond alleen te roepen als het echt zin heeft. Dus als het spel even stil ligt en je hond jou aankijkt. Dat noemen ze een dood spelmoment of zoiets.

Een hond aan de lijn kan zich niet goed verdedigen en hij kan niet vluchten. Dat is vaak reden voor spanning. Dan raakt je hond dus sneller opgefokt dan wanneer de honden los lopen. Je hebt dus al een goede oplossing gevonden lijkt me om je hond tot rust te brengen. Volgens mij ben je wel goed bezig zo.

Maar ben nieuwsgierig naar de andere meningen.



Groetjes Mark

Dat dacht ik dus ook, vooral omdat het zo het minst erg is.

Maar het sluipen en grommen e.d. (het verhaal hierboven) is ook geschreven vanuit het oogpunt hoe het gaat zoals ik het nu aanpak. Als hij aan de riem is dan is hij alleen nog erger en dat voorkom ik dus door hem los te laten. Maar dan is hij dus nog steeds zo.

Ik vind het best een beetje eng dat het erger wordt langzaam aan. Heeft dat met oude worden te maken? Hij is pas 6.... Is rond de 4 jaar een soort grens, net zoiets als volwassen worden bedoel ik?

EDIT: ik lees dat jij iets onderdanigs ziet. Wat zie je dan als onderdanig?

[Mark-fryslan]

EDIT: ik lees dat jij iets onderdanigs ziet. Wat zie je dan als onderdanig?

Sorry, geen idee hoe ik daar bij kwam. Nu ik het weer lees zie ik het zelf ook niet. Wel zie ik veel tekenen van spanning. Het om de mond likken. Zal vast ook wel eens wat gapen. De leeftijd kan ook meespelen. Mijn hond was tot een jaar of drie nog redelijk onderdanig. Nu is ze echt een volwassen hond die zich niet meer de kaas van het bord laat eten.

Er staat trouwens nog een topic over angstig gedrag naar honden en mensen toe. Marc_S heeft daar een goed stuk bij geschreven. Dat zou ik ook nog even gaan lezen. Gaat wel erg diep maar hij verteld wel heel mooi over het spelgedrag enzo. Zie maar even of je daar iets uit kunt halen.



Groetjes Mark

Edit: Als je hond eenmaal aan het spelen is geeft hij zich dan over? Zie je dan tekenen van onderdanig gedrag? Of blijft hij domineren? Als ie zich uiteindelijk overgeeft (hoeft niet bij alle honden, maar over het algemeen bedoel ik) dan zie ik het toch een beetje als blufpoker.

[Lynn]

Dat is nog zoiets. Iedere keer denk ik hem door te hebben en dan heeft hij nog een verrassing voor me…

Ik probeer het zo goed mogelijk te beschrijven vanaf het moment dat de eerste kennismaking met de nodige intimidatie achter de rug is:

Andere hond is ondergeschikt:
Niks aan de hand, hemel op aarde. Misschien een correctie bij opdringerig gedrag, maardat is normaal. Uitzondering: als er een onderdanige hond echt achter hem aan blijft lopen en blijft uitdagen tot spel raakt hij van slag en zet hij het op een lopen en gaat hij weer over tot het gromgedrag.

Andere hond domineert:
Minder leuk. Duurt langer voordat hij leuk kan spelen, soms wel tot 5 keer tegenkomen. Hij laat het niet gauw rusten volgens mij en voelt zich duidelijk minder vrij en zeker van zijn zaak. Dat zijn vaak ook de honden waarbij hij bescherming komt zoeken (terwijl hij doorgaat met draaien, grommen, hielen happen, lippen likken. Hij kijkt de andere hond niet aan, sluipt niet meer, maar houdt zijn hoofd laag).
Zodra eenmaal geaccepteerd is dat het zo zit, is er weer niks aan de hand, maar dat duurt echt duidelijk langer.

Niet overduidelijk wie domineert tussen reuen:
Vechten! Maar dat is volgens mij tussen reuen vaak zo. De andere reu doet dat dan meestal ook in de gevallen die ik tegenkom. Maak ik ook niet bijzonder vaak mee. Met een teef heb ik dit nog nooit gezien.

(Wilde) grote honden:
Daar gaat het goed zolang de hond afstand houdt, dat wil zeggen dan negeert hij de hond. Komt hij te dicht bij dan kan hij een knauw verwachten en hij blijft grommen e.d. Niet echt leuk voor hem en hij vind ze al gauw wild. Soms (neem bijv. een bernersennenformaat) is de hond gewoon alleen al te groot om niet eng te zijn….

[Mark-fryslan]

Dat is nog zoiets. Iedere keer denk ik hem door te hebben en dan heeft hij nog een verrassing voor me…

Ik probeer het zo goed mogelijk te beschrijven vanaf het moment dat de eerste kennismaking met de nodige intimidatie achter de rug is:

Andere hond is ondergeschikt:
Niks aan de hand, hemel op aarde. Misschien een correctie bij opdringerig gedrag, maardat is normaal. Uitzondering: als er een onderdanige hond echt achter hem aan blijft lopen en blijft uitdagen tot spel raakt hij van slag en zet hij het op een lopen en gaat hij weer over tot het gromgedrag.

Andere hond domineert:
Minder leuk. Duurt langer voordat hij leuk kan spelen, soms wel tot 5 keer tegenkomen. Hij laat het niet gauw rusten volgens mij en voelt zich duidelijk minder vrij en zeker van zijn zaak. Dat zijn vaak ook de honden waarbij hij bescherming komt zoeken (terwijl hij doorgaat met draaien, grommen, hielen happen, lippen likken. Hij kijkt de andere hond niet aan, sluipt niet meer, maar houdt zijn hoofd laag).
Zodra eenmaal geaccepteerd is dat het zo zit, is er weer niks aan de hand, maar dat duurt echt duidelijk langer.

Niet overduidelijk wie domineert tussen reuen:
Vechten! Maar dat is volgens mij tussen reuen vaak zo. De andere reu doet dat dan meestal ook in de gevallen die ik tegenkom. Maak ik ook niet bijzonder vaak mee. Met een teef heb ik dit nog nooit gezien.

(Wilde) grote honden:
Daar gaat het goed zolang de hond afstand houdt, dat wil zeggen dan negeert hij de hond. Komt hij te dicht bij dan kan hij een knauw verwachten en hij blijft grommen e.d. Niet echt leuk voor hem en hij vind ze al gauw wild. Soms (neem bijv. een bernersennenformaat) is de hond gewoon alleen al te groot om niet eng te zijn….

Wat ik zeg ik heb hier niet zo veel ervaring mee. Het is duidelijk dat hij niet graag heeft dat de ander hem de baas is. Misschien is hij toch wel wat angstig om weer op zijn sodemieter te krijgen. Dat zou de afwachtende houding wat kunnen verklaren. Maar ik roep nu domweg wat voor gevoel er bij me opkomt.

Dus zo op jouw verhaal afgaande hou ik het toch op een wat onzekere hond (en kunnen we hem dat kwalijk nemen?) die iets heeft van: "aan mijn lijf geen polonaise!" Dus toch een vorm van onzekerheid die hij overbluft. Maar niet echt heel vreemd gedrag.

Groetjes Mark

[Mark-fryslan]

ik vind eigenlijk alles bij elkaar genomen dat jouw hond zich heel netjes gedraagt, temeer omdat wat je beschrijft vooral gaat om ontmoetingen met vreemde honden.

denk dat er veel mensen meteen zouden willen tekenen voor zo een gedrag naar vreemde honden toe .

Eigenlijk is dit wel de beste conclusie

[Lynn]

ik vind eigenlijk alles bij elkaar genomen dat jouw hond zich heel netjes gedraagt, temeer omdat wat je beschrijft vooral gaat om ontmoetingen met vreemde honden.

denk dat er veel mensen meteen zouden willen tekenen voor zo een gedrag naar vreemde honden toe .

Dat hoor ik graag natuurlijk!

Toch zie ik veel mensen nogal schrikken als ze die van mij aan zien komen. De meeste honden doen veel normaler, als dit al normaal is, dan is dat nog veel normaler...

Ach het maakt me ook niet zoveel uit of ie normaal is. Hij is mijn Guussie
Het maakt andere mensen alleen wel eens huiverig en zelf heb ik ook lang nodig gehad om op hem te vertrouwen dat het goed afloopt. Het ziet er echt net uit of ie ze wil aanvliegen.

[Marie-Josée]

een voorbeeld van één van mijn eigen honden : attack wil nog wel eens eenzame wandelaars die ons op een smal pad tegemoet komen lopen als bedreiging zien. zou ik haar laten doen, dan zou ze die mensen het apezuur laten schrikken door er op af te springen, en ze even aan te blaffen.
is dit normaal gedrag? vind ik wel, voor haar ras.
vind ik het toelaatbaar? nee, dat is weer iets helemaal anders, ik wil niet dat ze mensen laat schrikken.
leer ik het haar af? niet echt, want daarvoor zit het er te diep in gebakken, en zo vaak gebeurt het ook niet.

dus....: ik voorkom het gewoon door er zelf alert op te zijn .

Ik zeg maar niks, heb ook zo'n exemplaar en vanmorgen nog moest hij even tonen dat hij me in het bos goed bewaakt. Hoeft echter niet, doe ik zelf wel, maar ik krijg hem niet aan het verstand gepeuterd dat hij een jachthond en geen waakhond is.
Helaas zal hij ook moeten leven met mijn tekortkomingen

[Marie-Josée]

een voorbeeld van één van mijn eigen honden : attack wil nog wel eens eenzame wandelaars die ons op een smal pad tegemoet komen lopen als bedreiging zien. zou ik haar laten doen, dan zou ze die mensen het apezuur laten schrikken door er op af te springen, en ze even aan te blaffen.
is dit normaal gedrag? vind ik wel, voor haar ras.
vind ik het toelaatbaar? nee, dat is weer iets helemaal anders, ik wil niet dat ze mensen laat schrikken.
leer ik het haar af? niet echt, want daarvoor zit het er te diep in gebakken, en zo vaak gebeurt het ook niet.

dus....: ik voorkom het gewoon door er zelf alert op te zijn .

Ik zeg maar niks, heb ook zo'n exemplaar en vanmorgen nog moest hij even tonen dat hij me in het bos goed bewaakt. Hoeft echter niet, doe ik zelf wel, maar ik krijg hem niet aan het verstand gepeuterd dat hij een jachthond en geen waakhond is.
Helaas zal hij ook moeten leven met mijn tekortkomingen

pas op, als je hem écht aan het verstand gepeuterd krijgt dat hij jachthond is, staan je misschien nog veel leukere scenario's te wachten :N: .

Dan is misschien eindelijk de eeuwige vraag; "Wat eten we vanavond" ingevuld
Nu lachen de konijnen ons vierkant uit
(gelukkig)

[Lupus]

Volgens mij is het ook onzekerheid. Ikzelf heb ook een hond die echt uitvliegt, ze moet dus wel aan de leiband of er zouden ongelukken kunnen gebeuren. Rinka, een Cattle Dog, voelt zich zeer onzeker ten opzichte van andere honden en volgens haar geldt de regel: de aanval is de beste verdediging. Ze jaagt hen weg door uit te vliegen, voordat de anderen iets kunnen doen naar haar (ook al doen ze niets).
Rinka probeert ook altijd om tussen mijn benen te staan maar dat laat ik niet toe. Ze zoekt geen bescherming, maar steun. Tussen mijn benen voelt ze zich zekerder van zichzelf en vliegt ze dus gemakkellijker uit. Daarom vermijd ik op die momenten elke aanraking, dus zeker niet tussen mijn benen, maar ook niet tegen me leunen of een hand op haar leggen of zo.