bek-likken

[Moos]

Moos is hier heel duidelijk de ranghogere in huis, Saar volgt hem als een klein eendje de moedereend.
Als we 's ochtends opstaan begroeten de hondjes eerst mij even, en dan elkaar. Moos begroet Saar dan altijd door heel zachtjes haar bekkie te likken, met zijn oortjes wat naar achteren. Vaak likt Saar dan ook terug, en soms laat ze zich lekker aflebberen.
Zelfde als Moos op schoot zit. Saar komt dan kijken of zij er ook bij mag, en Moos gaat dan ook altijd heel zachtjes haar bek likken; een liefkozing lijkt het haast.

Wat houdt dit in? Kan het likken van de bek ook gewoon een soort wassen/liefkozen zijn, of is het altijd onderdanig?

[Carmen]

Nee hoor kan ook best verzorgend zijn door een ranghogere. Je ziet soms wel dat een ranghogere zich "laag" gedraagt om niet beangstigend te zijn voor de lagere.
Onze ambull ging op zijn rug liggen als hij Kira wilde uitdagen om te spelen anders durfde ze nml. niet.
Carmen

[Daisy@]

Dat vroeg ik me nou ook wel eens af.
s'Morgens wordt Daisy ook altijd een goedemorgen gelikt door Spike.
Zij is ranghogere. Maar Daisy likt hem idd ook.

Weer wat geleerd.

[Mol]

dit allen zijn allemaal reu teef combinaties waar dit gebeurt neem ik aan

mol

[Carmen]

dit allen zijn allemaal reu teef combinaties waar dit gebeurt neem ik aan

mol

Of reu met puppie reu

Carmen

[Moos]

nee hoor, is niet altijd onderdanig, idd wat carmen ook zegt ook verzorgend en geruststellend. hier staan ze ook wel eens met elkaar te 'zoenen', laag en hoog neusje aan neusje .

Ah, oke! Ik vind het ook altijd zo'n lief gezicht

[Marie-Josée]

De jongste reu doet het wel bij de oudste, nooit omgekeerd. Bruno is daar volgens mij trouwens vies van
Hij likt ons ook nooit

[estelle]

hier doen ze dat ook hoor; reu/reu, reu/teef, teef/teef.....

[twinkeltje]

bij mij is het ook teef teef combie
happy likt ruby en ruby likt happy om en om

[Moos]

ik vind overigens wel dat je duidelijk verschil in lichaamstaal kan zien bij de 'lage likker' en de 'hoge likker' .

vaak begint laag hier, en dan is het idd onderdanig beklikken met een supervriendelijk gezichtje en een lage kwispel (ziet er dan nog gekker uit als de 'lage' fysiek hoger is dan de 'hoge'..... volgen jullie nog ?)

als 'hoog' dan teruglikt is het meestal met een nogal neutrale mimiek en een ontspannen houding. is ook minder de mondhoeken likken, maar hier en daar wat vegen over hun kop of oren .

Nou, dat is dus een beetje het 'vreemde' hier. Als Moos (de hoge) Saar (de lage) likt omdat hij blij is haar te zien, dan heeft hij zijn oortjes naar achteren, en likt echt haar bek. Niet direct de mondhoeken, maar wel echt de bek, niet haar hele koppie (doet hij ook weleens, maar niet in deze specifieke situatie). Hij heeft dan ook een vrij lage houding.

Als Saar Moos dan teruglikt houdt zij juist haar oortjes gewoon neutraal, en likt ook minder geintereseerd, zo van "Jaja, broer, hou maar op met dat geslijm"

Nu moet ik erbij zeggen dat Saar naar Moos nooit echte onderdanige signalen laat zien, of hoeft te laten zien.
Moos doet nooit iets waarbij hij van Saar een duidelijk onderdanig signaal/houding terug verwacht. Saar gaat bijvoorbeeld ook nooit voor Moos op haar rug, heeft ze nooit gedaan, en ook zijn mondhoeken likken doet ze nooit omdat ze vindt dat ze even onderdanig zou moeten doen.
Moos verwacht dat gewoon totaal niet van haar; hij heeft geen 'actieve onderwerping' nodig zeg maar.

[Moos]

ik vind overigens wel dat je duidelijk verschil in lichaamstaal kan zien bij de 'lage likker' en de 'hoge likker' .

vaak begint laag hier, en dan is het idd onderdanig beklikken met een supervriendelijk gezichtje en een lage kwispel (ziet er dan nog gekker uit als de 'lage' fysiek hoger is dan de 'hoge'..... volgen jullie nog ?)

als 'hoog' dan teruglikt is het meestal met een nogal neutrale mimiek en een ontspannen houding. is ook minder de mondhoeken likken, maar hier en daar wat vegen over hun kop of oren .

Nou, dat is dus een beetje het 'vreemde' hier. Als Moos (de hoge) Saar (de lage) likt omdat hij blij is haar te zien, dan heeft hij zijn oortjes naar achteren, en likt echt haar bek. Niet direct de mondhoeken, maar wel echt de bek, niet haar hele koppie (doet hij ook weleens, maar niet in deze specifieke situatie). Hij heeft dan ook een vrij lage houding.

Als Saar Moos dan teruglikt houdt zij juist haar oortjes gewoon neutraal, en likt ook minder geintereseerd, zo van "Jaja, broer, hou maar op met dat geslijm"

Nu moet ik erbij zeggen dat Saar naar Moos nooit echte onderdanige signalen laat zien, of hoeft te laten zien.
Moos doet nooit iets waarbij hij van Saar een duidelijk onderdanig signaal/houding terug verwacht. Saar gaat bijvoorbeeld ook nooit voor Moos op haar rug, heeft ze nooit gedaan, en ook zijn mondhoeken likken doet ze nooit omdat ze vindt dat ze even onderdanig zou moeten doen.
Moos verwacht dat gewoon totaal niet van haar; hij heeft geen 'actieve onderwerping' nodig zeg maar.

lijkt toch alsof saartje het beter voor elkaar heeft dan je op het eerste zicht zou denken .

Nou, weet je wat het is? Ik weet ook zeker dat Saar in vergelijking tot Moos geen voetveeg is ofzo. Het lijkt een soort van wederzijds respect dat ze hebben, Moos die graag de sterke man speelt, en zorgt, en Saar die graag voor zich laat zorgen en het kwetsbare baby'tje is. Zo zit de relatie tussen die twee in elkaar. Saar volgt Moos dus, en doet Moos in alles na, want daar voelt onzekere Saar zich erg veilig bij.
Moos laat dat allemaal toe want hij houdt er wel van om de stoere sterke man in huis te zijn die voor zijn baby zusje zorgt.

En daarom kan hij dus ook op een wat onderdanige manier Saars bek likken, want de verhoudingen zijn zo duidelijk, en ze zijn allebei zo blij in de positie die ze hebben, dat het niet betekent dat Moos aan Saar laat zien dat zij de baas is, maar gewoon dat ze het leuk hebben samen.

Nu weet ik totaal niet of het zo kan werken bij honden hoor
Maar op mij komt het zo over.

Saar durft ook veeeeel meer bij Moos dan bij alle andere honden die we kennen. Naar mijn idee omdat ze zich bij hem zo veilig voelt dat ze in bepaalde situaties helemaal los komt van het onzekere wat ze normaal over zich heeft.