Het HondenForum

Saar heeft weer wat

Saar is heel lang vrijwel niet te knuffelen geweest. Een snelle aai onder haar kinnetje, of over haar rug, oke, maar zodra ik echt wat meer toenadering zocht zat Saar in de stress. Dan ging ze wanhopig wegkijken, verstarde ze en trok haar oren zo plat in haar nek dat ze bijna weggetoverd leken te zijn. Het enige wat nog ging was als ik op de grond ging zitten, Saar op de bank en dan even uitgebreid aaien, dat wilde ze wel graag.

Ik heb het verder maar gelaten, met het idee dat het misschien wel beter zou gaan als ze ouder werd, en zo niet dat ik dan maar had te accepteren dat uitgebreid knuffelen schijnbaar te bedreigend was.

Heeeeeel langzaam ging het beter, en op een gegeven moment kwam Saar zelfs uit zichzelf bij me liggen; heel bijzonder was dat. Wat later kwam ze soms ook even bij me staan om flink geaaid te worden.

Alleen nu begint mevrouwtje daar soms wel erg gedreven in te worden, en komt ze steeds vaker bij me staan als ik aan tafel zit, of op mijn schoot hangen als ik op de bank zit. Echt dwingend is het niet, maar laat ik het zo zeggen, als Moos op deze manier tegen me op komt staan krijgt hij een snelle aai en moet hij dan ophoepelen. (want als ik Moos dan wel uitgebreid aandacht geef zit ik binnen de kortste keren met een hondje dat bepaald dat hij elke 10 minuten flink geaaid wil worden).
Alleen tja, als ik Saar te veel negeer (dat wil zeggen, snelle aai en dan ophoepelen) doet ze het gewoon niet meer heb ik gemerkt, en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling want ik was juist zo blij dat ze toenadering zocht.
Maar ik wil haar ook niet belonen omdat het zo niet werkt; mevrouw kan niet direct aandacht krijgen als zij daar zin in heeft.

Echt knuffelen kan trouwens nog steeds niet goed. Ze laat het wel toe, maar blijft altijd wat verstard en blijft ook wanhopig wegkijken. Het vreemde is dat ze het dus wel lijkt te willen, maar toch ook weer niet.

Iemand tips?

Saar heeft aardig wat noten op haar zang he?

Ik vind het typisch dat ze wel die knuffel komt halen, maar er schijnbaar helemaal niet van geniet. Doet ze het misschien omdat ze geleerd heeft dat jij (de baas dus) knuffelen wel belangrijk vind en ondergaat ze het dus maar? Dat ze dus heel gehoorzaam is en zich uit zichzelf onderwerpt om dan toch maar die aai te ondergaan omdat jij daar zichtbaar blij van wordt? Ik roep ook maar wat hoor...

miekmiek schreef:Saar heeft aardig wat noten op haar zang he?

Ik vind het typisch dat ze wel die knuffel komt halen, maar er schijnbaar helemaal niet van geniet. Doet ze het misschien omdat ze geleerd heeft dat jij (de baas dus) knuffelen wel belangrijk vind en ondergaat ze het dus maar? Dat ze dus heel gehoorzaam is en zich uit zichzelf onderwerpt om dan toch maar die aai te ondergaan omdat jij daar zichtbaar blij van wordt? Ik roep ook maar wat hoor...

Nou, die aai daar geniet ze wel van, en ook van rustig op schoot liggen. Nu zit ik bijvoorbeeld achter de computer en dan gaat ze de laatste dagen opeens tegen me op staan springen. Als ik haar dan optil valt ze zuchtend op schoot in slaap.
Allemaal leuk en lief natuurlijk, maar tja, als Moos zo zou doen zou hij ook niet steeds op schoot mogen als ik achter de computer zit. Alleen omdat Saar dus zelden toenadering zoekt, en als ik haar negeer ook meteen weer stopt, laat ik het bij haar maar wel toe. Maar dan wil ze het dus wel vaker, en meer, en dat is eigenlijk ook weer niet helemaal de bedoeling.
Wat, bedenk ik me nu opeens, bij dat op schoot zitten als ik achter de computer zit ook meespeelt is dat Moos dan altijd op een heel klein krukjes naast me gaat liggen. Saar past daar echt niet meer bij, dus moet ze dan maar op schoot. Tenminste, ik denk dat het daar ook vandaan komt. Zij wil er ook bij zijn, net als Moos.

Dat knuffelen ondergaat ze denk ik ook alleen maar omdat de baas dat van haar verlangt, wat jij ook zegt . Optillen vind ze leuk, maar dan gewoon op de arm. Ga ik haar knuffelen dan verstart ze. Het enige wat ze dan wel weer wil is met haar buik tegen mijn borst aan, en dan haar snuit in mijn nek leggen. Dat doet ze voornamelijk als er vreemden tegen me gaan staan praten terwijl ik haar net opgetild had (om een trap af te gaan ofzo); lijkt wel een verlegen kind dan; echt erg

Het is voor mij een heel complex hondje; ik heb in 10 maanden Saar meer vragen gehad dan in 3 jaar Moos

En oh ja, wat ze ook doet; als ze bang is en ik zit buiten op een bankje dan klimt ze tegen mijn borst aan omhoog, en klemt zich als een soort aapje vast op mijn schouder. Als ik dan opsta blijft ze gewoon hangen, ik moet haar dan echt losweken.....

Waarom mag ze niet een aai komen halen als zij dat wil. Het is toch niet een hond met giga problemen waarbij je de rangorde goed duidelijk moet maken. Ik zie het probleem niet zo.

Baily schreef:Waarom mag ze niet een aai komen halen als zij dat wil. Het is toch niet een hond met giga problemen waarbij je de rangorde goed duidelijk moet maken. Ik zie het probleem niet zo.

Nee, dat is inderdaad niet zo, maar ze is nu op een punt dat ze het soms op een vrij dwingende manier kan doen. Niet super-dwingend, maar voor Saars doen behoorlijk aan de dwingende kant. Als dat dus Moos was geweest had ik het allang genegeerd.
En ik wil ook niet dat ze, omdat ik zo blij ben dat ze nu zelf een aai komt vragen, doorslaat van een hondje dat nooooit aandacht vroeg naar een hondje dat geleerd heeft dat ze altijd aandacht krijgt als zij daar zin in heeft.

De gulden middenweg kiezen? Jij bepaald gewoon wanneer er wat gebeurd, dus als jou hoofd niet staat naar aaien of knuffelen, dan negeer je haar. Of je stuurt haar weg. Ik geloof niet dat ze na 1 zo'n afwijzing nooit meer bij je zal komen. En de volgende keer laat je het gewoon wel toe.

Blijft het voor haar ook nog een beetje spannend...

Inge O schreef:ik vraag me toch toch stilaan (ook na een ander topic) serieus af of saar niet heel wat meer in haar mars heeft als wat ze je tot nu toe laat geloven (in het topic waar je het had over hoe saar en moos elkaars snoet likken dacht ik).

Ik denk dat Saar als ze iemand, of een andere hond, echt goed kent en vertrouwt best wat meer in haar mars heeft inderdaad
Niet naar alles wat onbekend is, maar als iets eenmaal 100% bekend en vertrouwt is bij haar dan is het echt geen watje. Zoals ik ook al aangaf in het topic waar jij het over hebt

saar heeft totaal geen reden om jou te wantrouwen - ik geloof er ook niet zonder meer in dat haar verstarde houding bij het aaien uit angst voorkomt. toch niet het type angst waar je het eerst aan zou denken - wel spanning, type 'ik wil dit niet, laat me maar'.

Ik vind dat heel moeilijk om in te schatten. Soms heeft ze echt een blik in haar ogen die ik bij haar herken als de "ohhh, god, wat is dit nu weer" blik. Deze blik gaat dan ook altijd gepaard met wanhopig wegkijken en oortjes plat in d'r nek.
Maar ze kan ook alleen maar verstarren, wel met oortjes in d'r nek, maar zonder de wanhopige blik. Op dat moment lijkt het misschien inderdaad meer op "ik wil dit niet, laat me maar"
Ze heeft inderdaad geen reden om mij te wantrouwen. Ik denk hoogstens misschien een klein beetje omdat ze elke dag wel een keer schrikt van iets dat ik doe, en dat niks met haar te maken heeft. Zo schrikt ze flink als ik de sleutels per ongeluk laat vallen. Als ik een schoen te snel haar kant op laat gaan bij het aantrekken ervan. Als mijn jas van de kapstok valt. Als ze te dicht bij de koelkast staat als die openzwaait. Als ik met een onbekende boodschappentas binennkom. etc, etc.
Als ik een beetje snel en haastig naar haar toe loop, alleen dan schrikt ze vaak al.
Ik zou me zo kunnen voorstellen dat ze daarom ook altijd een klein beetje op haar hoede blijft, een tikkeltje maar, omdat ze toch elke dag wel 1 of meerdere keren schrikt van iets wat ze met mij associeert. Maar misschien dat jij daar iets meer over kan zeggen?

haar nu toenemende meer dwingende gedrag zou ik dus niet accepteren : er zou geknuffeld worden onder míjn voorwaarden, en anders maar niet . ik zou ze daarvoor wel zelf naar me toeroepen, niet zelf naartoe gaan en knuffelen, want dan kan zij jóu weer gaan afwijzen. roep je haar bij je voor een knuffel, en wil ze niet : nou dan, pech gehad, over een half uurtje komt er weer een kans.

niet in de valkuil trappen dat een angstig/onzeker hondje per definitie ook een onderdanig hondje moet zijn, marloes . je onderdanig gedragen in de situaties die er om vragen is ook weer niet hetzelfde als onderdanig zíjn.

Daarom ook mijn vraag. Ik ken teveel verhalen van hondjes die zooo onderdanig en onzeker waren dat ze daardoor alles mochten en opeens erg vervelend werden

en, nee-ee, ik zie saartje echt nog niet als een verscheurende leeuw :N:

Dat is je geraden

Af en toe negeren is toch niet erg? Je hoeft haar niet toe te schreeuwen als ze bij je komt, maar gewoon strak blijven typen lijkt me heel leerzaam. Bij Bram is het ook altijd een kansspel. Soms wil ik hem best aandacht geven als hij erom vraagt, maar het moet geen gewoonte worden. Als ik bezig ben, moet hij wegwezen. Als hij dan met z'n poten op m'n schoot gaat staan terwijl ik zit, duw ik hem weg en negeer hem. Bij Saar zou ik het eerst maar eens bij negeren houden.

Enneu...stiekem ben ik heel jaloers op het knuffelgedrag van zowel Saar als Moos. Bram wil dat absoluut niet!! Hij wil wel aandacht, maar dan om te worstelen of een trekspelletje te doen, niet om knuffels te krijgen

Inge O schreef:

Moos schreef: Ik ken teveel verhalen van hondjes die zooo onderdanig en onzeker waren dat ze daardoor alles mochten en opeens erg vervelend werden

exact dit bedoel ik dus! nee, je bent dus niet van plan om in die valkuil te trappen .
en dan, of haar schrikgedrag haar ook onzeker kan maken voor wat een knuffel betreft ? mmmm, daar kan je nooit zonder meer nee op antwoorden. maar dan nog zou het voor mij geen reden zijn om me daardoor sterk te laten beïnvloeden. toch zeker niet als je één en ander bij elkaar optelt : saartje heeft in een gelijkaardige situatie al eens gegromd ipv. er zelf voor te kiezen om je te ontwijken - ze verstart soms zonder angstig wegkijken (hoewel ook dat laatste niet op angst voor jou moet wijzen), en ze is je nu toch wel redelijk aan het claimen : voor mij redenen genoeg om even te reageren op een manier van 'doe jij nou maar normaal, is al meer dan gek genoeg '.

Inge O schreef:en, nee-ee, ik zie saartje echt nog niet als een verscheurende leeuw :N:

moos schreef: Dat is je geraden

ik zou niet dúrven :N: :N: ......

Oh, even wat rechtzetten; ze verstart nooit zonder wegkijken. Soms trekt ze er een wat ik interpreteer als 'oh god, wat is dit nu weer' blik bij, soms niet. Maar Saar kijkt altijd weg. Maakt niet uit wat ik doe, ook als we ontspannen contact hebben, ze kijkt me zeer, zeer zelden aan. Ze ontwijkt mijn blik dus eigenlijk altijd

Maarrrrr we gaan inderdaad niet in die valkuil trappen.
Jammer voor Saartjestaartje, maar helaas!

Dat grommen heeft ze trouwens na die twee keer ook niet meer gedaan. Als ik naar de bank toeloop schiet ze altijd zo snel weg van mijn plek, dat ik niet eens de kans krijg om haar op te schuiven, want dat doet ze zelf al ruim vantevoren.

En ik zal haar inderdaad even wat meer negeren. Dat doe ik sowieso wel vaker eventjes, want Saar heeft vreselijk de neiging om heel erg aan me te gaan hangen. Da's leuk een baasgericht hondje, maar ik hou haar ook graag wat zelfstandig, dus eens in de zoveel tijd doe ik de slaapkamerdeur weer even dicht als ik me om ga kleden, en ga ik ergens zitten waar ze niet op schoot kan klimmen
Maar nu zal ik dat negeren dus ook even gaan doen als ze teveel aandacht wil.

Zoek stok! schreef:
Enneu...stiekem ben ik heel jaloers op het knuffelgedrag van zowel Saar als Moos. Bram wil dat absoluut niet!! Hij wil wel aandacht, maar dan om te worstelen of een trekspelletje te doen, niet om knuffels te krijgen

Je zat ook de hele tijd met twee hondjes op schoot toen je hier was

Moos schreef:

Zoek stok! schreef:
Enneu...stiekem ben ik heel jaloers op het knuffelgedrag van zowel Saar als Moos. Bram wil dat absoluut niet!! Hij wil wel aandacht, maar dan om te worstelen of een trekspelletje te doen, niet om knuffels te krijgen

Je zat ook de hele tijd met twee hondjes op schoot toen je hier was

Ik was zo gelukkig, heeeerlijk dat knuffelen. Dat mis ik wel bij Bram. Overigens heb ik altijd dieren die niet willen knuffelen, misschien ligt het gewoon aan mij.

Inge O schreef:

Moos schreef: Oh, even wat rechtzetten; ze verstart nooit zonder wegkijken. Soms trekt ze er een wat ik interpreteer als 'oh god, wat is dit nu weer' blik bij, soms niet. Maar Saar kijkt altijd weg. Maakt niet uit wat ik doe, ook als we ontspannen contact hebben, ze kijkt me zeer, zeer zelden aan. Ze ontwijkt mijn blik dus eigenlijk altijd

hahaha, nee, dat rechtzetten hoefde niet echt - ik zie saar niet onmiddellijk als een hondje dat verstart en je daarbij strak zit aan te staren . daarvoor moet je eerder bij attack hier zijn (doet ze trouwens nooit naar mij hoor, zou ze eens moeten durven ).
maar je hebt wegkijken en wegkijken, en saar keek dus weg .

arm saartje, moet ze nu op een noodrantsoen knuffeltjes . niet vertellen dat je dat van mij hebt hoor :sst: .

Ohhh, oke, dan begrijpen we elkaar weer

Ja, Saar keek weg, Saar kijkt alleen maar weg, haha.

Ze gaat het inderdaad zwaar krijgen; het arme ding. Ze vindt wel dat jij erg hard voor haar bent hoor

Maar dat je haar niet ziet als een allesverslindende leeuw maakt veel goed (en voorkomt ook ruzie met het baasje )

Zoek stok! schreef:

Moos schreef:

Zoek stok! schreef:
Enneu...stiekem ben ik heel jaloers op het knuffelgedrag van zowel Saar als Moos. Bram wil dat absoluut niet!! Hij wil wel aandacht, maar dan om te worstelen of een trekspelletje te doen, niet om knuffels te krijgen

Je zat ook de hele tijd met twee hondjes op schoot toen je hier was

Ik was zo gelukkig, heeeerlijk dat knuffelen. Dat mis ik wel bij Bram. Overigens heb ik altijd dieren die niet willen knuffelen, misschien ligt het gewoon aan mij.

Neeee, dat ligt niet aan jou, want Moos en Saar vonden je duidelijk een uitermate hoog knuffelgehalte hebben; de slijmballen!

Moos schreef:
Ja, Saar keek weg, Saar kijkt alleen maar weg, haha.

Train je wel op aankijken?

Anne

Moos schreef:Saar heeft weer wat

Saar is heel lang vrijwel niet te knuffelen geweest. Een snelle aai onder haar kinnetje, of over haar rug, oke, maar zodra ik echt wat meer toenadering zocht zat Saar in de stress. Dan ging ze wanhopig wegkijken, verstarde ze en trok haar oren zo plat in haar nek dat ze bijna weggetoverd leken te zijn. Het enige wat nog ging was als ik op de grond ging zitten, Saar op de bank en dan even uitgebreid aaien, dat wilde ze wel graag.

Ik heb het verder maar gelaten, met het idee dat het misschien wel beter zou gaan als ze ouder werd, en zo niet dat ik dan maar had te accepteren dat uitgebreid knuffelen schijnbaar te bedreigend was.

Heeeeeel langzaam ging het beter, en op een gegeven moment kwam Saar zelfs uit zichzelf bij me liggen; heel bijzonder was dat. Wat later kwam ze soms ook even bij me staan om flink geaaid te worden.

Alleen nu begint mevrouwtje daar soms wel erg gedreven in te worden, en komt ze steeds vaker bij me staan als ik aan tafel zit, of op mijn schoot hangen als ik op de bank zit. Echt dwingend is het niet, maar laat ik het zo zeggen, als Moos op deze manier tegen me op komt staan krijgt hij een snelle aai en moet hij dan ophoepelen. (want als ik Moos dan wel uitgebreid aandacht geef zit ik binnen de kortste keren met een hondje dat bepaald dat hij elke 10 minuten flink geaaid wil worden).
Alleen tja, als ik Saar te veel negeer (dat wil zeggen, snelle aai en dan ophoepelen) doet ze het gewoon niet meer heb ik gemerkt, en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling want ik was juist zo blij dat ze toenadering zocht.
Maar ik wil haar ook niet belonen omdat het zo niet werkt; mevrouw kan niet direct aandacht krijgen als zij daar zin in heeft.

Echt knuffelen kan trouwens nog steeds niet goed. Ze laat het wel toe, maar blijft altijd wat verstard en blijft ook wanhopig wegkijken. Het vreemde is dat ze het dus wel lijkt te willen, maar toch ook weer niet.

Iemand tips?

Luka was en is nog steeds geen echte knuffelaar, hij komt wel bij me liggen met zijn kop op mijn voeten en als ik me op de grond zet
komt ie zo lekker flodderen.
Toch blijft hij afstandelijk.
Aanraking van zijn poten wil hij ook niet hebben.
Heeft Saar graag dat je haar optilt en knuffelt ?
Luka heeft dat helemaal niet graag, hij houdt niet van hoogtes en zal dan nooit me aankijken.

starfleet schreef:

Moos schreef:
Ja, Saar keek weg, Saar kijkt alleen maar weg, haha.

Train je wel op aankijken?

Anne

Hmm, nou als we buiten lopen en ik vraag haar aandacht kijkt ze me wel aan. Vanaf afstand doet ze dat wel. En buiten is zij natuurlijk 26 cm van de grond af en ik 1.75 m. dus dat is een flinke afstand.

Buiten kijkt ze me dus wel aan als ik aandacht vraag, of als we trainen. Alleen in het gewone dagelijkse leven doet ze het eigenlijk nooit.
Dat zelden dat ze het doet is dus buiten als ik aandacht vraag.

En oh ja, bedenk ik me nu opeens, ze kijkt me ook aan als ik op een hoge toon lief tegen haar praat, van een klein afstandje. Dan gaat ze ook met haar koppie schuin

Mama Sanneke schreef: Heeft Saar graag dat je haar optilt en knuffelt ?
Luka heeft dat helemaal niet graag, hij houdt niet van hoogtes en zal dan nooit me aankijken.

Optillen wel, dat wil ze graag. Te graag omdat ze dus altijd opgetild wil worden als ze bang is.
Alleen erbij knuffelen dat vindt ze niet echt leuk.

Moos schreef:

Mama Sanneke schreef: Heeft Saar graag dat je haar optilt en knuffelt ?
Luka heeft dat helemaal niet graag, hij houdt niet van hoogtes en zal dan nooit me aankijken.

Optillen wel, dat wil ze graag. Te graag omdat ze dus altijd opgetild wil worden als ze bang is.
Alleen erbij knuffelen dat vindt ze niet echt leuk.

Mijn zus haar hond die komt gewoon de'r kop op je schoot of benen
leggen en knuffelen, dat zal Luka niet uit zichzelf doen.
Als ik me zet en vraag : Luka knuffeltjes doen dan wel,
maar niet uit zichzelf.
Hij wil ook niet naast me liggen als ik zelf lig op de zetel, wel als ik zit
op mijn voeten liggen.
T'is wel raar dat de ene zo'n knuffelaar is en de andere hond niet.
Zou het iets met zelfzekerheid te maken hebben ?

Inge O schreef:
ik zie saar als een lief pluisje, mét hondenkarakter . en het baasje zie ik als iemand waarmee ik nog niet aan ruziemaken dénk, maar die je toch eens tegen zichzelf moet beschermen omwille van haar eigen peperkoeken (honden)hartje .

Daarom stelt baasje ook dit soort vragen, omdat ze zich toch wel bewust is van haar peperkoeken (honden)hartje. Daarom heeft baasje ook geen terrier

Met Moos ben ik trouwens lange tijd best heel streng geweest. Maar Moos was ook gewoon heel duidelijk. Hij vond zichzelf als pup al heeeel leuk, en dacht ook dat hij alles kon maken. Dat was het, lekker duidelijk.

Alleen Saar, tja, Saar daar weet ik soms niet zo goed mee om te gaan. Die is wat minder duidelijk (voor mij in ieder geval) dan Moos

Inge O schreef:niet in de valkuil trappen dat een angstig/onzeker hondje per definitie ook een onderdanig hondje moet zijn, marloes . je onderdanig gedragen in de situaties die er om vragen is ook weer niet hetzelfde als onderdanig zíjn.

Precies datzelfde dacht ik ook

Als je Miep ziet.... nou, nou, nou. Regelmatig denken mensen volgens mij dat ik op het punt sta om die hond wéér te slaan. Zo kijkt ze. Zo gedraagt ze zich ook, op de training bv.
Maar bij Miep is het allemaal puur komedie. Pure gemakzucht. Wordt de situatie een beetje eng, dan weet ze niet hoe snel ze zich achter Saar moet verschuilen. Niet uit angst, puur uit slimheid. Hoeft ze het zelf niet op te lossen. Miep heeft daar personeel voor. En Saar heeft teveel kloek-gevoelens om daar doorheen te kijken

Moos schreef:Ik vind dat heel moeilijk om in te schatten. Soms heeft ze echt een blik in haar ogen die ik bij haar herken als de "ohhh, god, wat is dit nu weer" blik. Deze blik gaat dan ook altijd gepaard met wanhopig wegkijken en oortjes plat in d'r nek.
Maar ze kan ook alleen maar verstarren, wel met oortjes in d'r nek, maar zonder de wanhopige blik. Op dat moment lijkt het misschien inderdaad meer op "ik wil dit niet, laat me maar"
Ze heeft inderdaad geen reden om mij te wantrouwen. Ik denk hoogstens misschien een klein beetje omdat ze elke dag wel een keer schrikt van iets dat ik doe, en dat niks met haar te maken heeft. Zo schrikt ze flink als ik de sleutels per ongeluk laat vallen. Als ik een schoen te snel haar kant op laat gaan bij het aantrekken ervan. Als mijn jas van de kapstok valt. Als ze te dicht bij de koelkast staat als die openzwaait. Als ik met een onbekende boodschappentas binennkom. etc, etc.

Och Marloes. Dit klinkt zo ontzettend Mieps. Vervang de naam Saar door Miep en ik kon dit verhaaltje verteld hebben

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:
ik zie saar als een lief pluisje, mét hondenkarakter . en het baasje zie ik als iemand waarmee ik nog niet aan ruziemaken dénk, maar die je toch eens tegen zichzelf moet beschermen omwille van haar eigen peperkoeken (honden)hartje .

Daarom stelt baasje ook dit soort vragen, omdat ze zich toch wel bewust is van haar peperkoeken (honden)hartje. Daarom heeft baasje ook geen terrier

Met Moos ben ik trouwens lange tijd best heel streng geweest. Maar Moos was ook gewoon heel duidelijk. Hij vond zichzelf als pup al heeeel leuk, en dacht ook dat hij alles kon maken. Dat was het, lekker duidelijk.

Alleen Saar, tja, Saar daar weet ik soms niet zo goed mee om te gaan. Die is wat minder duidelijk (voor mij in ieder geval) dan Moos

het is natuurlijk ook veel makkelijker om even van op afstand van achter een computerscherm nuchter te doen dan dat je het aan saartje zelf moet uitleggen. dat laat ik dus maar aan jou over .

Je kwam niet even langs?

Marion. schreef:

Moos schreef:Ik vind dat heel moeilijk om in te schatten. Soms heeft ze echt een blik in haar ogen die ik bij haar herken als de "ohhh, god, wat is dit nu weer" blik. Deze blik gaat dan ook altijd gepaard met wanhopig wegkijken en oortjes plat in d'r nek.
Maar ze kan ook alleen maar verstarren, wel met oortjes in d'r nek, maar zonder de wanhopige blik. Op dat moment lijkt het misschien inderdaad meer op "ik wil dit niet, laat me maar"
Ze heeft inderdaad geen reden om mij te wantrouwen. Ik denk hoogstens misschien een klein beetje omdat ze elke dag wel een keer schrikt van iets dat ik doe, en dat niks met haar te maken heeft. Zo schrikt ze flink als ik de sleutels per ongeluk laat vallen. Als ik een schoen te snel haar kant op laat gaan bij het aantrekken ervan. Als mijn jas van de kapstok valt. Als ze te dicht bij de koelkast staat als die openzwaait. Als ik met een onbekende boodschappentas binennkom. etc, etc.

Och Marloes. Dit klinkt zo ontzettend Mieps. Vervang de naam Saar door Miep en ik kon dit verhaaltje verteld hebben

Ken dat verhaaltje ook.
Zolang die boodschappentas niet beweegt kan de snuffert er wel in,
maar o wee als hij durft te bewegen die zak

Marion. schreef:

Moos schreef:Ik vind dat heel moeilijk om in te schatten. Soms heeft ze echt een blik in haar ogen die ik bij haar herken als de "ohhh, god, wat is dit nu weer" blik. Deze blik gaat dan ook altijd gepaard met wanhopig wegkijken en oortjes plat in d'r nek.
Maar ze kan ook alleen maar verstarren, wel met oortjes in d'r nek, maar zonder de wanhopige blik. Op dat moment lijkt het misschien inderdaad meer op "ik wil dit niet, laat me maar"
Ze heeft inderdaad geen reden om mij te wantrouwen. Ik denk hoogstens misschien een klein beetje omdat ze elke dag wel een keer schrikt van iets dat ik doe, en dat niks met haar te maken heeft. Zo schrikt ze flink als ik de sleutels per ongeluk laat vallen. Als ik een schoen te snel haar kant op laat gaan bij het aantrekken ervan. Als mijn jas van de kapstok valt. Als ze te dicht bij de koelkast staat als die openzwaait. Als ik met een onbekende boodschappentas binennkom. etc, etc.

Och Marloes. Dit klinkt zo ontzettend Mieps. Vervang de naam Saar door Miep en ik kon dit verhaaltje verteld hebben

Maar Moos en Saar hebben dan ook eenzelfde soort relatie als Saar en Miep

Mama Sanneke schreef:

Marion. schreef:

Moos schreef:Ik vind dat heel moeilijk om in te schatten. Soms heeft ze echt een blik in haar ogen die ik bij haar herken als de "ohhh, god, wat is dit nu weer" blik. Deze blik gaat dan ook altijd gepaard met wanhopig wegkijken en oortjes plat in d'r nek.
Maar ze kan ook alleen maar verstarren, wel met oortjes in d'r nek, maar zonder de wanhopige blik. Op dat moment lijkt het misschien inderdaad meer op "ik wil dit niet, laat me maar"
Ze heeft inderdaad geen reden om mij te wantrouwen. Ik denk hoogstens misschien een klein beetje omdat ze elke dag wel een keer schrikt van iets dat ik doe, en dat niks met haar te maken heeft. Zo schrikt ze flink als ik de sleutels per ongeluk laat vallen. Als ik een schoen te snel haar kant op laat gaan bij het aantrekken ervan. Als mijn jas van de kapstok valt. Als ze te dicht bij de koelkast staat als die openzwaait. Als ik met een onbekende boodschappentas binennkom. etc, etc.

Och Marloes. Dit klinkt zo ontzettend Mieps. Vervang de naam Saar door Miep en ik kon dit verhaaltje verteld hebben

Ken dat verhaaltje ook.
Zolang die boodschappentas niet beweegt kan de snuffert er wel in,
maar o wee als hij durft te bewegen die zak

Ja, of die schoenen, of de sleutels, of die enge, enge doos waar de nieuwe kast in zat.

Misschien moeten we een eigen clubje oprichten

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:

Moos schreef: Daarom stelt baasje ook dit soort vragen, omdat ze zich toch wel bewust is van haar peperkoeken (honden)hartje. Daarom heeft baasje ook geen terrier

Met Moos ben ik trouwens lange tijd best heel streng geweest. Maar Moos was ook gewoon heel duidelijk. Hij vond zichzelf als pup al heeeel leuk, en dacht ook dat hij alles kon maken. Dat was het, lekker duidelijk.

Alleen Saar, tja, Saar daar weet ik soms niet zo goed mee om te gaan. Die is wat minder duidelijk (voor mij in ieder geval) dan Moos

het is natuurlijk ook veel makkelijker om even van op afstand van achter een computerscherm nuchter te doen dan dat je het aan saartje zelf moet uitleggen. dat laat ik dus maar aan jou over .

Je kwam niet even langs?

zal ik haar even bellen ?

Moet ik d'r nummer even geven

Moos schreef:
Daarom stelt baasje ook dit soort vragen, omdat ze zich toch wel bewust is van haar peperkoeken (honden)hartje. Daarom heeft baasje ook geen terrier

Je moet jezelf ook weer niet te lief afschilderen hoor. Van wat ik gezien heb, stel jij wel degelijk je eigen grenzen! Alleen denk je er wel goed over na en vraag je of het zo goed gaat. Maar alleen maar lief is Marloes nou ook weer niet!

Zoek stok! schreef:

Moos schreef:
Daarom stelt baasje ook dit soort vragen, omdat ze zich toch wel bewust is van haar peperkoeken (honden)hartje. Daarom heeft baasje ook geen terrier

Je moet jezelf ook weer niet te lief afschilderen hoor. Van wat ik gezien heb, stel jij wel degelijk je eigen grenzen! Alleen denk je er wel goed over na en vraag je of het zo goed gaat. Maar alleen maar lief is Marloes nou ook weer niet!

Zo, nou horen jullie het ook eens van een ander!

Nee, klopt hoor, daarom zei ik ook dat ik met Moos het eerste jaar echt wel streng geweest ben, anders walsde meneertje zo over me heen.
Maar met Saar vind ik dat allemaal wat moeilijker; ook omdat ze in het begin helemaal moeilijk te bereiken was.

Inge O schreef:

Moos schreef:Maar met Saar vind ik dat allemaal wat moeilijker; ook omdat ze in het begin helemaal moeilijk te bereiken was.

tuurlijk wel, saar maakt net daarom dat peperkoeken stukje in je wakker. ik ben er helemaal van overtuigd hoor dat je het heel wat makkelijker kordaat kan aanpakken met een moosje.

(zou je mij hier soms met vlammetje bezig moeten zien, die mag namelijk ook bij het clubje ).

Ja, Saar maakt inderdaad dat peperkoeken stukje in me wakker. Op de een of andere manier ben ik met Saar veeeeeeeeel banger iets fout te doen, omdat ze zo heftig kan reageren op 1 klein dingetje, dan met Moos. Met Moos kan je je wel wat veroorloven, zolang je de touwtjes maar in handen houdt kan je bij Moos met heel veel wegkomen
Saar maakt me onzeker met haar eigen onzekere gedrag. Nu lijken Saar en ik eigenlijk ook gewoon heel erg op elkaar wat dat betreft, dus we halen niet echt elkaar sterkte punten naar boven

Ah, Vlammetje mag ook bij het clubje