hondentaal niet snappen of......?

[Moos]

Ik weet niet zo goed waar ik dit neer moet zetten, maar hier dan maar even.

Ik hoor vaak, ook hier op straat en in het bos, mensen zeggen dat een bepaalde hond de hondentaal niet zo goed snapt. Vaak n.a.v. erg opdringerige of erg drukke honden.
Voorbeeldje: Zeer grote zelfverzekerde reu gaat aan Moos snuffelen. Moos vind dat best, maar het moet hem niet te lang duren, en de reu in kwestie moet ook niet opdringerig tegen hem aan gaan duwen en over hem heen gaan hangen. Meestal gebeurt dit, als het een zeer zelfverzekerde andere reu betreft, wel en Moos doet dan de oortjes in zijn nek en loopt een tikkeltje nerveus weg. (meestal hou ik in deze fase Moos bij me en vraag de andere hondenbaas hetzelfde te doen, maar soms gaat het te snel, en soms luistert de andere baas niet naar me). Blijft de andere reu dan achter hem aanlopen en doorduwen en snuffelen laat Moos zijn tanden zien, gaat de reu verder dan gromt Moos. Houdt de reu dan nog niet op dan geeft Moos een snauw.

Vaak zegt iemand die daarbij stond dan tegen me "nou, die andere hond snapt de hondentaal ook niet helemaal, Moos liet duidelijk merken dat hij op moest houden" (en oke, die baas van de andere hond vindt Moos dan meestal een k*tkeffer )

Zelfde verhaal bij enthousiaste (jonge) grote honden die denken 'leuk' met Moos te kunnen gaan spelen. Dan geeft Moos eerst allerlei signalen af (waaronder altijd eerst weg proberen te komen) voordat hij snauwt.

In beide situaties vraag ik me alleen af in hoeverre de andere hond de hondentaal niet goed zou beheersen, of dat hij gewoon denkt "je kan de boom in met je signalen, ik doe het toch!"

In het eerste geval omdat het een dominantere reu is dan Moos, en in het tweede geval omdat hij zo graag wil speeeeeeleeeeennnn!

Iemand die hier wat zinnigs over kan zeggen?

[Joy C]

Ik denk dat dit erg afhankelijk van de situatie en de reu in kwestie is. Ik ken ook honden die normaal gesproken signalen feilloos oppikken en daar ook naar verwachting mee omspringen, maar diezelfde honden kunnen in bepaalde situaties ook lekker gewoon Oost-Indisch zijn om het zo maar eens te zeggen. Dus zoals jij al zegt: gewoon poep hebben aan de signalen van de andere hond.

[Moos]

Ik denk dat dit erg afhankelijk van de situatie en de reu in kwestie is. Ik ken ook honden die normaal gesproken signalen feilloos oppikken en daar ook naar verwachting mee omspringen, maar diezelfde honden kunnen in bepaalde situaties ook lekker gewoon Oost-Indisch zijn om het zo maar eens te zeggen. Dus zoals jij al zegt: gewoon poep hebben aan de signalen van de andere hond.

Ja, precies. Met Moos heb ik dat vaak met reuen die niet reageren op al zijn signalen. En dan heb ik toch heeeeel sterkt de indruk dat ze prima doorhebben dat Moos minder zelfverzekerd, vaak jonger, en vele malen kleiner is, en ze inderdaad lak hebben aan de signalen van hem omdat zij zelfverzekerder zijn.

Met Saar gebeurt het voornamelijk met honden van een jaar of 1.5 die alleen maar willen spelen terwijl Saar dat heel duidelijk niet wil en een heel scala aan onderdanige signalen laat zien, maar daar gewoon overheen gewalsd wordt. Heel veel honden reageren daar trouwens ontzettend goed op, maar er zijn exemplaren die van geen ophouden weten. Alleen vraag ik me dan soms ook af of ze de hondentaal niet helemaal snappen of dat ze gewoon willen spelen en het ze verder een worst zal zijn wat de andere hond wil of leuk vindt.

[Reini]

Vegas is ook zo'n typje, al laat ik hem niet doorkwallen

Als hij de kans krijgt negeert hij ook alle signalen van een andere hond. Soms is dat omdat hij graag wil spelen en soms is dat omdat hij zichzelf gewoon wil opdringen.

[Joy C]

Ik denk dat dit erg afhankelijk van de situatie en de reu in kwestie is. Ik ken ook honden die normaal gesproken signalen feilloos oppikken en daar ook naar verwachting mee omspringen, maar diezelfde honden kunnen in bepaalde situaties ook lekker gewoon Oost-Indisch zijn om het zo maar eens te zeggen. Dus zoals jij al zegt: gewoon poep hebben aan de signalen van de andere hond.

Ja, precies. Met Moos heb ik dat vaak met reuen die niet reageren op al zijn signalen. En dan heb ik toch heeeeel sterkt de indruk dat ze prima doorhebben dat Moos minder zelfverzekerd, vaak jonger, en vele malen kleiner is, en ze inderdaad lak hebben aan de signalen van hem omdat zij zelfverzekerder zijn.

Met Saar gebeurt het voornamelijk met honden van een jaar of 1.5 die alleen maar willen spelen terwijl Saar dat heel duidelijk niet wil en een heel scala aan onderdanige signalen laat zien, maar daar gewoon overheen gewalsd wordt. Heel veel honden reageren daar trouwens ontzettend goed op, maar er zijn exemplaren die van geen ophouden weten. Alleen vraag ik me dan soms ook af of ze de hondentaal niet helemaal snappen of dat ze gewoon willen spelen en het ze verder een worst zal zijn wat de andere hond wil of leuk vindt.

De grootte van Moos hoeft m.i. niet eens de doorslaggevende factir te zijn, omdat ik ook voorbeelden heb gezien dat een hond van dergelijke grootte wel zo'n hond de baas is. Echter, het minder zelfverzekerd zijn, is denk dat het meest van belang. Als andere honden dit oppikken, kunnen ze hun eigen zin door gaan drijven.

Jonge, speelse honden, zijn dan inderdaad wat drammeriger in spelen en proberen soms met puppig gedrag weg te komen, wat overigens als ze een volwassen, zelfverzekerd exemplaar tegen zouden komen, ook wel gauw zullen laten.

[M@scha]

ik denk idd dat het een kwestie van oost indisch doofzijn is. mijn lola van 1.5 kan ook zo superenthousiast aan komen denderen. als de andere hond een minimaal "ik wil niet" signaal geeft stopt ze meteen. ze probeert het nog wel een paar keer door kruipend naar die hond te gaan (kijk eens hoe braaf ik ben...) maar geeft het dan ook op.

sam kent de taal mijns inziens veel minder. dat was als pup als een hond die door alle honden afgesnauwd werd omdat ie als een dolle stier door bleef gaan, ook aan de lijn springen en maf doen...

[Moos]

Ik denk dat dit erg afhankelijk van de situatie en de reu in kwestie is. Ik ken ook honden die normaal gesproken signalen feilloos oppikken en daar ook naar verwachting mee omspringen, maar diezelfde honden kunnen in bepaalde situaties ook lekker gewoon Oost-Indisch zijn om het zo maar eens te zeggen. Dus zoals jij al zegt: gewoon poep hebben aan de signalen van de andere hond.

Ja, precies. Met Moos heb ik dat vaak met reuen die niet reageren op al zijn signalen. En dan heb ik toch heeeeel sterkt de indruk dat ze prima doorhebben dat Moos minder zelfverzekerd, vaak jonger, en vele malen kleiner is, en ze inderdaad lak hebben aan de signalen van hem omdat zij zelfverzekerder zijn.

Met Saar gebeurt het voornamelijk met honden van een jaar of 1.5 die alleen maar willen spelen terwijl Saar dat heel duidelijk niet wil en een heel scala aan onderdanige signalen laat zien, maar daar gewoon overheen gewalsd wordt. Heel veel honden reageren daar trouwens ontzettend goed op, maar er zijn exemplaren die van geen ophouden weten. Alleen vraag ik me dan soms ook af of ze de hondentaal niet helemaal snappen of dat ze gewoon willen spelen en het ze verder een worst zal zijn wat de andere hond wil of leuk vindt.

De grootte van Moos hoeft m.i. niet eens de doorslaggevende factir te zijn, omdat ik ook voorbeelden heb gezien dat een hond van dergelijke grootte wel zo'n hond de baas is. Echter, het minder zelfverzekerd zijn, is denk dat het meest van belang. Als andere honden dit oppikken, kunnen ze hun eigen zin door gaan drijven.

Jonge, speelse honden, zijn dan inderdaad wat drammeriger in spelen en proberen soms met puppig gedrag weg te komen, wat overigens als ze een volwassen, zelfverzekerd exemplaar tegen zouden komen, ook wel gauw zullen laten.

Nee, het is inderdaad voornamelijk dat Moos minder zelfverzekerd is. Alleen zo'n kleintje kan je wel heeeel makkelijk dan even omver bonken natuurlijk
Maar als Moos een zeer zekere uitstraling zou hebben zouden ze dat inderdaad ook wel laten

De honden die Saar omverbonken in spel doen dat bij Moos dan inderdaad weer niet; als het moet snauwt ze ook 10 keer weg. Saar niet, die laat zich pletten.

[Moos]

Vegas is ook zo'n typje, al laat ik hem niet doorkwallen

Als hij de kans krijgt negeert hij ook alle signalen van een andere hond. Soms is dat omdat hij graag wil spelen en soms is dat omdat hij zichzelf gewoon wil opdringen.

En jij hebt dan ook het idee dat hij er best toe in staat is die signalen te snappen, maar ze op dat moment negeert?

[Reini]

Vegas is ook zo'n typje, al laat ik hem niet doorkwallen

Als hij de kans krijgt negeert hij ook alle signalen van een andere hond. Soms is dat omdat hij graag wil spelen en soms is dat omdat hij zichzelf gewoon wil opdringen.

En jij hebt dan ook het idee dat hij er best toe in staat is die signalen te snappen, maar ze op dat moment negeert?

Eerst dacht ik dat het puur enthousiasme was maar na enige observatie denk ik toch wel zeker dat hij begrijpt wat er wordt bedoeld alleen de ene keer wil hij het niet zien omdat hij persé wil spelen en de andere keer komen er andere dingen bij kijken zoals kijken wie 'de baas' is en of hij toch de aandacht niet af kan dwingen

[Joy C]

Ik denk dat dit erg afhankelijk van de situatie en de reu in kwestie is. Ik ken ook honden die normaal gesproken signalen feilloos oppikken en daar ook naar verwachting mee omspringen, maar diezelfde honden kunnen in bepaalde situaties ook lekker gewoon Oost-Indisch zijn om het zo maar eens te zeggen. Dus zoals jij al zegt: gewoon poep hebben aan de signalen van de andere hond.

Ja, precies. Met Moos heb ik dat vaak met reuen die niet reageren op al zijn signalen. En dan heb ik toch heeeeel sterkt de indruk dat ze prima doorhebben dat Moos minder zelfverzekerd, vaak jonger, en vele malen kleiner is, en ze inderdaad lak hebben aan de signalen van hem omdat zij zelfverzekerder zijn.

Met Saar gebeurt het voornamelijk met honden van een jaar of 1.5 die alleen maar willen spelen terwijl Saar dat heel duidelijk niet wil en een heel scala aan onderdanige signalen laat zien, maar daar gewoon overheen gewalsd wordt. Heel veel honden reageren daar trouwens ontzettend goed op, maar er zijn exemplaren die van geen ophouden weten. Alleen vraag ik me dan soms ook af of ze de hondentaal niet helemaal snappen of dat ze gewoon willen spelen en het ze verder een worst zal zijn wat de andere hond wil of leuk vindt.

De grootte van Moos hoeft m.i. niet eens de doorslaggevende factir te zijn, omdat ik ook voorbeelden heb gezien dat een hond van dergelijke grootte wel zo'n hond de baas is. Echter, het minder zelfverzekerd zijn, is denk dat het meest van belang. Als andere honden dit oppikken, kunnen ze hun eigen zin door gaan drijven.

Jonge, speelse honden, zijn dan inderdaad wat drammeriger in spelen en proberen soms met puppig gedrag weg te komen, wat overigens als ze een volwassen, zelfverzekerd exemplaar tegen zouden komen, ook wel gauw zullen laten.

Nee, het is inderdaad voornamelijk dat Moos minder zelfverzekerd is. Alleen zo'n kleintje kan je wel heeeel makkelijk dan even omver bonken natuurlijk
Maar als Moos een zeer zekere uitstraling zou hebben zouden ze dat inderdaad ook wel laten

De honden die Saar omverbonken in spel doen dat bij Moos dan inderdaad weer niet; als het moet snauwt ze ook 10 keer weg. Saar niet, die laat zich pletten.

En dus is Saar de pineut. Lullig maar waar. En inderdaad, als je weet van je honden hoe ze zich opstellen, kun je inderdaad beter gewoon proberen die situaties voor te zijn.

Ik heb dus 2 van die figuren die daar onmiddelijk van zouden profiteren. Is niet leuk, maar het is gewoon zo.

[Caro.]

Ik weet niet zo goed waar dit aan ligt, maar ik maak het best vrij regelmatig mee, zeker in combi met kattige Kaya.

Een jonge hond die blijft doorklieren en probeert een stok af te pakken, ook nadat Kaya d'r lip omhoog heeft getrokken. Waarschuwing wordt volkomen genegeerd.

Of een tijd geleden een volwassen hond die in het water bij Kaya duikt en ook haar stok probeert af te pakken. De woeste kop was zelfs voor de slechtste hondenkenner volkomen duidelijk, maar de hond bleef maar doorgaan.

Persoonlijk vind ik het zwaar irritant omdat mijn hond dan de boze blikken krijgt (vals rotbeest) als ze een hardere waarschuwing geeft.

Ik heb zelf 2 honden die de 'hondentaal' (om het dan toch maar zo te noemen) zeer goed beheersen en zou het ook niet accepteren als mijn eigen honden door zouden gaan als een andere hond te kennen heeft gegeven dat ie het genoeg vindt.

[Moos]

En dus is Saar de pineut. Lullig maar waar. En inderdaad, als je weet van je honden hoe ze zich opstellen, kun je inderdaad beter gewoon proberen die situaties voor te zijn.

Ik heb dus 2 van die figuren die daar onmiddelijk van zouden profiteren. Is niet leuk, maar het is gewoon zo.

Ja, en als het even kan ben ik die situaties inderdaad voor. Met Moos door hem bij me te houden en de andere baas te vragen hetzelfde te doen. Gebeurt dat niet, of is de baas in geen velden of wegen te bekennen, dan wil ik in een enkel geval Moos nog weleens optillen. Niet omdat ik bang ben, maar om te voorkomen dat hij die andere hond af kan snauwen, want ik heb geen zin in dat soort ongein. Maar dat heb ik eigenlijk tot nog toe nog maar 1 keer gedaan bij een Weimaraner zonder baas, waarvan het 99.9% zeker was dat het anders niet zo gezellig zou worden.

Bij Saar ben ik heel makkelijk geworden, als de baas niet meteen ingrijpt (als ik dat vraag) doe ik dat door de enthousiasteling bij de halsband te grijpen. Of desnoods weg te brullen.
Saar optillen wil ik ten eerste niet omdat ik haar 'angst' niet wil bevestigen en ten tweede niet omdat enthousiaste honden dan gewoon keihard tegen mij op gaan springen.

Maar ik vind het dus zo fascinerend waar de grens ligt tussen de hondentaal niet snappen, en gewoon lak aan bepaalde signalen hebben.

[Moos]

Ik weet niet zo goed waar dit aan ligt, maar ik maak het best vrij regelmatig mee, zeker in combi met kattige Kaya.

Een jonge hond die blijft doorklieren en probeert een stok af te pakken, ook nadat Kaya d'r lip omhoog heeft getrokken. Waarschuwing wordt volkomen genegeerd.

Of een tijd geleden een volwassen hond die in het water bij Kaya duikt en ook haar stok probeert af te pakken. De woeste kop was zelfs voor de slechtste hondenkenner volkomen duidelijk, maar de hond bleef maar doorgaan.

Persoonlijk vind ik het zwaar irritant omdat mijn hond dan de boze blikken krijgt (vals rotbeest) als ze een hardere waarschuwing geeft.

Ik heb zelf 2 honden die de 'hondentaal' (om het dan toch maar zo te noemen) zeer goed beheersen en zou het ook niet accepteren als mijn eigen honden door zouden gaan als een andere hond te kennen heeft gegeven dat ie het genoeg vindt.

Nou, dat vind ik dus ook irritant omdat inderdaad Moos altijd door de andere baas als kleine k*tkeffer wordt bestempeld, en Saar gewoon geplet mag worden onder het mom van "dat zoeken ze zelf wel uit"

Alleen ik weet niet of mijn honden de hondentaal beter zouden beheersen dan sommige andere honden, of dat ze gewoon wat netter en beleefder zijn en sneller op signalen reageren.

[Joy C]

En dus is Saar de pineut. Lullig maar waar. En inderdaad, als je weet van je honden hoe ze zich opstellen, kun je inderdaad beter gewoon proberen die situaties voor te zijn.

Ik heb dus 2 van die figuren die daar onmiddelijk van zouden profiteren. Is niet leuk, maar het is gewoon zo.

Ja, en als het even kan ben ik die situaties inderdaad voor. Met Moos door hem bij me te houden en de andere baas te vragen hetzelfde te doen. Gebeurt dat niet, of is de baas in geen velden of wegen te bekennen, dan wil ik in een enkel geval Moos nog weleens optillen. Niet omdat ik bang ben, maar om te voorkomen dat hij die andere hond af kan snauwen, want ik heb geen zin in dat soort ongein. Maar dat heb ik eigenlijk tot nog toe nog maar 1 keer gedaan bij een Weimaraner zonder baas, waarvan het 99.9% zeker was dat het anders niet zo gezellig zou worden.

Bij Saar ben ik heel makkelijk geworden, als de baas niet meteen ingrijpt (als ik dat vraag) doe ik dat door de enthousiasteling bij de halsband te grijpen. Of desnoods weg te brullen.
Saar optillen wil ik ten eerste niet omdat ik haar 'angst' niet wil bevestigen en ten tweede niet omdat enthousiaste honden dan gewoon keihard tegen mij op gaan springen.

Maar ik vind het dus zo fascinerend waar de grens ligt tussen de hondentaal niet snappen, en gewoon lak aan bepaalde signalen hebben.

Dat is zeker fascinerend. Ik denk dat je bij een aantal honden op zich bij de totale houding het verschil misschien nog wel zou kunnen zien, niet dat ik nu een getraind oog heb daarvoor, maar het zou moeten kunnen.
Bij die van mij heeft het te maken met feit dat ze allebei thuis al baas willen zijn en op een erf lopen, dus sowieso iets minder sociaal zijn.

[jidde]

Moos beheerst prima de hondentaal Hij waarschuwt netjes en als ze niet ophouden dan een snauw.

Nanni beheerst de taal ook prima, hoewel zij nooit op haar rug gaat liggen voor andere honden!! Toen Nanni nog vocht, hield ze altijd op als de andere hond zich overgaf. Verder snauwt ze opdringerige pups weg, onzekere honden blijft ze netjes staan wachten tot ze vanzelf contact zoeken.

Tuana verstaat ook prima de hondentaal. In het begin blafte ze tegen andere honden, heel irri. Ze heeft een keer op der sodemieter gehad en sindsdien blaft ze niet meer. Wel wil ze naar alle honden toe, ze wil met alle honden spelen. Nu is ze helemaal erg, ze steekt dwars de straat over als ze andere hond ziet. Geile doos

[Marie-Josée]

Ik denk dat mensen de hondentaal vaak niet snappen, dat lijkt me logischer. We zijn alleen te arrogant om dat toe te geven

[Caro.]

Ik denk dat mensen de hondentaal vaak niet snappen, dat lijkt me logischer. We zijn alleen te arrogant om dat toe te geven

Maar hoe komt het dan dat sommige honden gewoon niet reageren op de taal van andere honden? Zijn dat gewoon eigenwijze etterbakkies dan?

[Zoek stok!]

Ik denk dat elke hond die gewend is aan andere honden de 'hondentaal' kent. De ene hond schikt zich alleen makkelijker dan de andere. Bram zal snel ophouden als hij weggesnauwd wordt en Vegas bijv. is daar niet van onder de indruk en gaat gewoon door. Bij Bram zeggen mensen dat hij de hondentaal goed begrijpt, maar wat ze eigenlijk bedoelen is dat hij zich schikt naar de andere hond en zo een conflict uit de weg gaat. Hij weet precies wat hij wel en niet kan maken. Wie niet groot is, moet slim zijn (en snel)

Er zullen ongetwijfeld honden zijn die 'vervreemd' zijn van andere honden, dat zijn de honden die vanaf pup weggehouden zijn van honden.

[Bowie]

Ik denk dat veel honden ook danig verpest worden door de eigenaren en leren hondse-signalen te negeren.
Dat zie je toch vaak, honden lopen los, besnuffelen elkaar, in de eerste instantie is er niets aan de hand, totdat baas-lief zich ermee gaat bemoeien en dan de vlam in de pan slaat.

[Marie-Josée]

Ik denk dat mensen de hondentaal vaak niet snappen, dat lijkt me logischer. We zijn alleen te arrogant om dat toe te geven

Maar hoe komt het dan dat sommige honden gewoon niet reageren op de taal van andere honden? Zijn dat gewoon eigenwijze etterbakkies dan?

Wie weet?
Het kan ook zijn dat de moederhond ze niet goed opgevoed heeft.